Tag Archive: விப்ரலப்தை

‘வெண்முரசு’ – நூல் ஏழு – ‘இந்திரநீலம்’ – 49

பகுதி எட்டு : குருதியும் காந்தளும் – 7 துவாரகையின் வணிகப்பெருவீதியின் மூன்றாவது வளைவில் இருந்த இசைக்கூடத்திற்கு வெளியே சாத்யகி திருஷ்டத்யும்னனுக்காக காத்து நின்றிருந்தான். தொலைவிலேயே அவனை பார்த்துவிட்ட திருஷ்டத்யும்னன் கையைத்தூக்கி அசைக்க அவன் புன்னகையுடன் இசைக்கூடத்தின் படிகளில் இறங்கி மாலையின் மக்கள் பெருக்கு சென்று கொண்டிருந்த தெருவின் ஓரத்திற்கு வந்து கைகளும் புயங்களும் முட்டிச்செல்ல அசைந்தபடி நின்றான். திருஷ்டத்யும்னன் அருகே வந்ததும் “தாங்கள் இத்தனை விரைவில் திரும்புவீர்கள் என்று எண்ணவில்லை இளவரசே” என்றான். திருஷ்டத்யும்னன் “அப்படியானால் …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/76942

தலைவியர் எண்மர்

அன்புள்ள ஜெமோ, நீலம் பல அடுக்குகள் கொண்ட பெருமலராக வரிந்து கொண்டே செல்கிறது. அணிபுனைதலிலேயே கோடிட்டு காட்டி விட்டீர்கள், அஷ்ட நாயகியரும் வருவார்கள் என்பதை, வாசகஜஜ்ஜிதை என்று. கண்ணனுக்காக அணிபுனைந்து வாசகஜஜ்ஜிதையாக நின்றாள். பொருள்வயின் பிரிந்தவனை எண்ணி விரகத்தில் விரகோதகண்டிதையாகக் காத்திருந்தாள். பிரிந்தவன் சொன்ன நேரத்தில் வரவில்லை என்பதால் புரோக்ஷித பத்ருகையாய் கருத்தழிந்தாள். பிரிவின் துயராற்றாமையால், அவனுடன் என்றென்றும் கூடியிருக்கும் பொருட்டு அவனிருக்குமிடம் தேடி தன் அனைத்து தளைகளையும் ஓர் அபிசாரிகையாய் கடந்தாள். ஒற்றை மனங்கொண்ட ஒரு …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/62397

இனிமையின் எட்டு முகங்கள்

வாசகசஜ்ஜிதை. காத்திருப்பவள். அணிபுனைபவள். விரகோத்கண்டிகை ஏங்குபவள்.எண்ணியிருப்பவள் விப்ரலப்தை கைவிடப்பட்டவள், ஏமாற்றப்பட்டவள் புரோஷிதஃபர்த்ருகை கடுந்துயர்கொண்டவள். நம்பிக்கை அற்றவள் அபிசாரிகை குறியிடம் தேடி தடைகளைத் தாண்டிச்செல்லும் தனியள் கண்டிதை கடும் சினம் கொண்டு ஊடியவள் கலகாந்தரிதை பூசலிடுபவள். ஸ்வாதீனஃபர்த்ருகை கூடியிருப்பவள். காமத்திலாடுபவள் வெண்முரசு விவாதங்கள் வியாசமனம் மரபின்மைந்தன் முத்தையா முதற்கனல் பற்றி எழுதும் விமர்சனத் தொடர்

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/62403

‘வெண்முரசு’ – நூல் நான்கு – ‘நீலம்’ – 33

பகுதி பதினொன்று: 2. குலைதல் நாணமற்றது மருதம். நானென்று தருக்கி நதிக்கரையில் நின்றிருக்கும் கீழ்மை கொண்டது. ஆலென்றும் அரசென்றும் குலம் சொல்லி ஏய்க்கும் குணம் கொண்டது. எத்தனை இழிவு நீரோடும் இடமெல்லாம் வேரோடிச்செல்லல். எத்தனை மடமை உண்ட நீரெல்லாம் உடல் நிறைந்தோட கிளை பரப்பி நிற்றல். அளி அளி என்று விரிந்த இலைகள். இன்னும் இன்னும் என எழுந்த செந்தளிர்கள். சிரிக்கும் நீரோடைகள் சொல்லிச் செல்வது அதன் கைமீறலை. காட்டுச்சுனைகளின் ஆழம் அறிவது அதன் கால் மீறலை. …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/62037