Tag Archive: பீமன்

‘வெண்முரசு’ – நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை-36

பீமன் சுனையை அணுகி அதன் பாறைவிளிம்பில் கால் மடித்து அமர்ந்து கைகளால் அதன் கூர்மடிப்பை பற்றியபடி குனிந்து நீரில் நோக்கினான். அவனுடைய பாவை எழுந்து அலைகொண்டது. அவன் விழிகள் இரண்டு நான்கு பதினாறு எனப் பெருகி கரிய தீற்றலென்றாகி மீண்டும் இணைந்தன. உதடுகள் சிவந்த பட்டாம்பூச்சிகள் என்று சிறகசைத்து ஒன்றிலிருந்து ஒன்று எழுந்து பெருகிப் பரந்து மீண்டும் இணைந்து இழுபட்டு நீண்டு மீண்டும் கூடின. அவன் பாவை பறவையின் சிறகு என விரிந்து மீண்டும் அமைந்தது. நெளிந்து …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/124794

‘வெண்முரசு’ – நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை-35

காட்டுக்குள் தங்கள் காலடி ஓசைகள் சீராக முழங்கி சூழ்ந்து வர நடந்துகொண்டிருந்த இளைய யாதவரும் பாண்டவர்களும் களைத்திருந்தனர். அரைத்துயில் அவர்கள் உள்ளங்களை மூடியிருந்தது. அகச்சொற்கள் தயங்கித் தயங்கி சென்றுகொண்டிருந்தன. அவர்களில் பீமனே பெரிதும் களைத்திருந்தான். அவனால் நடக்கமுடியவில்லை. அவ்வப்போது பெருமூச்சுடன் நின்று தன் எடைமிக்க கைகளை தொங்கவிட்டு தலைகுனிந்து நின்றான். முன்னால் சென்ற உடன்பிறந்தார் நின்று அவனை நோக்கியபடி ஓய்வெடுத்தனர். நின்றிருக்கையிலும் அவர்கள் நிலையழிந்த உடலசைவு கொண்டிருந்தனர். விரல்கள் பின்னிப்பின்னி விலகின. சொற்களோ என உதடுகள் அசைந்தன. …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/124754

‘வெண்முரசு’ – நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை-27

திருஷ்டத்யும்னன் தேரிலேறி நின்று சூழ நோக்கினான். விழிதொடும் தொலைவுவரை ஒரு மானுட அசைவுகூட இருக்கவில்லை. பதிந்து உறைந்த கரிய அலைகளைப்போல மானுட உடல்கள் தெரிந்தன. அவை மெல்ல நெளிந்து ததும்பிக்கொண்டிருப்பது போலவும் அசைவிலாது அமைந்துவிட்டவை போலவும் தோன்றியது. முகில்திரள்கள் விளிம்போடு விளிம்பு பொருந்தி இணைய வானம் இருண்டபடியே வந்தது. வானில் பறவைகள் என ஏதுமில்லை. அவை மழைக்கு அஞ்சி காடுகளுக்குள் சென்றுவிட்டன என்று தோன்றியது. அவன் அந்தத் திரளில் ஒருவனாவது எழக்கூடும் என எதிர்பார்த்தான். ஒருவன் எழுந்தே …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/124260

‘வெண்முரசு’ – நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை-22

யுதிஷ்டிரன் திசையழிந்தவராக சரிந்துகிடந்த தேர்த்தட்டு ஒன்றை பற்றியபடி நின்றார். இளைய யாதவர் தேரிலிருந்து இறங்கி அவர் அருகே ஓடிவந்தார். “யாதவனே” என யுதிஷ்டிரன் விம்மினார். “என் கொடுங்கனவுகளில் எல்லாம் நான் கண்டது இதைத்தான். நான் அஞ்சியது இதை மட்டும்தான். என் மைந்தரும் உடன்பிறந்தாரும் மறைந்து நான் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறேன். நகுலனும் சகதேவனும்…” என்று இளைய யாதவரின் தோளைப் பற்றியபடி அரற்றினார். “அஞ்சற்க, அரசே. அவர்கள் உயிரிழந்திருக்க வாய்ப்பில்லை” என்றார் இளைய யாதவர். “என்ன சொல்கிறாய்? நானே கண்டேன்! …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/124209

‘வெண்முரசு’ – நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை-21

சல்யர் யுதிஷ்டிரனின் வில்லையே விழிவாங்காமல் நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். முதலில் அந்த வில் போருக்கு எழும் என்பதையே அவரால் உணரமுடியவில்லை. அதன் அம்புகளின் விசையை மெல்ல மெல்ல அவர் உணர்ந்தபோது ஒரு கணத்தில் அது தன் மூதாதையின் வில் என்பது நினைவிலெழ திகைப்புற்றார். அக்கணம் அவர் கையிலிருந்து வில் தழைந்தது. அவருடைய நெஞ்சிலும் தோளிலும் யுதிஷ்டிரனின் அம்புகள் தைத்தன. அவர் நிலையழிந்து தேர்த்தூணை பற்றிக்கொள்ள அவருடைய பாகன் அவரை மீட்டு அலைகொண்ட படைகளுக்குப் பின்பக்கம் அழைத்துச்சென்றான். தான் பின்னடைகிறோம் என்பதை …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/124186

‘வெண்முரசு’ – நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை-17

துரியோதனனின் கால்கள் சேற்றிலிருந்து அடிமரங்கள்போல் எழுந்து நின்றதை பீமன் கண்டான். அவை சேற்றுக்குள் புதையப் புதைய நடந்தன. சேறு உண்ணும் உதடுகள்போல் ஒலியெழுப்பியது. கால்கள் எழுந்து அகன்றபோது புண் என திறந்து கிடந்தது. அதில் ஊறிய கரிய நீரின்மேல் மீண்டும் விழுந்தன வேறு கால்கள். அக்கால்கள் தன்னருகே வந்தபோது பீமன் மெல்ல புரண்டு அகன்றான். அவன் தன் உடலை தொட்டான் என்றால் அறிந்துகொள்வான். வேறெந்த உடலையும் அவனால் அறியமுடியாது. மீண்டும் கால்களை உந்தி பின்னகர்ந்து சேற்றுக்குள் அரையுடல் …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/123936

‘வெண்முரசு’ – நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை-16

பீமன் துரியோதனனுடன் கதைப்போர் தொடங்கியதும் முதல்அடியிலேயே மறுபக்கம் பிறிதொருவனை உணர்ந்தான். ஒவ்வொரு முறை துரியோதனனை எதிர்கொள்வதற்கு முன்னரும் அவன் உள்ளம் ஒரு விசையை அடைவதை அவன் உணர்வதுண்டு. உயரத்திலிருந்து பெருகியிருக்கும் நீர்ப்பரப்பை நோக்கி பாய்வதுபோல தன் உருவை நோக்கி தானே சென்று அறைந்துகொள்வது அது. அக்கணம் அந்தப் பாவை சிதறுவதுபோல் தன் உடலும் சிதற நெடுநேரம் வெறும் கொந்தளிப்பு மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும். பின் நூறு நூறாயிரம் சிதறல்களிலிருந்து துளித்துளியாக தன்னை எடுத்து தொகுத்து தான் என்றாக்கிக் கொள்வான். …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/123926

‘வெண்முரசு’ – நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை-12

சாத்யகி ஒருகணத்தில் மூண்டுவிட்ட அப்போருக்கு மிக அப்பால் நின்றான். இருபுறமிருந்தும் கரிய நீர்ப்பெருக்குகளென படைவீரர்கள் எழுந்து சென்று அறைந்து குழம்பி கலந்து கொப்பளித்து கொந்தளிக்கும் உடற்பரப்பென ஆயினர். எப்பொருளும் எண்ணிக்கை பெருகுகையில் நீரென மாறும் விந்தையை அப்போர்க்களத்தில் வந்த நாள் முதல் அவன் கண்டிருந்தான். மானுட உடல்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்து உருவாக்கும் அலையை, சுழிப்பை, திளைப்பை, குமிழ்வை, கொந்தளிப்பை காணும்போதெல்லாம் அகம் திடுக்கிடுவான். தன்னை தனித்துக் காணும் ஒன்று உள்ளிருந்து பதைக்கிறது என்று உணர்வான். ஆனால் …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/123761

‘வெண்முரசு’ – நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை-11

சாத்யகி தேர் மேல் ஏறி நின்று அதை ஓட்டிய புதிய பாகனிடம் “செல்க!” என்றான். தேர் முன்னெழுந்து சென்றபோது அவன் தன்னைத் தொடரும்படி படைவீரர்களுக்கு ஆணையிட்டான். அவனுடைய கையசைவு விளக்கொளிச் சுழலாக மாறி காற்றில் வடிவுகொள்ள சவுக்கால் சொடுக்கப்பட்ட யானை என அவனுக்குப் பின் அணி நிரந்திருந்த பாண்டவப் படை ஓசையெழுப்பியபடி தொடர்ந்து வரத்தொடங்கியது. அவன் அதன் ஓசைகளை எப்போதும் தன்னைத் தொடரும் பெரும்படையின் முழக்கமென்றே உணர்ந்தான். உளம் கூர்ந்தபோதுதான் அவ்வோசை மிகத் தணிந்தொலிப்பதை அறிந்தான். ஓரிரு …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/123756

‘வெண்முரசு’ – நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை-10

திருஷ்டத்யும்னன் சென்று சேர்ந்தபோது ஏற்கெனவே யுதிஷ்டிரனின் அவை கூடியிருந்தது. அவனுக்காக பிறர் காத்திருப்பது தெரிந்தது. முகப்பில் நின்றிருந்த சுருதகீர்த்தி தலைவணங்கி கையசைவால் அவையமரும்படி காட்டினான். பாடிவீடுகளென அமைந்திருந்த குடில்களும் கூடாரங்களும் முற்றாக எரிந்தகன்று கரிப்படிவங்களென மாறியிருந்த அந்நிலத்தில் முன்பிருந்த அவைக்கூடத்திற்கு உள்ளேயே கற்களையும் அடுமனைக்கலங்களையும் போட்டு அவை அமைக்கப்பட்டிருந்தது. திருஷ்டத்யும்னன் ஒருகணத்திற்குள் தன்னுடல் அந்த கரிக்கோட்டு வடிவிலிருந்து அங்கிருந்த பழைய அவையை எவ்வண்ணம் பெருக்கி எடுத்துக்கொண்டது என்பதை எண்ணி வியந்தான். இடைநாழியில் நடப்பதையும் வாயிலில் நுழைவதையும்கூட அவன் …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/123745

Older posts «

» Newer posts