Daily Archive: February 11, 2019

நீர்க்கூடல்நகர் – 4

காலை எழுந்தது ஆறு மணிக்கு. ஆனால் டீ கிடைக்க ஏழுமணியாகும். வெந்நீர் சூடு செய்து ஒவ்வொருவராகக் குளித்துமுடிக்க ஒன்பது மணி. அதன்பின்னரே கீழே இட்லியும் தோசையும் கிடைக்கும். அந்தத் தள்ளுவண்டிக்கடைக்காரர் இந்திக்காரர். ஆனால் இட்லி பெரும்பாலும் இட்லிபோலவே இருந்தது. அதேசமயம் வடை தமிழகத்தைவிட சிறப்பானது. தமிழகத்தில் உளுந்துவடை அல்லது மெதுவடை என்னும் உணவுப்பொருளை அழித்தேவிட்டனர். எங்குபோனாலும் இட்லியுடன் கொண்டுவைப்பார்கள். “எடு! எடு!” என கதறவேண்டியிருக்கும். எண்ணைக்காறலுடன் சோடாஉப்பின் நுரைத்தன்மையுடன் இருக்கும் அந்தப்பொருளை ஒரு அர்த்தமில்லாத சடங்குக்காகவே தமிழர்கள் …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/118027

வெள்ளிநிலத்தில்…

இனிய ஜெயம் எனது பதின்பருவ மத்தியில் என்னை பரவசத்தில் ஆழ்த்திய முக்கிய திரைப்படங்களில் ஒன்று ஸ்பீல்பர்க் இயக்கிய ஜுராசிக் பார்க் திரைப்படம். [இதை எழுதும் இக்கணம் மனிதன் கைகளிலிருந்து நழுவிய காவலாளி, மிருகத்தின் வாய்க்குள் செல்லும் இறுதிக் கணம், மனிதனும் மிருகமும் கண்ணுக்குக் கண் பார்த்துக்கொள்ளும் அப் படத்தின் காட்சி வலிமையாக உள்ளே எழுகிறது.உலக திரைப்பட வரலாற்றின் சிறந்த நூறு ஷாட் களில் ஒன்றாக அது இருக்க வாய்ப்பு உண்டு] காரணம் அதில் உயிர் கொண்டு உலவும் …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/117996

கல்பற்றா நாராயணன் கவிதைகள் – கடிதங்கள்

ஆகாயமிட்டாய் – கல்பற்றா நாராயணன் கல்பற்றா நாராயணன் – இன்னும் மூன்று கவிதைகள் ஜெ கல்பற்றா கவிதைகளை இன்னும் பல செய்து ஒரு தொகுப்பாக கொண்டுவர வேண்டும். அதற்கு நீங்கள். முயல வேண்டும். இன்றைய கவிதைகள் கண்ணீரைப் பெருக்கெடுக்கச் செய்தன.உங்களுக்கு நன்றி ! இசை அன்புள்ள ஜெயமோகன் அண்ணா, கல்பற்றா நாராயணன் அவர்களின் மூன்று கவிதைகளும் இந்நாளை உவகையாலும் அருளாலும் நிறைத்தது. தவறாக கவிதை – பிரார்த்தனை, சொற்கள் தேடப்படுகின்றன, சொற்கள் குறைத்துக்காணப்படுகின்றன, சொற்கள் அருள் வடிவம் …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/117946

‘வெண்முரசு’ – நூல் இருபது – கார்கடல்-49

அரவான் சொன்னான்: ஜயத்ரதனை அள்ளித் தூக்கிக்கொண்ட அதலன், அஹோரன் முதலிய ஏழு மாநாகங்கள் பன்றிவடிவ முகம்கொண்டு தேற்றைகளால் மண்ணைப்பிளந்து உள்ளே கொண்டுசென்றன. பிளந்து பிளந்து அவை செல்லச்செல்ல இருள் எடைகொண்டதுபோல் ஆழம் வந்து அவனை சூழ்ந்துகொண்டது. அவன் மூச்சுத் திணறி துடித்து ஓசையின்றி அலறி அந்நாகங்களிலிருந்து விடுபடுவதற்காக துடித்தான். அவற்றின் பிடி ஆயிரம்மடங்கு ஆற்றல்கொண்ட யானைத் துதிக்கைகளைப்போல் அவனை சுற்றிக் கவ்வியிருந்தது. பின்னர் இறுதி மூச்சும் குமிழியாக மாறி அகல அவன் நெஞ்சுக்குள் எடையின்மை எழுந்தது. அவன் …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/117990