Category Archive: வெண்முரசு

‘வெண்முரசு’ – நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை-10

திருஷ்டத்யும்னன் சென்று சேர்ந்தபோது ஏற்கெனவே யுதிஷ்டிரனின் அவை கூடியிருந்தது. அவனுக்காக பிறர் காத்திருப்பது தெரிந்தது. முகப்பில் நின்றிருந்த சுருதகீர்த்தி தலைவணங்கி கையசைவால் அவையமரும்படி காட்டினான். பாடிவீடுகளென அமைந்திருந்த குடில்களும் கூடாரங்களும் முற்றாக எரிந்தகன்று கரிப்படிவங்களென மாறியிருந்த அந்நிலத்தில் முன்பிருந்த அவைக்கூடத்திற்கு உள்ளேயே கற்களையும் அடுமனைக்கலங்களையும் போட்டு அவை அமைக்கப்பட்டிருந்தது. திருஷ்டத்யும்னன் ஒருகணத்திற்குள் தன்னுடல் அந்த கரிக்கோட்டு வடிவிலிருந்து அங்கிருந்த பழைய அவையை எவ்வண்ணம் பெருக்கி எடுத்துக்கொண்டது என்பதை எண்ணி வியந்தான். இடைநாழியில் நடப்பதையும் வாயிலில் நுழைவதையும்கூட அவன் …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/123745

‘வெண்முரசு’ – நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை-9

துரியோதனன் எழுந்துகொண்டு “நாம் சென்று பிதாமகரை வணங்கி களம்புக வேண்டும். அவ்வாறு வழக்கமில்லை எனினும் இன்று அவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது” என்றான். கதையை எடுத்துக்கொண்டு “இவ்வாறு நெடும்பொழுது நான் பேசும் வழக்கம் இல்லை. பேசிப்பேசி இப்பொழுதை நிறைக்கிறேன். அவரிடம் சொல்வதற்கும் ஓரிரு சொற்கள் எஞ்சுகிறது போலும்” என்றான். கிருதவர்மன் “அவர் தன்னிலையில் இருக்கிறாரா என்று தெரியவில்லை” என்றான். “தன்னிலையில்தான் இருப்பார். அவரால் தேவையானபோது அந்த ஆழத்திலிருந்து வெளியே வர இயல்கிறது” என்றபின் துரியோதனன் …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/123738

‘வெண்முரசு’ – நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை-8

சகுனி “நான் கவசங்கள் அணிந்துகொள்ள வேண்டும்… பொழுதாகிறது” என்றார். அஸ்வத்தாமன் கிளம்ப கிருதவர்மன் அந்தப் பாவையை நோக்கியபடி நின்றான். துரியோதனன் அப்பால் ஒரு கல்மேல் அமர அவனுக்கு கால்குறடுகளை அணிவிக்கத் தொடங்கினர் ஏவலர். கிருதவர்மன் திரும்பி துரியோதனனிடம் “நோக்க நோக்க அது நம்மை நோக்குகிறது” என்றான். துரியோதனன் “ஆம்” என்றான். பித்து எழுந்த கண்களுடன் கிருதவர்மன் “அவன் முகம் தெரிகிறது எனக்கு” என்றான். துரியோதனன் நகைத்து “உமது முகம் தெரியத்தொடங்கும் இனி” என்றான். கிருதவர்மன் “சிலைகளைச் செய்யும் …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/123727

‘வெண்முரசு’ – நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை-7

சகுனி இறங்கி வந்தபோது கீழே கிருதவர்மன் நின்றிருப்பதை கண்டார். கிருதவர்மன் புரவியிலிருந்து இறங்கி அவரை நோக்கி வந்து அவர் கையைப் பற்றி இறுதிப் படியிலிருந்து கீழிறங்க உதவினான். மூச்சிரைக்க அவன் தோளைப் பற்றியபடி தலைகுனிந்து நின்று இளைப்பாறிய பின் சகுனி “படைசூழ்கை அமைக்கப்படுகிறதா?” என்று கேட்டார். அவ்வினாவிலிருந்த தயக்கத்தை புரிந்துகொண்டு கிருதவர்மன் அவர் மேலே ஏன் சென்றார் என்று கேட்காமல் “ஆம்” என்றான். “படைசூழ்கை இன்னும் சற்று நேரத்தில் முடிந்துவிடும், காந்தாரரே. மழையீரத்தால் பந்தங்களை ஏற்ற இயலவில்லை. …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/123458

‘வெண்முரசு’ – நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை-6

பார்பாரிகன் அமர்ந்திருந்த காவல்மாடம் இளமழையில் நனைந்து நான்கு பக்கமும் துளிகள் சொட்டிக்கொண்டிருக்க இருளுக்குள் ஊழ்கத்திலென நின்றிருந்தது. ஓசை எழுப்பாத காலடிகளுடன் நடந்த புரவியின் மீது உடல் சற்றே சரித்து கடிவாளத்தை இடக்கையால் பற்றி வலக்கையால் தாடியை நீவியபடி அமர்ந்திருந்த சகுனி அதனருகே நின்று மேலே பார்த்துக்கொண்டு எண்ணங்கள் உறைந்தவர்போல் சற்று நேரம் இருந்தார். ஓரிரு கணங்களுக்கு வந்தமைந்து அகலும் துயில் அவர் மேல் பரவிச்சென்றது. பின்னர் நீர் சொட்டும் ஓசையில் விழிப்பு கொண்டவர்போல் தன்னை உணர்ந்து, மழைத்துளிகள் …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/123454

‘வெண்முரசு’ – நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை-5

அவைக்கூடுகைக்கு வெளியே நிழலசைவென ஏவலன் வந்து விளக்கின் முன் நின்று தலைவணங்கினான். அவன் நிழல் நீண்டு அவைக்கு நடுவே விழ சகுனி தலைதிருப்பி கையசைவால் “என்ன?” என்றார். மத்ரநாட்டின் முத்திரையை அவன் கையால் காட்ட அவ்வசைவு அவர் முன் தரையில் நிகழ்ந்தது. அழைத்துவரும்படி கையசைத்தபின் சகுனி கிருபரிடம் “மத்ரர் திரும்பி வந்துவிட்டார்” என்றார். கிருபர் “வரமாட்டார் என்று எண்ணினீர்களா?” என்றார். “ஆம். மறுபடியும் குருக்ஷேத்ரத்திற்குள் அவரால் கால் வைக்க இயலாதென்று தோன்றியது. இரவு முழுக்க சிதைக்காட்டுக்குள் உலவிவிட்டு …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/123457

‘வெண்முரசு’ – நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை-4

துரியோதனன் எழுந்து கைகூப்பி வலம் திரும்பி நடந்து பாடிவீடென உருவகிக்கப்பட்டிருந்த கரித்தடத்திலிருந்து வெளியேறினான். அங்கு நின்றிருந்த காவலன் ஓடி அவனை அணுக கையசைவால் தேர் ஒருக்கும்படி ஆணையிட்டான். அவன் விரைந்து அகன்று தேருக்கென கைகாட்டினான். தேர் இருளில் இருந்து திரண்டு ஒளிக்கு வந்து நின்றது. புரவி மிகக் களைத்திருந்தது. குலைவாழை என அதன் தலை நிலம்நோக்கி தழைந்தது. மூச்சு சீற காலால் தரையை தட்டியது. துரியோதனன் நடந்து செல்வதை அவர்கள் வெறித்துப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தனர். அஸ்வத்தாமன் எண்ணிக்கொண்டிருந்ததையே …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/123443

‘வெண்முரசு’ – நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை-3

அஸ்வத்தாமன் இருந்த இடத்திலிருந்து துரியோதனன் முகத்தை சரியாக பார்க்க முடியவில்லை. பக்கவாட்டில் திரும்பியிருந்த முகத்தில் தசைகள் இறுகியிராமல் எளிதாக படிந்திருப்பதை மட்டுமே அவன் நோக்கினான். ஒருவர் புன்னகைத்துக்கொண்டிருப்பதை முகத்தின் பின்பக்கமேகூட காட்டுவதை அவன் கண்டிருந்தான். துரியோதனன் உள்ளம் மலர்ந்திருக்கிறானா? அவன் சிதையருகே கண்ட முகத்தை நினைவுகூர்ந்தான். அங்கே அமர்ந்திருக்க முடியாதபடி ஓர் ஒவ்வாமை அவன் உள்ளத்தை அலைக்கழித்தது. துரியோதனனின் குழலிழைகளில் விளக்கின் செவ்வொளி படிந்திருந்தது. அவன் பேசியபடி திரும்பி முன்னால் அமர்ந்திருந்த கிருபரையும் கிருதவர்மனையும் நோக்கியபோது அவர்களிருவரும் …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/123228

‘வெண்முரசு’ – நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை-2

காவல்மாடத்தின் அடியில் தூண்களில் புரவி உரசிக்கொண்ட பின்னரே அங்கு காவல்மாடம் இருப்பது அஸ்வத்தாமனுக்கு தெரிந்தது. அவன் புரவிமேல் இருப்பதையே அதன்பின்னர்தான் உணர்ந்தான். புரவி முனகியபடி உடலை விலக்கிக்கொண்டது. மழைத்திரை அதன் விழிக்கூரையும் மோப்பத்திறனையும் மறைத்திருக்க அவன் உள்ளத்தை எண்ணங்கள் மறைத்திருந்தன. கையால் மூங்கில் கழையைப் பற்றியபடி நின்று மேலே குழறலாக ஒலித்துக்கொண்டிருந்த குரல்களை செவி மடுத்தான். சிரிப்பும் உதிரிச் சொற்களாலான பேச்சும் கேட்டன. முதற்கணம் அந்த ஓசை பக்கவாட்டில் எங்கோ இருளுக்குள் ஒடுங்கியிருந்த படைகளிலிருந்து எழுவதாகத் தோன்றி …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/123008

‘வெண்முரசு’ – நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை-1

கணியரின் களத்தில் கதிரெழுகை நிகழ்ந்து நெடும்பொழுதான பின்னரும் உருக்கி விழுதென ஊற்றப்பட்டு உறைந்து கல்லானதுபோல் கருக்கிருள் குருக்ஷேத்ரத்தை முற்றாக மூடியிருந்தது. அதற்குள் பெய்துகொண்டிருந்த மென்மழையின் துளிகளால்கூட எங்கும் இருளொளியை எழுப்ப இயலவில்லை. அனைத்துச் சுடர்களும் அணைந்திருந்தமையால் களம் வான் போலவே தானும் இருண்டு இன்மையென்றாகிவிட்டிருந்தது. இருளுக்குள் யானைகளின் காதுமணிகளும் புரவிகளின் கழுத்தணிகளும் குலுங்கும் ஓசை மழையின் சீரான வருடலோசைக்குள் ஒலித்தது. மழைத்துளிகள் சொட்ட எங்கும் கூரை இருக்கவில்லை. சொட்டொலி இல்லாத மழையொலி எங்கோ பெருகியோடுவதுபோல கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. படைவீரர்கள் …

மேலும் »

Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/123006

Older posts «

» Newer posts