«

»


Print this Post

தூய அத்வைதம்


அன்புள்ள ஜெ,

உங்கள் பல கட்டுரைகளில் தூய அத்வைதம் என்று வருகிறது. அது என்ன? வேதாந்தமா? அல்லது அத்வைதத்திலேயே இரு பிரிவுகள் உள்ளனவா? அத்வைதத்தை சைவம் என்று கொள்ளலாமா? ஏனென்றால் வைணவர்கள் அத்வைதத்தை மறுத்துத்தானே விசிஷ்டாத்வைதம் பேசுகிறார்கள்? தமிழ்நாட்டில் சைவர்களான ஸ்மார்த்த பிராமணர்களே அதிகமும் அத்வைதம் பேசுகிறார்கள். இந்தக்குழப்பம் பலவருடங்களாகவே எனக்கு இருக்கிறது. உங்கள் விளக்கம் உதவும் என நினைக்கிறேன்

கெ.டி.சாமி

அன்புள்ள சாமி அவர்களுக்கு,

நானும் பல சந்தர்ப்பங்களில் நேர்ப்பேச்சில் இந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்ல நேரிட்டிருக்கிறது. அப்பதில்களை இந்த தருணத்தில் தொகுத்துக்கொள்ளலாமென நினைக்கிறேன்.

வேதாந்தம் என்பதன் நீட்சியும் வளர்ச்சியும்தான் அத்வைதம். அத்வைத வேதாந்தம் என்றுதான் சொல்வார்கள். ராமானுஜரின் விசிஷ்டாத்வைதம் மத்வரின் துவைதம் நிம்பார்க்கரின் துவைதாத்வைதம் போன்றவை எல்லாமே வேதாந்தத்தின் பல்வேறு வளர்ச்சி நிலைகளே. அவற்றை ஒட்டுமொத்தமாக பிற்கால வேதாந்தங்கள் என்று சொல்வதுண்டு.

வேதாந்தம் என்ற சொல்லுக்கு வேதங்களின் இறுதி என்று பொருள். இரு வகைகளில் இச்சொல் பொருள்படுகிறது. பிற்காலத்தில் உருவான பல ஞானநூல்கள் வேதங்களுடன் இணைக்கப்பட்டன. பிராம்மணங்கள், ஆரண்யகங்கள்,உபவேதங்கள் போன்றவை இவ்வாறு இணைக்கப்பட்டவையே. அவ்வாறே பிற்கால ஞானநூல்களான உபநிடதங்களும் வேதங்களுடன் இணைக்கப்பட்டன. ஒவ்வொரு முக்கியமான உபநிடதமும் ஒரு வேதத்துக்கு உரியதாகும். உதாரணமாக சாந்தோக்ய உபநிடதம் சாமவேதத்தின் துணைப்பகுதி [ உபாங்கம்] இவ்வாறு வேதங்களில் இறுதியாக இணைந்தவை ஆதலால் உபநிடதங்களை ஒட்டிய சிந்தனை வேத இறுதி என்ற பொருளில் வேதாந்தம் என அழைக்கப்பட்டது

இன்னொரு பொருள், உள்ளடக்கத்தின் அடிப்படையில் வேதங்களை இரண்டு பெரும்பகுதிகளாக பிரிக்கும் கோணத்தில் இருந்து சொல்லப்பட்டது. வேதங்களை கர்ம காண்டம் ஞான காண்டம் என பிரிப்பார்கள். வேள்விகளையும் பிற வழிபாட்டுச்சடங்குகளையும் முன்னிறுத்துவது கர்மகாண்டம் என்னும் செயல்பகுதி. தூய அறிதலை மட்டுமே முன்னிறுத்துவது ஞானகாண்டம் என்னும் அறிவுப்பகுதி. ஞானகாண்டம் ரிக் வேதத்தில் கடைசியாக பத்தாம் காண்டமாக உள்ளது. ஆகவே ஞானத்தை முன்னிறுத்தும் போக்குக்கு வேதாந்தம் என்ற பெயர் வந்தது. வேதங்களின் ஞானகாண்டத்தின் வளர்ச்சிநிலைகளே உபநிடதங்கள்.

ஆகவே வேதஞானம் இருபெரும் பிரிவுகளாகவே எப்போதும் இருந்து வந்தது. ஒன்று, வேள்வியையும் சடங்குகளையும் முன்வைக்கும் தரப்பு. இது பூர்வ மீமாம்சம் [முதல் சிந்தனைப்போக்கு] என்று சொல்லப்பட்டது. இவர்கள் வேதங்களை முழுமுதல் ஞானமாக குறிப்பிட்டார்கள். வேதங்களை ஓதுவதே முக்திக்கான ஒரே வழி என்றார்கள். இந்த தரப்பு பிராமணமதமாக அல்லது புரோகிதமதமாக வளர்ந்து இன்றும் இந்து மரபுக்குள் வலுவாக உள்ளது. இவர்களின் மூலநூல் மீமாம்சா சூத்திரம். ஜைமினி எழுதியது.

தூய ஞானத்தை முன்வைக்கும் தரப்பே வேதாந்தம். இது உத்தர மீமாம்சம் [பிந்தைய சிந்தனைப்போக்கு] எனப்படுகிறது. உபநிடதங்களில் பேசப்படுவது இதுவே. கீதையே இதன் முதல்நூலாகும். இந்து ஞானமரபின் மூன்று தத்துவங்கள் [பிரஸ்தானத் திரயம்] எனப்படும் நூல்தொகை வேதாந்தத்தின் மையஞானத்தை விளக்குவது. உபநிடதங்கள், கீதை, பிரம்மசூத்திரம் ஆகியவையே மூன்று தத்துவங்கள். பாதராயணர் எழுதிய பிரம்ம சூத்திரம் வேதாந்தத்தின் கோட்பாட்டு நூல். இந்து ஞானமரபின் தூய அறிவு தரப்பு, அதன் தத்துவ உச்சம் வேதாந்தமே.

வேதாந்தம் பௌத்தத்துடன் உரையாடியது. பௌத்தத்தை அது வளர்த்தது. அதன் விளைவாகவே அதற்குள் மகாயானப்பிரிவின் யோகாசார பௌத்த தரப்புகள் உருவாகி வந்தன. அந்த தரப்புகள் சூனியவாதம் என்றும் விக்ஞானவாதம் என்றும் மேலும் மேலும் நுண்மை கொண்டன. திக்நாகரின் விக்ஞானவாதத்தின் பிரபஞ்ச விளக்கத்தை உள்ளிழுத்துக்கொண்டு புதுப்பிறவி பெற்ற வேதாந்தமே அத்வைதம் ஆகும்.

எட்டாம் நூற்றாண்டில் பிறந்த சங்கரர் பிற வைதிகர்களால் ’மாறுவேடமிட்ட பௌத்தன்’ என பழிக்கப்பட்டார். ஆனால் அவரது தரப்பு பௌத்தஞானத்தின் உச்சிமுனையாகிய விக்ஞானவாதத்தில் இருந்து மேலே சென்று வேதாந்தத்தை விளக்கிய ஒன்று. ஆகவே அவர் பௌத்தர்களை எளிதில் வென்று மீண்டும் வேதாந்தத்தை இந்தியாவில் நிலைநாட்டினார்.

வேதாந்த ஞானமரபின் தனிப்பெரும் ஆளுமைகள் என்றால் அது கீதை இயற்றிய யாதவமன்னனாகிய கிருஷ்ணனும் சங்கரரும்தான். அத்வைதம் இந்தியாவில் ஒரு பெரிய அலையை உருவாக்கியது. அத்வைதமே பிறகு வந்த எல்லா இந்தியச் சிந்தனைகளுக்கும் அடிப்படைக்கட்டுமானமாக அமைந்தது. இந்து சிந்தனைகளுக்கு மட்டுமல்ல சூஃபிசம் போன்ற இஸ்லாமியச் சிந்தனைகளுக்கும், சீக்கிய சிந்தனைககளுக்கும் கூட. ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர், விவேகானந்தர், நாராயணகுரு போன்றவர்கள் அத்வைதிகளே. வள்ளலாரின் ஜோதி தரிசனத்தில் அத்வைதம் உண்டு. அய்யா வைகுண்டர் பேசியது அத்வைதமே. ரமணர் முதல் ஜெ.கிருஷ்ணமூர்த்தியின் சிந்தனைகள் வரை நாம் அத்வைதத்தின் வலுவான பங்களிப்பை காணமுடியும்.

அத்வைதத்துடன் விவாதித்தும் முரண்பட்டும் பல்வேறு சிந்தனைகள் ஏழாம் நூற்றாண்டு முதல் பிறந்தபடியே இருந்தன. அவையே பிற்கால வேதாந்தங்கள். சைவ சித்தாந்தத்தின் கருதுகோள்களிலும் அத்வைதமே முன்னுதாரணமான சிந்தனையாக உள்ளது. விசிஷ்டாத்வைதம் என்றால் ’தனிச்சிறப்புள்ள அத்வைதம்’ என்றே பொருள்.

வேதாந்தம் என்பதும் சரி அதன் மறுவடிவான அத்வைதமும் சரி , மதம் சார்ந்தவை அல்ல. அவற்றுக்கு மதக்கட்டுமானம் தேவை இல்லை. அவை தூய தத்துவங்கள். ஆகவே பலசமயம் மத அமைப்புக்கு எதிரானவையும்கூட. உதாரணமாக ‘தர்க்கம்’ என்ற அறிவுத்துறையை எடுத்துக்கொள்ளலாம். தர்க்கம் கணிதத்தில், இயற்பியலில், பொருளியலில் , சமூகவியலில் எல்லாம் உள்ளுறையாகச் செயல்படக்கூடியது. அதற்கென்று ஒரு அறிவியல்தளம் இல்லை. அத்வைதம் இனிப்பு போல. அது சீனியில் இருக்கலாம் பழங்களிலும் இருக்கலாம் பாலிலும் இருக்கலாம்.

அத்வைதம் ஒரு தரிசனமும் அதற்கான தர்க்கமும் இணைந்த ஓன்று. அது சைவம், வைணவம், சாக்தம் எல்லாவற்றுக்கும் பொது. இந்த மதங்களை ஏற்காத ஒருவருக்கும் அது உரியதே. அறிவியலின் எந்த தளம் சார்ந்தும் அத்வைதத்தை விளக்கிக் கொள்ளலாம். நான் டேவிட் அட்டன்பரோவின் இயற்கை குறித்த வரிகளைக் கேட்கையில் அவர் நவீன உயிரியல் சார்ந்து ஒரு அத்வைதத்தைத்தான் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார் என நினைப்பேன். ’இயற்கை என்பது வெளியே இல்லை. நீங்கள் அதில் இருந்து வேறல்ல. அது நீங்களேதான்’ [தத்வமசி] என்றுதான அவர் சொல்கிறார்.

இந்து ஞான மரபில் ஒரு முக்கியமான செயலியக்கத்தைக் காணலாம். எந்த ஒரு தத்துவத் தரப்பும் நடைமுறைக்கு வரும்போது வைதீகத்தரப்புடன் சமரசம் செய்துகொள்ள நேரிடுகிறது. சாங்கியம், யோகம், நியாயம், வைசேடிகம் எல்லாம் அப்படி சமரசம் செய்துகொண்டன. அந்தச் சமரசத்தை பிராமணமதத்தின் வெற்றி என்று உடனடியாகச் சொல்லத்தோன்றும்தான். அது சரியல்ல. அது ‘வழிபாடு’ என்ற முறையின் வெற்றி.

மனிதனுக்கு அன்றாட வாழ்க்கையில் வழிபாடு தேவையாக இருக்கிறது. நாத்திகம் கூட காலப்போக்கில் அவர்களுக்கான வழிபாட்டுச் சடங்குகளை கண்டடைவதைக் காண்கிறோம். ஏனென்றால் சடங்குகள் போன்றவை குறியீட்டு முக்கியத்துவம் கொண்டவை. அவை நம் சிந்தனையை தீண்டாமல் ஆழ்மனதுடன் உரையாடுகின்றன. ஆழ்மனதின் இயல்பான வெளிப்பாடாக அமைகின்றன. மேலும் அந்த குறியீட்டு வடிவங்களும் நடைமுறைகளும் எல்லாம் மக்களின் தொன்மையான பழங்குடி மரபில் வேர்கள் உள்ளவை.

ஆகவே பொதுமக்கள் எப்போதுமே வழிபாடுகளையே அதிகமும் சார்ந்திருக்கிறார்கள். தத்துவம் கூட சடங்குகளாகவும் குறியீடுகளாகவும் உருமாறித்தான் அவர்களிடம் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. அடிப்படையில் சடங்கு எதிர்ப்புத்தன்மை கொண்ட பௌத்தம் சமணம் போன்ற தத்துவ மதங்கள்கூட வளர்ச்சிப்போக்கில் சடங்குகளையும் தெய்வ உருவங்களையும் உருவாக்கிக்கொண்டிருப்பதை நாம் காணலாம்.

பூர்வமீமாம்சம் என்னும் பிராமண மதம் முழுக்க முழுக்க சடங்குகளைச் சார்ந்தது. மிகவும் நெகிழ்வுத்தன்மையுடன் அது பல்வேறு இனக்குழுக்களின் சடங்குகளையும் தெய்வங்களையும் தன்னுள் இழுத்துக்கொண்டு விரிவாக்கம் பெற்றுக்கொண்டே இருந்தது. ஒருகட்டத்தில் இந்து மரபின் வெகுஜனத் தளமே அதுதான் என்றாயிற்று. ஆகவே இந்து ஞானமரபின் எந்த ஒரு தத்துவத்தளமும் அந்த வெகுஜனத்தளத்துடன் சமரசம் செய்தே ஆகவேண்டும் என்ற நிலை வந்தது.

அவ்வாறு மெல்ல மெல்ல அத்வைதத்தின் ஒரு தரப்பு சடங்குகளுக்கும் தெய்வங்களுக்கும் இடமளிக்க ஆரம்பித்தது. சங்கரரே சௌந்தரிய லஹரி முதலிய பக்தி நூல்களை எழுதினார் என்ற வரலாறுகள் உருவாகி வந்தன. மொழியமைப்பை வைத்து அந்நூல்கள் சங்கரருடையவை அல்ல பிற்காலத்தையவை என ஆய்வறிஞர்கள் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அத்வைதத்தின் ஞானத்தளம் சாமான்யம் , விசேஷம் [ பொதுத்தளம்,சிறப்புத்தளம்] என இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டது. விசேஷதளத்திலேயே அகம்பிரம்மாஸ்மி [நானே கடவுள்] தத்வமசி [அது நீயே] போன்ற தரிசனங்கள் செல்லுபடியாகும் என்றும் சாமான்ய தளத்தில் வழிபாடுகளும் சடங்குகளும் தேவை என்றும் சொல்லப்பட்டது.

ஏற்கனவே கடவுளையும் வழிபாட்டையும் உள்ளே கொண்டுவரவேண்டும் என்பதற்காகவே அத்வைதத்தில் இருந்து விசிஷ்டாத்வைதமும் துவைதமும் எல்லாம் பிரிந்து வந்தன. காலப்போக்கில் அத்வைதமும் அவ்வாறே ஆயிற்று.பக்தியை மைய ஓட்டமாக கொண்ட சைவ வைணவ மதங்களின் உயர்தத்துவத்தளமாக அத்வைதம் விளக்கப்பட்டது.

இந்த சமரசத்துக்கு எதிராக உள்ள தரப்பையே நாம் தூய அத்வைதம் என்கிறோம். இது அத்வைதத்தின் மூல தரிசனத்தை முழுக்கமுழுக்க சார்ந்திருக்கிறது. அதை வெகுஜனமயகாக்குவதில்லை. அதாவது இது முழுக்கமுழுக்க ஞானகாண்டத்தைச் சார்ந்தது. ’சுத்த அறிவே சிவம்’ என கூவுவது. ஆகவே மதம் சாராதது. ஒரு தரிசனம் மட்டுமாக நிற்கும் தன்மை கொண்டது. ஒரு தர்க்கநிலையாக தன்னை முன்வைப்பது.

இது ஏன் தேவையாயிற்று என்று பார்க்கையில் ஆர்வமூட்டும் ஒரு வரலாற்றுப்பரிமாணம் கண்ணுக்குப் படுகிறது. ராமகிருஷ்ணர் உருவ வழிபாட்டாளராக இருந்தார். சாக்தேயராக இருந்தார். அங்கிருந்து தன் இறுதிக்காலத்தில் அவர் தூய அத்வைதம் நோக்கி வந்தார். ஆனாலும் முழுமையாக அவர் இறைவழிபாட்டில் இருந்து வெளிவரவில்லை. ஆனால் அவரது மாணவரான விவேகானந்தர் தூய அத்வைதி

அதேபோல நாராயணகுரு இறைவழிபாட்டாளராகவும் இருந்தார். சாரதா அஷ்டகம் , சுப்ரமணிய அஷ்டகம் போன்ற நூல்களை அவர் எழுதினார். அருவிக்கரையில் அவர் சிவலிங்கத்தை நிறுவினார். ஆனால் காலப்போக்கில் அவர் தூய அத்வைதத்தையே முன்வைத்தார். அவர் இறைவழிபாட்டை முன்வைத்தது எளிய மக்களுக்காக. அவர்கள் அவரை தொடர ஆரம்பித்த பின்னர் கடைசிக்காலத்தில் விளக்கையும் ‘சத்யம் தயை தர்மம்’ என்ற சொற்களையும் தான் இறைவடிவமாக நிறுவினார். கடைசியில் ‘நானே கடவுள்’ என்ற சொல்லின் வெளிப்பாடாக நிலைக்கண்ணாடியை மூல விக்ரகமாக நிறுவினார். அவரது மாணவர்களான நடராஜ குருவும் நித்யசைதன்ய யதியும் முழுக்க முழுக்க தூய அத்வைதிகள். அவர்கள் எப்போதும் எவ்வகையிலும் இறை வழிபாடோ சடங்குகளோ செய்தவர்கள் அல்ல.

ஏன் இந்த மாற்றம்? பொதுஜன இயக்கமாகச் செயல்படும்போது குறியீடுகளும் சடங்குகளும் தேவைப்படுகின்றன. மரபில் ஊறிய மக்களிடம் பேசும்போது அவை இன்றி அமைவதில்லை. ஆனால் இந்து ஞான மரபு மேலைச்சிந்தனையின் உச்சங்களை தூய அத்வைதம் மூலமே சந்திக்க முடியும். மேலைச்சிந்தனையுடன் உரையாடிய விவேகானந்தர், அரவிந்தர், நடராஜகுரு, நித்ய சைதன்ய யதி , ஆத்மானந்தர் போன்ற அனைவருமே தூய அத்வைதத்தை நோக்கி வந்தது இதனால்தான்.

வைணவமும் அத்வைதத்தை சாராம்சத்தில் ஏற்றுக்கொண்டதே. தென்னிந்தியாவின் இருபெரும் வைணவ ஞானிகளான ராமானுஜரும் மத்வரும் விசிஷ்டாத்வைதம் துவைதம் என்னும் இரு தனி ஞானமரபுகளை உருவாக்கிக்கொண்டமையால் அத்வைதம் அதற்கு எதிரானது என்ற மனப்பிம்பம் நம்மிடம் உள்ளது. ஆந்திரத்தில் பத்னான்காம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த நிம்பார்க்கர் அத்வைதிதான். அவரது அத்வைதம் துவைதாத்வைதம் என்று சொல்லப்படுகிறது. அவர் வைணவர். பிரம்மத்தை அவர் கண்ணனாகவும் ஆத்மாவை ராதையாகவும் உருவகித்துக்கொண்டார்.

சுத்தாத்வைதம் என்று மரபில் சொல்லப்படும் ஒரு தரப்பு உண்டு. அது ஒரு தீவிர வைணவ மதம். அதன் நிறுவனர் பதினைந்தாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த வல்லபர். தெலுங்கு பிராமணரான அவர் தன் தரிசனத்தை காசி, மதுரா, பிருந்தாவனம் பகுதிகளிலேயே பரப்பினார். அணுபாஷ்யம் என்ற பேரில் அவர் பிரம்மசூத்திரத்துக்கு ஓர் உரை எழுதியிருக்கிறார். ஆனால் சுபோதினி என்ற அவரது ஸ்ரீபாகவத விளக்கமே இன்று பெரும் புகழ்பெற்றுள்ளது. கிரிதரன், பாலகிருஷ்ண பட்டர், கோபேஸ்வரர் போன்ற சீடர்கள் அவருக்குப் பின் அவரது மதத்தை முன்னெடுத்துச் சென்றார்கள்.

சங்கரரின் அத்வைதம் பிரபஞ்ச நிகழ்வுக்குக் காரணமாக காட்டுவது மாயையை. அந்த மாயையை ஏன் பிரம்மம் உருவாக்குகிறது என்பதற்கு அதில் பதில் இல்லை. ஆகவே அது கேவல அத்வைதம் [வெறும் அத்வைதம்] எனறார் வல்லபர். பிரபஞ்சத்தோற்றம் என்பது பிரம்மத்தின் லீலை என்ற விரிவான விளக்கம் அளிக்கும் வல்லபர் தன்னுடையது சுத்த அத்வைதம் என்று சொல்கிறார். இப்பிரபஞ்சம் என்பது பிரம்மத்தின் அலகிலா விளையாட்டு என்கிறார். அதை விளக்க கிருஷ்ணலீலையை மையப்படிமமாக வைக்கிறார்.

எரியும் தீயில் இருந்து தீப்பொறிகள் சிதறுவது போல ஆற்றல்மயமான பிரம்மத்தில் இருந்து பிரபஞ்சங்கள் உருவாகி வந்தன என்பது வல்லபரின் விளக்கம். ஆத்மாவும் பிரபஞ்சமும் மாயை அல்ல. அவையும் பிரம்மமே. மாயை என்று சொல்லி பிரபஞ்சத்தை நிராகரிப்பது பிரம்மத்தை நிராகரிப்பதேயாகும் என்கிறார்.

வல்லபர் கிருஷ்ணன் கோபிகைகளுடன் நடத்திய ராசலீலையை பிரம்மம் பிரபஞ்சங்களுடன் நிகழ்த்தும் லீலையின் குறியீடாகக் காண்கிறார். கோபிகா வல்லபனாகிய லீலாகிருஷ்ணன் அவரது கடவுள். அதேபோல ஆடியும் பாடியும் கிருஷ்ணனை வழிபடுவது அந்த பிரபஞ்ச தரிசனத்தை அளிக்கும் என அவர் சொன்னார். அவரது மதம் பின்னாளில் புஷ்டிமார்க்க வைணவம் என அழைக்கப்பட்டது. இன்றும் மைய இந்தியாவிலும் வங்காளத்திலும் பிரபலமாக உள்ளது.

புஷ்டிமார்க்கம் கோலாகல பக்தி என்ற வழிமுறையைக் கொண்டது. ஆட்டமும் பாட்டமும் கொண்டாட்டமுமாக கிருஷ்ணனை அறிய முயல்வது அது. இதன் யோக முறைகளில் ஒன்றுதான் சஹஸயனம் . அதாவது கிருஷ்ணனை எண்ணி புலன்களை அடக்கி பெண்களுடன் படுத்துக்கொள்வது. கோலாகல ரூபனாக கண்ணனை அறிய அது ஒரு வழி எனப்பட்டது. காந்தியின் குடும்பம் புஷ்டிமார்க்க வைணவத்தை ஏற்றுக்கொண்ட ஒன்று. அவரது பிற்காலத்து பிரம்மசரிய சோதனைகள் இந்தப் பின்புலத்தில் இருந்து வந்தவையே.

இன்று புஷ்டிமார்க்கத்தை சுத்தாத்வைதம் என்று சொல்வதில்லை. தூய அத்வைதம் என்னும்போது மதம்,வழிபாட்டுசடங்குகள், கடவுள் ஆகியவற்றைச் சாராத அத்வைதம் என்றுதான் பொருள். நாராயணகுருவின் அறிவு என்ற சிறு நூல் தூய அத்வைதத்தின் மூலநூல் என்னும் அளவுக்கு அதை வரையறை செய்கிறது. ‘அறிவே முழுமுதல் என அறிந்து அறிவில் அறிவாக அமரும் நிலை’ யே அத்வைதம் காட்டும் விடுதலை என அதில் நாராயணகுரு சொல்கிறார்

ஜெ

தொடர்புடைய பதிவுகள்


Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/7583

10 comments

3 pings

Skip to comment form

  1. tamilsabari

    1. வேதம்
    2. வேதாந்தம்-உபநிடதங்கள், கீதை, பிரம்மசூத்திரம்
    3. பௌத்தம்
    4. அத்வைதம்
    5. விசிட்டாத்வைதம்
    6. த்வைதம்
    7. துவைதாத்வைதம்
    8. சுத்தாத்வைதம்
    //நாராயணகுருவின் அறிவு என்ற சிறு நூல் தூய அத்வைதத்தின் மூலநூல் என்னும் அளவுக்கு அதை வரையறை செய்கிறது. ‘அறிவே முழுமுதல் என அறிந்து அறிவில் அறிவாக அமரும் நிலை’ யே அத்வைதம் காட்டும் விடுதலை என அதில் நாராயணகுரு சொல்கிறார்//
    கூடிய விரைவில் வாசிக்க முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

    //இந்து ஞான மரபு மேலைச்சிந்தனையின் உச்சங்களை தூய அத்வைதம் மூலமே சந்திக்க முடியும். மேலைச்சிந்தனையுடன் உரையாடிய விவேகானந்தர், அரவிந்தர், நடராஜகுரு, நித்ய சைதன்ய யதி , ஆத்மானந்தர் போன்ற அனைவருமே தூய அத்வைதத்தை நோக்கி வந்தது இதனால்தான். //
    மிக முக்கிய கருத்து.

    ஐயா அத்வைதத்திற்கும் சமணத்திற்கும் உள்ள தொடர்பு குறித்து விளக்க இயலுமா ? சமீபத்தில் ஒரு ஜைன கோவிலுக்கு சென்று வந்தேன். நெருங்கிய தொடர்பு இருப்பதை உணர முடிகிறது.

  2. mohan.subramanyan

    அன்புக்குரிய ஜெமோ,

    ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் ஓர் அத்வைதி என்று தாங்கள் கூறியுள்ளது வியப்பளிக்கிறது. ஒரு குருவின் (தோதாபுரி) மூலம் நிர்விகல்ப சமாதி அடைந்தபிறகும், பக்தி மார்க்கத்தையே கடைப்ப்டித்தவர் அவர். பிறருக்கும் பக்தி மார்க்கத்தையே போதித்தார். உண்மையில் நரேந்திரர் (பிற்காலத்தில் விவேகானந்தர்) அத்வைதத்தின் மீது கொண்டிருந்த ஈடுபாட்டை விரும்பவில்லை அவர். அவரின் பிரதான இல்லற சீடர்களில் ஒருவரான மகேந்திர குப்தர் எழுதிய ‘ராமகிருஷ்ணரின் அமுதமொழிகள்’ (ராமகிருஷ்ணமடம் வெளியீடு) என்ற புத்தகம் மூலம் இதை அறியலாம். ராமகிருஷ்ணருக்கும், அவரது சீடர்களுக்குமிடையே உண்டான உரையாடல்களின் தொகுப்பு இது.

    பக்தி மார்க்கத்திற்கு கடவுள்/பக்தன் என்ற இடைவெளி இருப்பதால் ராமகிருஷ்ணர் ஒரு துவைதி என்பது என் கருத்து. ஓஷோ-கூட தனது ’நாரத பக்தி சூத்திரத்தில்’ ராமகிருஷ்ணரையே பல இடங்களில் உதாரணமாகக் கூறுவார்.

    //ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர், விவேகானந்தர், நாராயணகுரு போன்றவர்கள் அத்வைதிகளே//

    தவிர தாங்களே இன்னொரு இடத்தில் ‘தன் இறுதிக்காலத்தில் அவர் தூய அத்வைதம் நோக்கி வந்தார்’ என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறீர்கள். முன்னரே சொன்னதுபோல ‘தோதாபுரி’யுடன் இருந்த காலம், அவர் சென்றவுடன் சுமார் ஒரு வருடம், ஆக மொத்தம் சுமார் இரண்டு வருடங்களுக்குள்ளாக மட்டுமே அவர் அத்வைதத்தில் ஈடுபட்டார்.

    //ராமகிருஷ்ணர் உருவ வழிபாட்டாளராக இருந்தார். சாக்தேயராக இருந்தார். அங்கிருந்து தன் இறுதிக்காலத்தில் அவர் தூய அத்வைதம் நோக்கி வந்தார். ஆனாலும் முழுமையாக அவர் இறைவழிபாட்டில் இருந்து வெளிவரவில்லை//

    அதே சமயம் ’ஏற்கனவே கடவுளையும் வழிபாட்டையும் உள்ளே கொண்டுவரவேண்டும் என்பதற்காகவே அத்வைதத்தில் இருந்து விசிஷ்டாத்வைதமும் துவைதமும் எல்லாம் பிரிந்து வந்தன’ என்பது உண்மையை திரித்துக்கூறுவது. இலை மறைவு காயாக இருந்த அத்வைதத்தை சங்கரர் ஒரு இயக்கமாக்கனார். பௌத்தம் மற்றும் சமணத்தின் கடவுள் மறுப்புக்கு பதிலாக இது தேவைப்பட்டது (சங்கரரின் காலத்தில் பௌத்தமும், சமணமும் மிகவும் வலிமையோடு இருந்தன என்பது வரலாற்று உண்மை). சங்கரரின் முயற்சியால் இந்து மதம் வலிமை பெறலாயிற்று (மனிதமனம் இயல்பாகவே நேர்முறைத்தன்மை கொண்டது. கடவுள் இல்லை என்பதைக்காட்டிலும் நானே கடவுள் என்பது நன்றாக இல்லை?)

    ஆனால் அத்வைதத்தின் வளர்ச்சி, இந்து மதத்தின் பிற கூறுகளை மழுங்கடித்தது. துவைதமும், விசிஷ்டாத்வைதமும் தனி இயக்கங்களாக உருப்பெற வேண்டியாயிற்று.

    தற்காலத்தில் அத்வைதம் அதிகம் பேசப்படக் காரணம் மேலை நாட்டுச் சிந்த்னையே. சடங்குகள் செய்வதையும், கோவிலுக்குப் போவதையும், பொட்டு/திருனீறு வைப்பதையும் தவிர்க்க அத்வைதம் நல்ல சாக்காக அமைந்துவிட்டது (நானே கடவுள் எனும்போது, எதற்கு பொட்டும், திருனீறும்?)

    இந்து மதத்தில் அத்வைதம், துவைதம், விசிஷ்டாத்வைதம் என்பவையே முக்கியமான பிரிவுகள். தூய(!) அத்வைதம் என்ற ஒன்றே கிடையாது (அத்வைதம் என்பதே மிகவும் தூயதுதானே – அகம் பிரம்மாச்மி என்பதைக் காட்டிலும் தூய்மையானது எது?) இந்நிலையில் தூய அத்வைதம் என்ற புதிய ஒன்றை உருவாக்கி, ராமகிருஷ்ணர் போன்றவர்களை அத்வைதிகளாக்குவது எதற்கு?

    பின்குறிப்பு: மேற்கூறியவற்றை நான் ஒப்புக்கொள்ளாவிட்டாலும், இவ்வளவு விஷய்ங்களை நீங்கள் எழுதியிருப்பது மிகவும் மகிழ்ச்சியளிக்கிறது. தாவோ, ஜென் போன்றவை மதங்களின் உச்சம் என்று நினைக்கிறேன். இவை குறித்து ஏதேனும் எழுதியிருந்தால் தெரியப்படுத்தவும்.

    அன்புடன்,

    மோகன் சுப்ரமணியன்.

  3. mohan.subramanyan

    இதற்கு முன் எழுதிய கருத்தில் ‘உண்மையை திரித்துக்கூறுவது’ என்று எழுதியிருப்பதைக் கவனித்தேன். மன்னிக்கவும். தயவு செய்து அதை ‘உண்மையாகாது’ என்று மாற்றிவிடவும். தாங்கள் அவ்வாறு எழுதி இருப்பதில் எந்த உள்நோக்கமும் இருக்காது என்பதால் ’திரித்துக்கூறுவது’ என்பது ரொம்பவும் டூ மச்-ஆன் வார்த்தை.

    அன்புடன்,

    மோகன் சுப்ரமணியன்.

  4. ஜெயமோகன்

    அன்புள்ள மோகன்

    நீங்கள் அத்வைதத்தை புரிந்துகொண்டிருக்கும் விதத்துக்கும் நான் புரிந்துகொண்டிருக்கும் விதத்துக்கும் நிறைய தூரம். நீங்கல் உருவாக்கியிருக்கும் மனப்பதிவை என்னால் முறையான படிப்புப்பின்புலமுள்ளது என பொருட்படுத்த முடியவில்லை. தத்துவத்தரிசனங்களை நீங்கள் சல்லிசாக்கிப்பார்க்கும் விதமும் எனக்கு உவப்பானதல்ல. மன்னிக்கவும். ஆகவே அதனுடன் விவாதிக்கவும் இயலவில்லை.

    பிற வாசகர்களை பொறுத்தவரை என்னுடைய கட்டுரையிலேயே நான் தெளிவாகச் சொல்லியிருக்கிறேன், அத்வைதத்தின் தோற்றுவாய்,பரிணாமம் ஆகியவற்றைப்பற்றி. அது வேதாந்தத்தின் சாராம்சம் அடுத்த கட்ட வளர்ச்சியை அடைந்து உருவான ஒன்று. அது ஒரு மதம் அல்ல. ஒரு தரிசனம், அந்த தரிசனத்தின் சாரம் எந்த மதத்திலும் இருக்க முடியும். அத்வைதம் காலப்போக்கில் பக்தியையும் சடங்குகளையும் உள்ளிழுத்துக்கொண்டது.சங்கரரின் சீடர்களிலேயே இது ஆரம்பித்துவிட்டது. அந்தவகையில் சமரசம்செய்துகோண்ட அத்வைதத்தில் இருந்து மீண்டும் மூலத்தரிசனத்தை மீட்பதையே தூய அத்வைதம் என்கிறார்கள். நிம்பார்க்கர் வல்லபர் காலம் முதல் நாராயணகுருவின் காலம் வரை தூய அத்வைதம் என்ற சொல்லாட்சி பல தளங்களில் புழங்கியிருக்கிறது. சுத்தாத்வைதம் என சொல்லிக்கொண்ட தரிசனங்கள் நம் மரபில் பல உள்ளன.

    ’பிரம்மமே இருக்கிறது [சத்] பிறவெல்லாமே இல்லாதவை [அசத்]’ என்ற அடிப்படையான ஒருமைத் தரிசனமே அத்வைதமாகும். ஆனால் அது தூய அத்வைதிகளைத்தவிர பிறருக்கு பக்தியில் ஈடுபட தடையாக இருக்கவும் இல்லை. பக்தியை சாமானிய தளத்திலும் ஒருமைத்தரிசனத்தை விசேஷ தளத்திலும் அவர்கள் வைத்துக்கொண்டார்கள். தன் நூற்றுக்கணக்கான உதாரணங்கள் , கதைகள் மூலம் ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் முன்வைப்பது அத்வைதத்தையே என்பதை எவரும் வாசித்து உணரலாம். அத்வைதத்தின் பல தளங்களை அவர் விளக்கியிருக்கிறார். ஒருவர் பக்தராக இருப்பது அவர் அத்வைதி அல்ல என்பதற்கான சான்று அல்ல.

    *

    இந்த இணையதளத்தில் தத்துவம் சம்பந்தமான விவாதங்கள் குறித்து எனக்கு ஆழமான ஒரு சோர்வு இருக்கிறது. நம் மரபில் முறையான, குரு அருகாமை கோண்ட, கல்வி இல்லை. அவரவர் மதநம்பிக்கை சார்ந்த உதிரித்தகவல்களே நம்மால் கற்கப்படுகின்றன. அவை ஓர் தன்னம்பிக்கையையும் அளித்துவிடுகின்றன. ஆகவே பெரும்பாலும் எளியவிஷயங்களைக்கூட புரிந்துகொள்ளாமல் முன்வைக்கப்படும் வாதங்கள் மேலதிக தர்க்கங்கள் வந்துகொண்டிருக்கின்றன. அவற்றை அப்படியே விட்டுவிடலாமென்றால் முதல் கட்டுரையை வாசித்தபின் இந்த பின்னூட்டங்களையும் வாசிக்கும் வாசகர்கள் குழப்பம் அடைந்து மேலும் கேட்க ஆரம்பித்துவிடுகிறார்கள். பின்னூட்டங்களை இம்மாதிரி கட்டுரைகளுக்கு நிறுத்திவிடலாம் என்றால் உண்மையாக பொருட்படுத்தத்தக்க – பிழைகளையும் பிறவழிகளையும் சுட்டிக்காட்டக்கூடிய – எதிர்வினைகள் வராது போய்விடுமா என்ற ஐயமும் இருக்கிறது

    ஜெ

  5. sundaraz

    அன்புள்ள மோகன்,
    ஜெயமோகன் அவர்கள் கூறியது போல், ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணர் அத்வைதத்தையே முன்னிறுத்தினார் என்பது அவரின் வாழ்கையையும் கூற்றுகளையும் படித்தால் எளிதில் உணரலாம். எல்லோரும் பிரமமே உண்மை என்று நிர்குண பிரமத்தை நினைத்து உற்காந்து விட முடியாது என்பதால் அவரவருக்கும் ஏற்றபடி அவர் உபதேசித்தார். இது அவரின் அம்மா தங்கள் குழந்தைகளின் வயிற்றிக்கு ஏற்ப மீனை சமைக்கும் கதை போன்றதே. கடலான பிரம்மமே பக்தர்களுக்காக பனிக்கட்டியாய் உறைந்திருபதாக கூறி வந்தார். ஜெயமோகன் கூறியது போல் இது அவருக்கு காளியின் பக்தனாய் இருப்பதில் தடையாக இருக்கவில்லை. ரமணர் கூட ஒரு முறை “எப்படி கதா காலட்சேபம் பண்ணுகிறார்கள்? எனக்கு ரா…மா என்று முடிக்கும் முன்னே கண்ணீர் வந்து வாய் அடைத்து விடுகிறது” என்றார். இது அவரின் அத்வைதத்துக்கு புறம்பாக தெரியவில்லை. விவேகானந்தர் இதை “நான் வெளியில் அத்வைதி உள்ளே பக்தன், என் குரு வெளியில் பக்தன், உள்ளே அத்வைதி” என்று கூறியுள்ளார். அவரின் சீடர்களும் மட்ட்றவர் இல்லாத நேரத்தில், தங்களுக்கு தூயே அத்வைதத்தை பற்றியே பேசுவார் என்று கூறியுள்ளனர். ஜெயமோகன் அவர்கள் கூறியது போல் அவர் பிற்பாடு தூய அத்வைததிற்கு வந்தார் என்பதை தான் ஏற்றுகொள்ள முடியவில்லை. அவர் எப்போதுமே அதை உணர்ந்திருந்தார் என்றே நான் நினைக்கிறேன். விவேகானந்தர் தூய அத்வைதமே உண்மை என்று ஆரம்பித்தவர் பிற்பாடு அன்னை அன்னை என்று உருகினார் என்பது நிவேதிதா அம்மையின் எழுத்துக்களிலும், அவரின் எழுத்துக்கள் மற்றும் வாய்மொழிகளில் இருந்தும தெரிகிறது. ஒரு முறை விவேகானந்தர் ஸ்ரீ ராமகிரிஷ்னரை “நீயும் உன் கிறுக்கு அன்னையையும்: என்று கூறியபோது ராமகிருஷ்ணர் “நீ இதே அன்னைக்கு அடிமை ஆவாய்” என்று கூறியதாகவும், அவ்வாறே நடந்ததாகவும் விவேகானந்தரே கூறியுள்ளார்.

    ராஜ்குமார்

  6. ஜெயமோகன்

    அன்புள்ள ஜெ எம்,

    சுத்த அதவைதம் என்று ஒன்று இல்லை என்று ஒருவர் எழுதியதற்கு நிதானமாக பதில்சொல்லியிருந்தீர்கள். சைவசித்தாந்தத்துக்குள்ளேயே சுத்தாத்வைதம் என்ற ஒரு தரப்பு உண்டு அல்லவா? அதைத்தான் அதிகம் தமிழில் பேசிக்கேட்டிருக்கிறேன்

    சாமி

    அன்புள்ள சாமி அவர்களுக்கு,

    சைவசித்தாந்தத்தில் மாயை சிவத்தில் இருந்து பிரிந்து தனித்தியங்கும் தன்மை கொண்டதல்ல என்று கூறும் தரப்பு தன்னை தூய அத்வைதம் என்றது. ஆனால் சைவசித்தாந்த விஷயத்தில் தன்னம்பிக்கை கொள்ளும் அளவு எனக்கு புரிதல் இல்லை -காரணம் நித்யாவுக்கும் அதில் பெரிய பயிற்சி இருக்கவில்லை.

    இப்போது, தமிழ் இந்து தளத்தில் ஒரு கட்டுரை வாசித்தேன். http://www.tamilhindu.com/2010/07/godatheism/ இந்து நாத்திகவாதம் பற்றிய ஒரு நூலுக்கு அரவிந்தன் நீலகண்டன் எழுதிய தெளிவான அறிமுகம். வழக்கம்போல அதற்கு வந்த எதிர்வினைகள் குறைவான புரிதலை அதீத உற்சாகத்துடன் முன்வைத்து வாசகனை குழப்புபவையாக இருந்தன. குறிப்பாக sarang என்பவரின் குறிப்புகள்.

    தத்துவம் குறித்த விவாதங்களில் போதிய அடிப்படை இல்லாதவர்களின் எதிர்தர்க்கங்கள் பெரிய புரிதல்சிக்கல்களையே உருவாக்குகின்றன. தத்துவத்தின் தீய அம்சம் என்னவென்றால் அது நம்மை எப்போதும் வாதங்களை நோக்கி தள்ளுகிறது என்பதே. அடிபப்டை இல்லா வாதம் சட்டென்று வெறும் தர்க்கமாக மாறிவிடுகிறது

    இனிமேல் இந்த தளத்தில் தத்துவம் சார்ந்த கட்டுரைகளுக்கான எதிர்வினைகள் நிறுத்தப்படுகின்றன. அவற்றை வாசித்து முக்கியமென்றால் மட்டும் தனிப்பதிவாக அவை விவாதிக்கப்படும்

    ஜெ

  7. samyuappa

    This is why…this is why i just told , we need to provide/use apropriate tamil word for better understanding about sprituality. They face problem and confusing with sanskrit word. Immature understanding leads to useless thoughts and negative impression about truth. To the best of my knowledge, english is the best language to understand…spritual or psychological or philosophical life.

  8. stride

    அமெரிக்க மத்திய வங்கியில் ஆய்வாளராக இருக்கும் கார்த்திக் ஆத்ரேயா பொருளாதாரவியல் பற்றி சகலரும் மனதில் தோன்றுவதை எல்லாம் இணையத்தில் எழுதுவதை கண்டித்து ஒரு மாதம் முன்பு எழுதியது சர்ச்சையைக் கிளப்பியது.

    http://www.scribd.com/doc/33654737/Economics-is-Hard

    “Why should anyone accept uncritically that Economics, or anyfield of human endeavor, for that matter, should be easy either to process or contribute to? To some extent, people don’t. Would anyone tolerate the equivalent level of public discussion on cancer research? Most of us readily accept the proposition that Oncology requires training, and rarely give time over to non-medical-professionals’ musings. Do we expect advances in cell-biology to be immediately accessible to anyone with even a college degree? Science journalists routinely cite specific studies that have appeared in specific journals. They generally do not engage in passing their own untrained speculations off as insights. But economic blogging and much journalism largely does not operate this way”

    என்று கூறுகிறார். பொருளாதாரம் பற்றியாவது ஆங்காங்கு படித்து விட்டு ஒரு நிலை எடுக்கலாம். நீங்கள் சொன்னது போல் குருகுல பயிற்சி முறைப்படி ஆயிரக்கணக்கான வருடங்கள் புகற்றப்பட்ட கடல் போன்ற இந்து ஞான மரபை முறையாக கற்காமல் விவாதிப்பது தமாஷ் தான். ஆனால் என்ன தான் செய்வது ஜெ, இணையம் மூலமே பலரும்(நான்) இதனைப் பற்றி அறிகிறார்கள். இன்னமும் அறிய அவா. நேரமில்லை.. பொறுமையில்லை.. குரு இல்லை.. இது போன்ற வம்பு விவாதங்கள் மூலம் இன்னும் சிறிது அறியலாம் என்று தான் முயலுகிறோம். மன்னியுங்கள்!

    சிவா

  9. ஜெயமோகன்

    அன்புள்ள சிவா

    விவாதிப்பதில் பிழை இல்லை. தத்துவத்தின் செயல்பாடே விவாதம் மூலமே. விவாதம் மூலமே அதைக் கற்பதும் சாத்தியம்.

    என்ன சிக்கல் வருகிறது என்று சொல்கிறேன். ஒரு கட்டுரையில் தத்துவம் சம்பந்தமான ஒரு கொள்கையை முன் வைக்கிறோம். அந்தக் கொள்கையை ஒட்டியும் வெட்டியும் வரும் விவாதம் ஏற்புடையது. அது அக்கொள்கையை புரிந்துகொள்ள உதவும்.

    அதற்குப் பதிலாக அக்கொள்கையை முன்வைப்பதற்காக பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும் அடிப்படை தகவல்களை மறுத்தோ தவறாகப் புரிந்துகொண்டோ ஒரு எதிர்வினை வரும்போது அந்தக் கொள்கை சம்பந்தமான விவாதமே திசை திரும்பி விடுகிறது. அந்த அடிப்படை தகவல்களை மீண்டும் மீண்டும் விளக்கிக் கொண்டிருக்க நேர்கிறது

    இங்கே நடக்கும்விவாதங்களில் பெரும்பகுதி தகவல்கள் சம்பந்தமானவை. தகவல்கள் இன்று நூல்களில் இருந்து மிக எளிதாகவே கிடைக்கின்றன. அத்தகவல்களை முறையாக வாசிக்காமல்தான் இந்த இணையவிவாதங்கள் நிகழ்கின்றன. சென்றகாலங்களில் தகவல்களை தெரிந்து வைத்திருப்பதே அறிவு என கருதபப்ட்டது. ஆகவே சீட்டு விளையாட்டில் சீட்டை எடுத்து போடுவதுபோல தகவல்களை எடுத்துப்போடும் வழக்கம் நம்மிடம் உருவானது.

    இன்று தகவல்களுக்கு பெரிய மதிப்பு இல்லை. அவை எங்கும் உள்ளன. அவற்றை கருத்துக்களாக -கருத்துக்களின் முரணியக்கமாக – புரிந்துகொள்ளவேண்டும். அதற்காகவே விவாதங்கள்தேவைபப்டுகின்றன. ஆனால் தகவல்களைப்பற்றிய எளிய விவாதங்கள் அத்தகைய கருத்துவிவாதங்கள் நிகழ்வதை தடுத்துவிடுகின்றன.

    இந்தவகை விவாதம் பயன் தராது. இதற்கு பதிலாக விவாதம் இல்லாமல அந்தக் கொள்கையை அப்படியே புரிந்துகொள்வதுதான் நல்லது. வாசகன் பிற்பாடு ஐயம் இருப்பின் அடிப்படைகளை அவனே நூல்களில் இருந்து கற்றுக்கொள்ளலாம்

    ஜெ

  10. senthilkumar

    ஜெயமோகன்,
    சுத்த அறிவே சிவம் என்ற பாரதியார் ,நிற்பதுவே பாடலில் மாயை
    என்பதை கேள்விக்குள்ளாகி இருக்கிறார்.( மாயை பழித்தல்)
    இது ஏன்?

  1. Tweets that mention jeyamohan.in » Blog Archive » தூய அத்வைதம் -- Topsy.com

    […] This post was mentioned on Twitter by Haranprasanna, kavirajan. kavirajan said: >வைணவமும் அத்வைதத்தை சாராம்சத்தில் ஏற்றுக்கொண்டதே<ஜெமோ பாயை பிராண்டுவதும் கூட ஒரு விதத்தில் நல்லதுதான்..http://bit.ly/9iGBGT […]

  2. தூய அத்வைதம் « ஜெயமோகனின் "விஷ்ணுபுரம்"

    […] [ஜெயமோகன்.இன் ல் இருந்து] […]

  3. பக்தியும் சங்கரரும்

    […] தூய அத்வைதம் சங்கரமதம் அத்வைதம் […]

Comments have been disabled.