«

»


Print this Post

ஈராறு கால்கொண்டெழும் புரவி 6


இரண்டுமாதங்கள்வரை ஞானமுத்தனின் அந்த தோட்டத்துக் குடிசையிலேயே இருந்தார் பிள்ளைவாள். அந்த தோட்டத்தில் அவர் நட்டு வளர்த்த மலர்ச்செடிகள் இலைதழைத்து தளிர்விட்டு மேலெழுந்தன. சிலசெடிகள் மலர் சிரித்தன. தினமும்  அதிகாலையில் எழுந்து அருகே உள்ள ஓடையில் இருந்து நீர் மொண்டு தோட்டம் முழுக்க நனைப்பார். அதன்பின் குளியல். அப்போது ஞானமுத்தன் வீட்டிலிருந்து உணவு வந்துசேர்ந்திருக்கும். அதைச் சாப்பிட்டுவிட்டு மரக்கூட்டங்களுக்குள் எங்காவது இலைநடனத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு காற்றைக் கேட்டுக்கொண்டு வேளிமலையில் இருந்து பாண்டிநாட்டுக்கு தவழும் யானைப்படை போலச் செல்லும் மேகங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பார். மந்திரமும் நீறும் மறந்து மனம் வெட்டவெளியாகக் கிடந்தது. கற்றசாத்திரங்களும் உற்ற தத்துவங்களும் வரண்டு பஸ்மமாகக் காற்றில் பறந்துவிட்டிருந்தன.

மலைப்பாறையின் மௌனமான பொருளின்மையை மனம் அடைந்துவிட்ட நாட்களில் ஒன்றில் அவருக்குக் காய்ச்சல் கண்டது. காலையில் எழுந்தபோது உடம்பு கனமாக பாயில்படிந்திருப்பதை உதடு வரண்டுபோயிருப்பதை உணர்ந்தார். இருமுறை எழமுயன்றும் உடல் எடை தாளாமல் மீண்டும் படுத்துக்கொண்டார். மதியம் ஞானமுத்தனின் வேலைக்காரப் பையன் வந்து கஞ்சியை அருகே வைத்துவிட்டுச் சென்றுவிட்டிருந்தான்.  அவர் கண்விழித்தபோது அதைக் கண்டாலும் கை நீட்டி எடுத்துக் குடிப்பதற்கு மனம்கூடவில்லை. அவ்வளவுதான் என்று தோன்றிவிட்டது. மனமாமி கனவாகி மாய்கையாய் உள்ளிருந்து நினைவாகி நின்ற நிலை நிறைவறியப்போகிறது. ஒரு வெறும் சருகு. அவ்வளவு இயல்பாக காற்றால் மரத்தில் இருந்து கொய்தெடுக்கப்படுகிறது. அவ்வளாவு சகஜமாக மண்ணில் பொருந்து மட்கியழியப்போகிறது.

இரண்டாம்நாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை சர்ச்சுக்குப் போய்விட்டு அவ்வழிவருகையில் தோட்டம் காய்ந்துகிடப்பதைக் கண்டு ஜென்ஸி உள்ளே வந்து கதவை மெல்லத்தள்ளித் திறந்தபோது பாயில் தாடி காற்றில் பறக்க வாய்திறந்து பிள்ளைவாள் கிடப்பதைக் கண்டு ”ஏசுவே, ராசாவே” என்று வீரிட்டு மார்பைப் பற்றிக் கொண்டாள். ஓடிப்போய் வெளியே பார்த்து அப்பகுதியில் யாருமில்லை என்று உணர்ந்து திரும்பிவந்து பைபிளை ஜன்னல்படியில் வைத்துவிட்டு பிள்ளைவாள் அருகே குனிந்து அவரைத் தொட்டபோது அவரில்  உயிர்வெப்பம் இருப்பதை உணர்ந்தாள். பரபரப்புடன் திரும்பி மண்கூஜாவில் நீர் இருப்பதைக் கண்டு அதை அள்ளி அவர் முகத்தில்  வீசினாள்.

நீர்பட்டு கண்திறந்த பிள்ளைவாள் சிவந்த கண்களால் அவளை ஆயிரம் காதம் அப்பாலிருந்து பார்த்தார். அவள் ”சாமீ…சாமீ” என்று அவரைக் குலுக்கியபோது அவரது வாய் பிளந்து காய்ச்சலில் காய்ந்த நாக்கு வெளிவந்து வெடித்த உதடுகளை நக்கிச் சென்றது. அவள் கூஜாவை இடக்கையால் எடுத்தபடி வலக்கையால் அவரை மெல்லத்தூக்கி தன் மார்புடன் சேர்த்து நீர்விளிம்பை அவர் உதடுகளுக்குக் கொண்டுவந்தாள். குளிர்ந்த நீர் அவரது வரண்ட அகம் முழுக்க நனைத்து நனைத்து நனைத்து சென்று இறங்கித்தேங்கி நரம்புகளில் ஓடி சித்தத்தில் பரவி வெம்மை தணிவித்தது. மூச்சு வாங்க போதும் என்று கைநீட்டினார். திரும்பி கூஜாவை ஓரமாக வைத்தபோது அவள் கனத்த மார்பகமொன்று அவர் முகத்தை முட்டி அழுத்தியது.

பிள்ளைவாள் தன் உடலெங்கும் எழுந்த உயிரை, அவ்வுயிரின் மையமாக எழுந்த மூலாதாரபிந்துவை, அதில் திகழ்ந்த நாதத்தை உணர்ந்தார். மெல்லிய முனகலுடன் அவர் உடலில் ஒரு இறுக்கமும் வலிப்பும் கூடியது. சொற்களென பெருகிய சித்தத்தில் எங்கெங்கோ சிலம்பொலித்தது, கைவளை சிரித்தது. மணி மின்ன, அணி மின்ன, மலர் வாசமெழ, சாடைகள் ஆயிரம் சாயல்கள் ஆயிரமென எழுந்தெழுந்த அலைகளில் அவர் மீண்டும் மீண்டும் சொற்களையே அள்ளி அள்ளிக்குடித்துக்கொண்டிருந்தார். மங்கல செங்கலசந்திகழ் கொங்கை. நேரிழையாவாள் நிரதிசயானந்தப் பேருடையாள்! மணிகடல்யானை வார்குழல்மேகம் அணிவண்டுதும்பி வளைபேரி கையாழ்… இக்கணம் இக்கணம்….செல்லும் சதகோடிக் கணங்களை உண்டு தான் தானென்று நிற்கும் இக்கணம்.

பொன்னொளி கொண்டெழுந்தது ஏரிக்கப்பால் புதியதோர் சூரியன். ஏரியின் நீல அலைகளில் பாய்ந்து அடித்தட்டில் அலையடிக்கும் ஒளியில் துழாவிச் சென்றார். மென்கதுப்பாகச் சதுப்பு பரவிய அடித்தளத்தில் ஏதோ நுண்ணுயிர்களெழுதிய வரிகள். ஒவ்வொன்றையும் அப்போது தொட்டுத்தொட்டு வாசிக்க முடிந்தது. ஒவ்வொன்றிலும் அவர் வாழ்க்கை ஒவ்வொரு பக்கமாக எழுதப்பட்டிருந்தது. ”என்னாண்ணு இப்டி பாக்குதியோ? நேரமாகுதில்லா?” ”நேரமாகாத நேரமுண்ணு ஒண்ணுண்டா?” ”தொடங்கியாச்சு… இனி இதே பாடுதான். தெரியாமப்போச்சே”. ”என்ன தெரியல்ல?” ”உங்களுக்கு என்னத்துக்கு கெட்டினவளும் குடியும்? ஒரு துணியில படம்வரைஞ்சு கையில குடுத்தா போராதோ?” துணியில் ஓவியமெதற்கு, ஏட்டில் சொல்லோவியமிருக்கையில்? கண்டதையெல்லாம் காண்கையிலேயே சொல்லாக்கும் சித்தம் எனக்கிருக்கையில் நீயும் எனக்கொரு சொல் மட்டுமே . பொருள் மீது தாமரையிலை நீர் போல ஒளிர்ந்து உருண்டோடும் சொல். ”பொன்னையும் பூவையும் எதனால மனுசப்பய அப்ப்டி ஆசைப்படுதான்னு இப்பல்லா தெரியுது” வெட்கிச்சிவந்து ”ஒண்ணும் வேண்டாம்… எனக்கு ஒருமாதிரி இருக்கு” ”என்னது?” ”கோயிலுக்குள்ள இருட்டுக்குள்ள அம்மன்சாமியா நிண்ணு மந்திரத்த கேட்டுட்டே இருக்கமாதிரி இருக்கு” அக்கணத்தில் மூக்குத்தி மின்னும் நீள்முகத்துடன் அவள் கருவறைச் சிலையானாள். கைநடுங்க பின்னிழுத்து ”ஆமா..சில சமயம் எனக்கும் அப்ப்டித்தான் தோணுது…” ”அய்யே, என்னது இது..சும்மா ஒருபேச்சுக்குச் சொன்னா…” ”இல்லட்டீ…நான்” ”சும்மா கெடயுங்கோ…” விழுந்தது லிங்கம் விரிந்தது யோனி . ஒழிந்த முதல் ஐந்தும் ஈரைந்தோடு ஏறிச்செல்லும் பொற்படிக்கட்டுகளில் ஒன்று இரண்டு மூன்றென செம்பவளமணிகள் வெண்பளிங்குமணிகள் உருள குளம்படியோசை வெடிப்பெழ வெண்புரவி பின்வர செம்புரவி நடுவர கரும்புரவி பின்வர சென்று சென்று சென்று… இருட்டுக்குள் பிணையும் இரு உடல்களில் ஒன்று நான், ஒன்று நீயெனப்படுவதெல்லாம். புணர்ச்சியுள் ஆயிழைமேல் அன்புபோல் உணர்ச்சியுள் ஆங்கே ஒடுங்கி சொல்லிழந்து மௌனத்தால் குலாவி உலாவி அணைத்தலும் இன்பம்….விடாய்க்கு இது வெய்யநீர். வெய்யநீர் தன் வழியறியும் தருணங்கள். வெய்யநீர் ஓடும் வழிகள். அதற்கப்பால் அந்த வெய்யநீர்க்குளம். அதில் கைசுருட்டி கால்சுருட்டி கண்மூடிக் கிடந்தார். சுஷ¤¤ப்தி. கனாநிலையில் கருவாகி கையிலிருந்தது ககனம்.

இந்த வெம்மைமிக்க இருளில் நான் இன்புற்று இருவர் இசைவித்து வைத்த மண். போகத்தில் ஆங்கே புகுந்த புனிதன். என்பால் மிடைந்து நரம்புவரிக்கட்டி, செம்பால் இறைச்சி திருந்த மனைசெய்து, அதனுள் அள்ளி அள்ளிவிட்டு தேக்கி ,அலைமேல் அலைநிறைத்து, ஒளிபெய்து நிறைத்த பேரானந்தம். கைசுருட்டி இறுக்கி கண்மூடி குவிந்து தலையால் தான் முட்டித்திறந்து வெளிப்போந்து சலமொழுகும் சகதியில் கிடந்தேன். என்னை நடுங்கும் கரத்திலெடுத்து என்முகத்தில் உன்முகம் காணும் உன்னை எத்தனை காலமாக அறிந்திருக்கிறேன். உன் முகம் உருகும் மெழுகாவதை, உன்சொற்களின் பெருங்குவை கரைந்தோடிய வெறுமையில் ஒரு கணம் நீ திகைத்து நின்றிருப்பதை, பின் நாற்புறமும் தத்தளித்து தடுமாறி ஆயிரம் அகக்கைகளால் அண்டமெங்கும் துழாவி எனக்கென ஒரு சொல்லை நீ கண்டடைவதை நான் கண்டேன். அச்சொல் பற்றி நின்று ஆசுவாசம்கொண்டு மூச்சு விட்டு திரும்பி ”பவளம் மாதிரில்லாட்டீ இருக்கான் பய” என்றாய். ”அதை அங்க போடுங்கோ…இன்னும் தலை நிக்கல்லை…”. ”நூறுசாமம் கடல்கொந்தளிச்சால் கரையிலே ஒருதுண்டு பவளம் ஒதுங்குமிண்ணாக்கும் சொல்லு. பவளமணி எண்ணைக்குமே பெரிய ஒரு பவளத்திலே இருந்து உடைஞ்ச துண்டாத்தான் கிடைக்கும். அந்தப் பெரிய பவளமணி அதைக்காட்டிலும் பெரிய ஒரு பவளத்துக்க துண்டு. அங்கே கடலுக்குள்ள பவளப்பெருமலை ஒண்ணு இருக்குண்ணு சச்சிதானந்தம்பிள்ளை சொல்லுவார். அந்தப் பெரும்பவளம் பிறக்க அலைகடல் எந்தளவுக்கு கொந்தளிச்சிருக்கணும்…ஆயிரம் பல்லாயிரம் சதகோடி காலம் கொந்தளிச்சிருக்குமோ?” ”பிச்சும்பேயும் சொல்லாம பயலுக்கு ஒரு பேரச்சொல்லுங்கோ”’ ”வேறெ என்ன பேரு? அம்பது வருசம் நூறு வருசம் ஆயிரம் வருசம் முன்னாலே பேரு வச்சாச்சே…பயபேரு சொடலைமாடம்புள்ளை..” ”அய்யே” ”என்ன அய்யே. நீ முகம்சுளிச்சா எனக்க பாட்டாவுக்கபேரு மாறிப்போயிருமா? இது சொடலைமாடம்புள்ளை. இவனுக்க குட்டிக்குஞ்சாமணியிலே இருக்காரு எங்கப்பா உமையொருபாகம்பிள்ளை. இவனுக்க நெஞ்சில இருக்கப்பட்ட தீயில இருக்கேன் நான்…இன்னும் அம்பதுவருசம் நூறுவருசம் தாண்டி பிறந்து விழுந்து கிய்யாமிய்யான்னு கத்தி கைய கால ஆட்டிட்டு தொட்டிலிலே கிடக்கதுக்கு… அன்னையெத்தனை அன்னையோ அப்பன் எத்தனை அப்பனோ பின்னை எத்தனை பெண்டிரோ…. பவளமுண்ணு நான் விளிக்கட்டாட்டீ இவனை?”

இட்டும்தொட்டும் கவ்வியும் துழந்தும் சிறுகை அளாவிய கூழுண்டு இதந்ததரு மனையில் வீற்றிருந்து எண்ணியெண்ணி நாட்கள் செல்கையில் தொட்டுத் தொட்டு விரையும் அப்புரவிகளின் குளம்படியோசை கேட்காமலானதென்ன! பூவின் மணத்தை பொருந்திய வாயு புவனத்தை ஒரு பூவாக ஆக்கியதுபோல. எத்தனை எத்தனை சொற்கள். சொற்களில் விளைந்தது சொல்லரும் பெருங்கனி. ”எளவு இவனைப்பெத்ததுக்கு ஒரு தென்னம்பிள்ளையப் பெத்திருந்தா நாலு காயானாலும் கிட்டியிருக்கும்”. ”பின்ன, போயி தென்னமரத்த கெட்டிகிடவேண்டியதுதானே? என்னெளவுக்கு வடிவீஸரம் வந்து சம்பந்தம் பேசினியோ” ”அதுக்கு நான் கண்டேனா இப்பிடியொரு வேதாளமாக்கும் நமக்குண்ணு காத்து கெடக்குததுண்ணு” ”வித்துகொணம் பத்துகொணம்…” ”எளவு இவனாலே எனக்கு தலைநிமுந்து நடக்கப்பளுதில்லியே…நாட்டில நாலுபேரு நாலுவிதமாட்டுல்லா கேக்கான்…ஏட்டி, தெரியாம கேக்கேன். இவன் ஒரு செவப்புக்கோமணத்த கம்பில கெட்டி பிடிச்சுட்டு தெருவோடி போனா நாட்டுல இருக்கப்பட்ட பாவப்பட்டவனெல்லாம் நல்லாயிடுவானா…என்னமோ வெள்ளைத்தாளில விரிச்சுவச்ச எளுத்தைப்படிச்சுட்டுல்லா அலையுதான்…” ”அதிப்பம் ஆகிவந்த கொணமாக்குமே. எளுதி வச்சதை படிச்சுட்டு எளகியாடுதது… நீங்க சும்மா மொளவிடிச்ச உரலில் மூடு உரைச்ச நாயி மாதிரி பத்துபதறி அலையாம ஒரு பாகத்திலே இருந்து ஒரு வாயி இடியப்பம் சாப்பிடுங்க.. எடுக்கட்டா?” ”தேங்காப்பாலு இருக்கா” ”இருக்கு” ”மாங்காப்பாலுண்டு மலமேலிருப்போர்க்கு…” ”அய்யோ, தொடங்கியாச்சா…”

தட்டுப்பந்தலில் மதியவெயில்வட்டம் காசுபரப்ப, பட்டுவேட்டி உடுத்து, அட்சதை அரிசியும் பூவும் முடியில் சிதறியிருக்க, வேர்வையும் மூச்சும் சந்தனமும் புத்தாடையும் புழுங்கிநாற, குரவை ஒலிக்க, பெண் கைப்பிடித்து நிலைவிளக்கு சுற்றிவந்து,  தாலத்தில் புடவைகொடுத்து, தாலியணிவித்து, தாயம் வலம் வந்து தாள்பணியும் இவனை நானே நடித்திருக்கிறேன். மீண்டும் மீண்டும். மீண்டும் மீண்டும். சலிப்பறியாமல் இதையே ஆடிக்கொண்டிருக்கிறான் அரங்கேறிய அண்ணல். ஏயம் கலந்த இருவர் தம் சாயத்து பாயும் கரு தன் உருவெடுக்க கொள்ளும் எளிமையான நாட்டியம். மாயம் கலந்த மனோலயம்.பால்வளர்ந்து உள்ளே பகலவன் பொன்னுருப்போல் எழுந்த இன்னொரு முகம். ”லே, வீணாப்போனவனே.ஒருநடை தொழியுழவுக்கு போயி பாத்துட்டு வான்னா நிண்ணு புஸ்தகமா படிக்கே.. படிச்சு படிச்சு பாழாப்போனியே… உன் காலுபட்டா குடிவெளங்குமா” கைகால் உதைத்து கீறிய வாய் பிளந்து கிடந்து தவழ்ந்து எழுந்தார் சிவசுடலை. ”ஏலே சுடலை, எங்க அய்யால்ல நீ…எங்க அப்பன்ல நீ…ஏலே.. அய்யய்ய, .ஏளா இங்க வா…இங்கபாரு … எடுத்துக்கிட்டுப்போ” ”பிள்ளைண்ணாக்க ஒண்ணுக்குவிடத்தான் செய்யும்…அதுக்கா இந்த கூப்பாடு…” ”சீ போட்டீ…பஞ்சாயத்தாப்பீஸிலே மூத்திரவாடையோட போயி நிண்ணா எனக்குல்லா லீக்கு ஒளுகுதுண்ணு நெனைப்பான்…நீ இன்னொரு வேட்டியும் நேரியதும் எடுத்து வையி” ”மூத்து நரைச்சாச்சு மாப்பிள்ளைக்கோலத்துக்கு ஒண்ணும் கொறையில்லை…”

காலன் வருகையில் கண்பஞ்சடைகையில் பாலுண் கடைவாய்படுகையில் மேல் விழுந்து உற்றார் அழுகையில் ஊரார் சுடு¨கையில் பற்றாமல் புகையும் படுதிரியென ஒருபெயர். அது உன் பெயர். என்பெயரும் ஆனபெயர். ”ஏட்டீ, எங்க பவளம்? மேலப்பத்துக்கு காளையும் மாடும் போயாச்சா?” குனிந்த முகங்கள். ”என்னமோ கேக்குதாரு…நாக்கு தளந்திருக்கு…” ”பவளம்…பவளம்” ”வெள்ளமுல்லா கேக்காரு…ஏட்டி கொஞ்சம் பாலெடுத்து வாயில விடுடீ போற உசிரு நனைஞ்சிட்டு போகட்டுமே” குனிந்து நோக்கும் இது என் அம்மை முகமல்லவா. குனிந்து என் மேல் நிற்பது எனையாளும் பெண்முகமல்லவா? விரிந்துகுவிந்து விளைந்த இம்மங்கை கரந்து உள்ளங்கிருக்கும் காரணி.  ஆம். சீறும் வினையது பெண்ணுருவாகித் திரண்டுருண்டு நின்று என்னைக்கொல்லும் பூரணி. அஞ்சுடன் அஞ்சு முகமுள நாயகி. மென்முலையொன்று மெத்தென்று தொட்டுச்சென்றது. மூலாதாரம் சுடரெழ கூம்பியத்தாமரைகளெல்லாம் இதழ் விரிக்க ஊனூறல் உய்வரை உச்சிமேல் வானூறல் பாயும் பொற்கணம்.”அப்பமே சொன்னேனே, பேத்தீண்ணாக்க அவாளுக்கு உயிராக்கும். கோலம்மைண்ணு வாயெடுத்து விளிக்கம்மாட்டாரே..அவ்வோ ஆச்சிபேருல்லா.. சின்னக்குட்டீண்ணுல்லா நாளிகைக்கு நாபது மட்டம் விளிப்பாரு…அவ கையால ஒருவாயி பாலு விளுந்துல்லா வாயடங்கிச்சு…போன ஜீவனுக்கு மேலவாசல் தெறந்திருக்கு. உம்மாணை” தொட்டதெல்லாம் கைவிட்டு, விட்டதெல்லாம் கைப்பற்றி… ஈராறுகால்களில் எழுந்தருளும் தேவன் வருக. அமுதப்புனல் வரும் ஆற்றங்கரை. ஆற்றில் புதுநுரைக்குமிழிகள். குமிழிக்கண்களில் வான்வெளி வண்ணங்கள். வளைந்த கரையோரக்காடுகள். இனி,பேரினைநீக்கி பிணமென்று பேரிடுங்கள். சூரையங்காட்டிடை சுட்டபின் நீரினில் மூழ்கி நினைப்பொழியுங்கள்.எல்லாம் நினைக்கில் வண்ணமுடன் உண்ணுவதும் உறங்குவதே ஆம்.

”என்னான்னு தெரியல்ல…வெள்ளம் குடுத்தப்ப என்னமோ சொல்லவந்தாரு..தேகத்திலே ஒரு நடுக்கம்..பின்ன ஒண்ணுமில்ல” என்றாள் ஜென்ஸி. ”குட்டிக்க கையாலே ஒரு வாயி வெள்ளம் குடிச்சு சாகணுமெண்ணாக்கும் விதியிருந்திருக்கு, கேட்டுதா” ஞானமுத்தன் குனிந்து தாடிபறக்கும் பிள்ளைவாளின் முகத்தையே பார்த்தபின் புன்னகை செய்தான். ஊர்கூடி எரியிட்டு ஒருபிடிச் சாம்பலாக்கிய பிள்ளைவாளின் எச்சத்துடன் அவன் மலையேறிவந்து அந்த மாமரத்தடியில் குழியெடுத்து அதை அடக்கினான். உப்பெனக்கரைந்து உள்நீரில் ஊறி ஆழத்து நதியையும் அதனுள் நெருப்பையும் நெருப்பெழும் வெறுமையையும் வெறுமையின் வெளியையும் பிள்ளைவாள் அறியலாகும் என்றெண்ணி அந்த மரத்தடியில் நின்று கீழே பார்த்தான். வழிந்து கிடந்த பசுமையின் நீர்மை முப்பதாண்டுகளுக்கு முன் சொன்ன சொல்லை மீண்டும் சொன்னது,  ஒன்றே என.

மறுவருடம் முதல் மாமரம் குலைகுலையாக காய்த்து கனத்து தழைய ஆரம்பித்தது. சித்தன்மரமென்று மலையேறி வந்து வணங்கி கனிகொய்து உண்டு இனிமையறிந்தனர்  மக்கள்.

 [முழுமை]

தொடர்புடைய பதிவுகள்


Permanent link to this article: https://www.jeyamohan.in/6462

20 comments

Skip to comment form

  1. sivasakthi

    இட்டும்தொட்டும் கவ்வியும் துழந்தும் சிறுகை அளாவிய – குமார குருபரர் பிள்ளை தமிழோ?

    நீங்க சும்மா மொளவிடிச்ச உரலில் மூடு உரைச்ச நாயி மாதிரி – இந்த சொலவடை கூட ஞாவத்தில்ல இருக்கு

    இந்த வெம்மைமிக்க இருளில் நான் இன்புற்று இருவர் இசைவித்து வைத்த மண். போகத்தில் ஆங்கே புகுந்த புனிதன். என்பால் மிடைந்து நரம்புவரிக்கட்டி, செம்பால் இறைச்சி திருந்த மனைசெய்து, அதனுள் அள்ளி அள்ளிவிட்டு தேக்கி ,அலைமேல் அலைநிறைத்து, ஒளிபெய்து நிறைத்த பேரானந்தம். கைசுருட்டி இறுக்கி கண்மூடி குவிந்து தலையால் தான் முட்டித்திறந்து வெளிப்போந்து சலமொழுகும் சகதியில் கிடந்தேன். என்னை நடுங்கும் கரத்திலெடுத்து என்முகத்தில் உன்முகம் காணும் உன்னை எத்தனை காலமாக அறிந்திருக்கிறேன். – இந்த மாதிரில்லாம் எழுத எங்கேருந்து கருத்தும் சொல்லும் வருது? நல்ல நயம்.
    ஜே எம் முடிஞ்சு போச்சேன்னு இருக்கு. இதை ஒரு நெடு நாவலா எழுதிருக்க கூடாதா ? ரொம்ப சீக்கிரம் முடிச்சு போட்டேரே ?

    சிவா

  2. Rajendran

    இந்த இணைய தளத்தில் முன்பு வெளியான ஊமை செந்நாய், மத்தகம், கிளி சொன்ன கதைகள் ஆகிய குறு நாவல்களை மிகவும் விரும்பி ரசித்து படித்தேன். அனல் காற்று, கன்னி நிலம் இரண்டும் எனக்கு பிடிக்கா விட்டாலும் படித்து புரிந்து கொள்ளும்படி இருந்தன. ஆனால் இந்த “ஈராறு கால் கொண்டெழும் புரவி” சுத்தம். ஒன்றும் புரிய வில்லை. இதை ரசிக்கும் பிற வாசகர்கள் தயவு செய்து இன்னும் விரிவாக அவர்கள் வாசிப்பு கோணத்தை பதிவு செய்ய வேண்டுமாய் கேட்டு கொள்கிறேன். என்னை போன்ற கத்து குட்டி வாசகர்களுக்கு அது ஒரு வழி காட்டுதலாய் அமையக்கூடும். இல்லை என்றால் தலைவரே இது போன்ற கதையை எப்படி வாசிப்பது என்று விளக்கமாக எழுதினால் தான் உண்டு. (இதை படித்து விட்டு தலைவர் தலையில் அடித்து கொள்வது தெரிகிறது :)

  3. V.Ganesh

    ஒரு முறை படித்துவிட்டேன். முறுமுறை படிக்கவேண்டும். மெதுவாக மாடு அசை போடுவது போலே. தமிழ் மணக்க மணக்க இருப்பதை நிறுத்தி நிதானமாக அனுபவிக்கவேண்டும். ஆழமாக இருக்கும் நீரில் நிதானமாக குளிக்க வேண்டும் அல்லவே?
    மிக மிக நன்றாக உள்ளது. பயணம் தொடர வாழ்த்துக்கள்.

  4. Arangasamy.K.V

    @ Rajendran ,

    தலைவர் வாழ்க , (கொபசெ நான்தான் என்பதில் ஒன்றும் ஆட்சேபனை இருக்காது என நம்புகிறேன் )

    அப்படியே படிச்சிட்டு போக வேண்டியதுதான் , இந்த கதையை எல்லோருமே பாராவுக்கு நாலு தடவை படிச்சுதான் புரிஞ்சுகிட்டோம் ,

    தத்துவம் புரியலைனாலும் நகைச்சுவையாவது எட்டிடும் இல்லையா ,அப்படியும் இல்லைன்னா ஆகா , பிரமாதம்ன்னு சொல்லிட்டு போயிட்டே இருக்கவேண்டியதுதான்(எங்கள மாதிரி) :)))

  5. Ramachandra Sarma

    நம்ம கதையும் அதுதான். எப்படியாவது புரிந்துகொண்டே தீருவது என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு பத்தாவது முறையாக படிக்கிறேன். கண்ணக்கட்டுதப்பா….!!

  6. Lakshmanan

    இது ஜே.மோ.வின் ஆகச்சிறந்த படைப்பு இல்லை என்பது மட்டும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஆனால் சொற் சித்திரம் படைப்புத் திறனை பறை சாற்றுவதுடன் அருவிபோலக் கொட்டும் வாகு மலைக்க வைக்கிறது. மீண்டும் மீண்டும் படிக்கத் தூண்டுகிறது. இறைவன் படைப்பில் ஒரு கலையைக் கற்ற ஓருயிர் படும் நிதர்சன வாழ்வின் துயரத்தை முற்றும் உணர முடிந்தது.
    லட்சுமணன் ஜெத்தா

  7. perumal

    ஆரம்ப அத்தியாயங்களில் புரிஞ்சது. கடைசியாக கடைசியாக படிக்கறதுக்குள்ள கண்ணுல ரத்தம் வந்துருச்சு.

    வாசிப்பு தரம் எனக்கு பத்தலையா? அல்லது (மன்னிக்கவும்) சரியாக எழுதப்படவில்லையா?

    பணிவன்புடன்
    பெருமாள்
    கரூர்

  8. Joseph Mani

    அடக்கடவுளே, அப்ப இது கவிதை இல்லையா? கதையை படிக்காமலேயே சிலர் படித்ததாக சொல்வார்கள். அவர்களுக்கெல்லாம் இந்த கதையின் தலைப்பு சிம்மசொப்பனம்.

    மொழிநடைக்கு பழகியபிறகு படிக்கையில் நல்ல வாசிப்பனுபவத்தை கொடுத்தது. மாறுபட்ட உரைநடை, உயர்தர அங்கதம், மொழிபெயர்ப்பு செய்ய முடியாத கதை. வேறென்ன சொல்வது?

    சிறிய ஆலோசனை. பாராக்கள் கணிணியில் சிறப்பாக வடிவமைக்க முயன்றால் மேலும் சிறப்பாக இருக்கும். தங்களுக்கு நேரம் கிடைக்க விட்டாலும் வாசக நண்பர்கள் (நானும்) முயன்றால் சிறப்பாக எடிட் செய்து அனுப்பலாம்.

  9. sivasakthi

    அன்புள்ள ஜே எம்

    குதிச்சு கொம்மாளம் போடணும்போல இருக்கு, என்ன சொல்லுதியோ சரிதான?
    ஐயா திருநவேலி மாவட்டதில, அதுவும் குமரி கிட்ட பொறந்து வளந்ததுக்கு இன்னொரு தடவ பெரும படதுக்கு.
    அந்த மொளி வழக்கம் நமூர்தில்லா , அதாம் புரிஞ்சிது.

    அப்பாவோட பொத்தகத்தை பொழுது போகாத கோட லீவுல வாசிச்சதுக்கு இப்பம் பலன் கெடச்சிதில்லா? இல்லேன்னா திருமூலத்தை யார் கண்டா, திருமுறைய யார் கண்டா?

    ஏன் சார் நான் வேணா மத்த ரசிகர்களுக்கு சொல்லி கொடுக்கட்டா?
    இல்லேன்னா திருவள்ளுவர்க்கு பரிமேலழகர் மாதிரி உரை எழுதட்டா?

  10. Ramachandra Sarma

    மொழி நடையால் மட்டுமே இது கஷ்டமாக இருப்பதாக பலர் சொல்கிறார்கள். எனக்கென்னவோ குமரி மாவட்டத் தமிழ் இதில் பிரச்சனையிலை. இதை உள்வாங்கிக்கொள்ளும் அனுபவ விரிவும்,புரியும் பக்குவமும் இன்னும் எனக்கு லபிக்கவில்லை.

  11. Marabin Maindan

    மலைவாசியாயிருந்த பிள்ளைவாளைப் பார்த்து,”கொக்கென்று எண்ணினையோ கொங்கணவா” என்ற ஞானமுத்தன் உண்மையில் ஞான முக்தன்தான்.கடைசி இரண்டு அத்தியாயங்கள்தான் இதன் உச்சம் என்று படுகிறது

  12. Rajendran

    @ Arangasamy.K.V

    கொ.ப.சே பதவியெல்லாம் நாமாக கேட்கக்கூடாது. தலைவராக பார்த்து தர வேண்டும். தலைவரை முதலில் தலைவர் என்று அழைத்த என்னை கொ.ப.சே ஆகவும், தங்களை துணை கொ.ப.சே வாகவும் நியமிக்க தலைவர் முடிவு செய்திருப்பதாகவும் மிஸ்டர் கழுகு தெரிவிக்கிறார். (வெற்று அரட்டை அடிக்கும் வாசகர்களை வெட்டி விடுவது எப்படி என்று ஆலோசித்து கொண்டிருப்பதாக வேறு ஒரு source தெரிவிக்கிறது:))

  13. Arangasamy.K.V

    பொதுவாக கொபசெ வெல்லாம் தமிழ்நாட்டில் ஆண்களுக்கு தரப்படுவதில்லை என்றாலும் பார்ப்போம் , (என்ன இருந்தாலும் நம்மாளு உதஎ இல்லையா)

  14. elango

    அன்புள்ள ஜெயமோகன் சார்,
    இதில் வரும் பாடல்களும் அதற்க்கு எதிர் மறையான வாழ்க்கை சித்திரமும் முதல் பகுதியில் நகைச்சுவையாக செய்யபட்டிரிந்தாலும், இறுதியில் வாழ்க்கை சொல்லோட ஆனா விளய்யட்டக மாறுவது சோகமாகத் தான் தெரிகிறது. சொற்கள் அவருடைய வாழ்க்கைக்கு பொருந்தியும் நழுவியும் போவது அழகான விளையாட்டு.
    கடைசியாக ஒன்று, சொல்லுக்குள் இவ்வளவு பலமா? எல்லா சொர்க்களும் வீண்தானா? மொழியில் சாதியம்மன் உண்மை உலகமும் அதன் வயப்படாத இன்னொரு உலகமும் நன்றாக புனையப்பட்டுள்ளது..
    இளங்கோ

  15. Dhandapani

    ஜென்சி கனிவுடன் பிள்ளைக்கு உணவு அளித்த போதே உணர்ந்தேன் இவள்தான் அவருக்கு மோட்சம் அளிப்பவள் என்று. அந்த தாய்மை, கனிவு, பார்வை, அருகாமைக்க்காகத்தான் இந்த பாவி அலைந்திருக்கிறான் வாழ்நாள் முழுக்க. பெண்மை தரும் அந்த மன அமைதி வேறு யார் கனிவுடன் அணுகியும் வரவில்லை. பிள்ளை மனம் அந்த மகத்தான எழுச்சிக்காகத்தான் அலைந்து திருந்து பரதேசி ஆகி இருந்திருக்கிறது. அது ஒரு கணம் என்றாலும் ஆத்மா நிறைந்ததை பூச்சொரியும் காய் காய்க்கும் மாவிலிருந்து தெரிந்து கொள்ளலாம். இந்த வருடம் கால மாறுதல்கள் மற்றும் குறைந்த மழை அளவினால் எங்கள் மாவட்டத்தில் அல்போன்சோ ரக மா பூக்கவில்லை. இது நல்ல தொழில் நுட்பமாக இருக்கிறது. அனால் அத்தனை பேருக்கு எங்கு செல்வது!!!! முத்தெடுப்பது எளிதானதல்ல! இது கூறும் நெகிழ்ச்சியை நான் பிள்ளை போலவே அவருடன் அலைந்து உணர்ந்தேன். மின்னஞ்சல் அனுப்பும்போது உங்களுடன் உரையாடுவதால் நீண்ட உரைகளுடன் அனுப்புகிறேன். ஆனால் இது போல் feed back( பின்னூட்டம். இது சரியான மொழிபெயர்ப்பா, இதற்கு சமமான வார்த்தை இல்லையா? நீங்கள் தயவு செய்து இதை மாற்றுங்கள். hand weeding என்பதை கைக்களை என்று மொழி பெயர்த்து போல் இருக்கிறது) நான் மெனக்கெடுவதில்லை. நன்றிகள்!

  16. ஜெயமோகன்

    நிறைய வரிகளுக்கு வெடித்துச் சிரித்தேன். வலக்காளைய விட இடக்காளை மூப்பு என்ற வரி ஓர் உதாரணம்.ஏராளமான திருமந்திரச்செய்யுள் வரிகள், அவற்றின் மீதான நக்கல்கள், நாஞ்சில்நாட்டு உரைவீச்சுகள், ஏகப்பட்ட அடிவெட்டுகள் எல்லாவற்றுடனும் நீங்கள் எழுதியிருப்பது அப்படியே பௌத்தஞானமார்க்கத்தை என்பதை உங்களை தொடர்ந்து வாசிக்கும் எந்த வாசகனும் கண்டுகொள்ள முடியும். உங்களுக்குப் பிடித்தமான மத்திமமார்க்கம்தான் இதிலும் இல்லையா. பிள்ளைவாளின் மூர்க்கமான ஞானமார்க்கத்தையும் பிடிவாதத்தையும் நேர் எதிராக இரு அம்சங்களைக் கொண்டு சமன்பாடு செய்திருக்கிறீர்கள் ஜெ. ஒன்று நாகம்மை. அவளுக்கு ஞானமே இல்லை. இந்த மனுஷன் என்ன செய்கிறான் என்றே தெரியாது. ஆனால் இவனை புரிந்து வைத்திருக்கிறாள். இவனுக்கு அவள் சரியான பாதியாக இருக்கிறாள். பின் தொடரும் நிழலின் குரலில் வரக்கூடிய அருணாச்சலத்தின் மனைவிதானே இவளும். அதே நாவலில் கே.கே.எம்மின் மனைவியாக வரும் பெண் தானே. அதேபோல மறுபக்கமாக இருப்பது அய்யாவுநாடாரும் ஞானமுத்தனும். இருவரிலும் நான் குட்டப்பனைப் பார்த்தேன். ஞானமே இல்லாத விவேகம் மூலம் அவர்கள் விடுதலை நோக்கி போகிறார்கள் இல்லையா. கண்ணுக்கு எந்த வழி தென்பட்டாலும் உடனே வேறு எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு அதிலே ஆவேசமாக ரொம்பதூரம் போகிறார் பிள்ளைவாள். கடைசிக்கணத்திலே ‘ஈராறுகால் கோண்ட புரவி’ ஒரு நொடியிலே ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையையும் திருப்பி பாய்ந்துவிடுகிறது. அவர் வாழாதுபோன வாழ்க்கை முழுக்க அரைக்கணத்திலே நடந்துமுடிகிறது. அற்புதமான விடுதலை. புத்தரின் கதையும் இதுவேதான். துறவிகளுடன் சேர்ந்து கடும் விரதம் இருந்து மெலிந்து சாகும் நிலையை அடையும் புத்தர் கண்விழிக்கும்போது அவருக்கு பால் கொடுத்து அவர் உயிரை மீட்கும் சுஜாதை என்ற இடையப்பெண்தான் ஜென்ஸி. அதன் பின்பு புத்தருக்கு மத்திம மார்க்கம் காணக்கிடைக்கிறது. ஞானம் கிடைப்பதற்கு முன்பு மாரன் அவருக்கு அவர் விட்டுவிட்டு வந்த வாழ்க்கையை முழுக்க மீண்டும் வாழவைக்கிறான். அவருக்கு சக்ரவர்த்தி பதம் கிடைக்கிறது. பேரன்பேத்தி எல்லாம் பிறக்கிறது. அதையெல்லாம் விட்டு மீளும்போதுதான் அவருக்கு மெய்ஞானம் கிடைக்கிறது. அந்தக்கதையின் இன்னொரு வடிவம். ஆனால் அந்த கணநேர முழு வாழ்க்கையை நீங்கள் எழுதியிருக்கும் விதம்தான் உச்சகட்ட கவித்துவம். வாழ்த்துக்கள்

    சிவசுப்ரமணியம்

    அன்புள்ள சிவசுப்ரமணியம்

    நன்றி. வேறென்ன சொல்ல. ஒருவகை மேட்ரிக்ஸ் இது. சதுரங்கத்தில் காய்கள் சிலவே. சாத்தியங்கள் முடிவிலி வரை

    ஜெ

  17. tdvel

    இக்கதையின் உட்பொருளாக நான் அறிவது: சித்திகள் படிக்கட்டுக்கள் போல. படிக்கட்டுகள் எவ்வளவு சிறப்பாக நுட்பமாகவிருந்தாலும் அதன் மீது கால் வைத்து மேலேறி செல்லவேண்டும். அப்படியல்லாமல் ஒருபடியிலேயே லயித்து நின்றுவிட்டால் வீடுபேறு கிட்டாது.
    அறிவொன்றற நின்றறிவார் அறிவு (கந்தர் அநுபூதி ) தான் மெய்யான அறிவாகும்.

    தா.துரைவேல்

  18. saravanan

    அன்புள்ள ஜெயமோகன்,

    தங்கள் மலேசியப் பதிவில் மரபின் மைந்தன் முத்தையா மரபுத் தமிழை சுவைபட பேசி (பாடி?) நீங்கள் ரசித்ததாக எழுதியிருந்தீர்கள். மேலும் தமிழின் சந்தச் சுவையையும் அதன் மூலம் தமிழ் தொடும் நுண் தள சாத்தியங்களையும் சிலாகித்திருந்தீர்கள்.

    எனக்கென்னவோ, அந்நிகழ்வின் தாக்கமே ஈராறு கால்கொண்டெழும் புரவியாக கட்டற்று உங்களை, உங்கள் தமிழை பாய வைத்திருக்கிறது இந்தக் கதையில் என்று தோன்றுகிறது. உங்களின் எந்தக் கதையிலும் இல்லாதவோர் நடை. ஒரு வித்தைச் செழுமைக்காக எழுதிப் பார்த்ததிலும் உழைப்பின் தீவிரமும் ஆற்றலும் தெரிகிறது.

    “கரஞ்சு விளிச்சா கஞ்சி வந்துடுமுண்ணு குட்டிக நெனைக்கும், நீரு நெனைக்க முடியுமா வேய் ? உம்ம உலகம் மாறியாச்சு. நடந்து வந்திட்டேரு.. இனி நீரு பொறகால போக முடியாது பாத்துக்கிடும்…”- இதைத்தான் பிள்ளை அறிந்து கொண்டு விடாமல் ஜீவனை கடத்தி விட்டாரோ? இன்னொரு இடத்தில், பிள்ளையை நெருஞ்சி முள்ளென்று ஞானமுத்தன் சொல்வான். பிள்ளையின் தீராத அலைச்சல் அவரது குணசித்திரமாக மற்றவர்கள் மூலம் வெளிப்படும் இரு இடங்கள் இவை. தவிர, பிள்ளை அவர்மட்டில், அந்தந்த கணத்தில் அவர் தேடி அலையும் தண்ணீராகட்டும், மனைவியின் சுகமாகட்டும், அந்தத் தேடலில் உண்மையாகவும், கவனச்சிதறலோ ஆன்ம சேதனமோ இல்லாமல் thaan தேடுகிறார்.

    மத்தகத்தை விடவும், எழுத்தில் நுணுக்கமாக பல இடங்களில் காமம் விரவிக் கிடக்கிறது. வயது குறைந்து கொண்டே வருகிறது!

    நன்றி ஜெயமோகன்
    சரவணன்
    சிங்கப்பூர்

  19. writerlaram

    அன்புள்ள ஜெயமோகன்,

    ’ஓராறு கால்கொண்டெழும் புரவி’களை ஜேம்ஸ் கேமரானின் ‘அவதார்’ படத்தில் பார்த்த பிரமிப்பு விலகுமுன்னர் உங்கள் ‘ஈராறு’ படிக்க நேர்ந்தது. சினிமாவிலாகட்டும் இலக்கியத்திலாகட்டும், ஒரு படைப்பாளியின் திறமை பற்றிய என் சந்தோஷமும், புரிதலும் பன்மடங்காகியது என்றால் வியப்பில்லை. அந்தப் படத்திற்கும் உங்கள் கதைக்கும் எந்தவிதமான சம்பந்தமும் இல்லையென்றாலும், உங்கள் இருவரின் கற்பனாசக்தியின் எல்லை விளிம்புகளில் உடனுக்குடன் நான் நடமாட நேர்ந்து லயித்துப்போனது விவரிக்க முடியாத ஒரு பரவசம்.

    பட்டிணத்தாரையும் சித்தர் பாடல்களையும், ஆன்மீகத்தையும் குமரி மண் வாசனையுடன் ஆங்காங்கே தெளித்துக் கதை மாந்தருக்கு உயிரூட்டி இருக்கிறீர்கள்.

    ஆங்காங்கே குறும்பான வார்த்தைப் பிரயோகங்களையும், தத்துவ விசாரங்களையும், யோகத் தேடலையும் வட்டார வழக்குகளுடன் கலந்த வர்ணனைகளையும் மிகவும் ரசித்தேன்.

    வாழ்த்துகள்!

    லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் ராம்

  20. baski

    எல்லாப் பகுதிகளையும் சேர்த்து வைத்து இப்போதுதான் ஒருமுறை படித்தேன். புரிந்து கொள்ள எந்த முயற்சியும் செய்யாமல், சும்மா அப்படியே அனுபவித்துப் படித்தால், ஏதோ லாகிரி வஸ்து சாப்பிட்டது போல் இருக்கிறது. மறுபடியும் நிதானமாகப் படிக்க வேண்டும்.
    – பாஸ்கி
    http://baski-reviews.blogspot.com

Comments have been disabled.