நிழல்வெட்டுகள்

அன்புள்ள ஜெயமோகன் அவர்களுக்கு ,

வணக்கம்

இன்று 1966ல் வெளியான சித்தி திரைப்படம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன் டைட்டிலில் எவர்சில்வர் பாத்திரங்கள் என்று கூட  வருவது ஆச்சர்யமளித்ததால். தொடர்ந்து வேறு பல பழைய தமிழ்ப்படங்களின் டைட்டில்களை மட்டும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். பல பழைய படங்களில்  திரைக்கு பின்னால் பணிபுரிந்தவர்களின் பெயர்ப்பட்டியலுக்கு பிறகே டி ஆர் மகாலிங்கம்  போன்ற அன்றைய ச்சநட்சத்திரங்களின் பெயர்கள் வருகின்றது. சங்கீத டைரக்‌ஷனுக்கு தனியாக, வசனப்பதிவுக்கு தனியாக , சந்திரலேகாவில் ’100 ஜெமினி யுவர்கள், 500 ஜெமினி யுவதிகள் நடித்துள்ள’ என்று  கூட போடுகிறார்கள்.

இன்னும் ஒரு திரைப்படத்தில் கடைசியாக ’’சென்னை ஸ்டுடியோவில் பிரிட்டிஷ் அகோஸ்டிக் த்வனிப்பதிவு முறையில் தயாரிக்கபட்டது ’’என்னும் விவரம் வருகின்றது.  silverwares and curios  எங்கு வாங்கபட்டதென்னும்  கடைகளின் விவரங்களுக்குப்பிறகே  நாயகன் தியாகராஜ பாகவதர் பெயர் வருவதெல்லாம் எனக்கு பெரும் வியப்பளித்தது.

இந்த டைட்டில் டிசைன் மாற்றங்களை கவனித்தாலே தமிழ் சினிமா கடந்து வந்த பாதையை ஓரளவிற்கு  புரிந்துகொள்ள முடியும் போல.  அப்போதைக்கும் இப்போதைக்கும் சினிமாவில் பணிசெய்பவர்களின் முக்கியத்துவம் எப்படி பெரும் மாற்றத்துக்குள்ளாகி விட்டிருக்கிறதென்னும் பிரமிப்புடனே உறங்கப்போகிறேன். நீங்களும் திரைப்படத்துறையில் இருப்பதால் உங்களிடம் இதை சொல்லத்தோன்றியது

அன்புடன்

லோகமாதேவி

 

அன்புள்ள லோகமாதேவி

நான் பழைய படங்களின் டைடில்களை கவனிப்பது முக்கியமாக பழைய தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களின் உதவியாளர்களை பார்க்க. பின்னாளில் பெரும்புகழ்பெற்றவர்கள் உதவியாளர்களாக பெயரில் மின்னிச் செல்வார்கள்

அத்துடன் பாடல்களில் வெளிப்புறங்களை தனியாகக் கவனிப்பேன். தமிழ்ப்படங்கள் பெரும்பாலும் ஸ்டுடியோக்களில் எடுக்கப்பட்டவை. முதலீடு குறைவு என்பதனால் மலையாளப்படங்களை வெளியே எடுத்திருக்கிறார்கள். ஒளிப்பதிவு அலைபாயும். ஆனால் அறுபதுகளின் நிலம் பார்க்கக்கிடைப்பது ஓர் இனிய அனுபவம்

பழைய திரைப்படங்களின் டைட்டில்களை ஒருவகை கல்வெட்டுக்கள் என்று சொல்லலாம். கல்வெட்டுக்களும் இப்படி ஒருவகையான ‘தற்செயல்களாக’ வரலாற்றைச் சொல்கின்றன. இவை நிழலில் பொறிக்கப்பட்ட செய்திகள்.

பழைய ’டைடில்’களில் இவ்வாறு பல ஆச்சரியங்கள் உண்டு. கற்பனையை கிளர்த்தக்கூடியவை.  எங்கபாட்டன் சொத்து படமே “ஓ மை காட் பிளீஸ் ஹெல்ப் மீ’ என்று ஒரு பாடலுடன் ஆரம்பிக்கிறது. கௌபாய் சங்கீதம்

கங்கா என்ற ஜெய்சங்கர் படம். நான் அந்நாளில் விரும்பி பார்த்த உள்ளூர் கௌபாய். அதில்  ‘இந்தப்படத்தில் வரும் மாட்டுப்பண்ணை குதிரைப்பண்ணைக் காட்சிகளை படமாக்க தன் பண்ணையைக் கொடுத்துதவிய பெருமதிப்பிற்குரிய பழையகோட்டை பட்டயக்காரர் நல்லசேனாபதி சர்க்கரை மன்றாடியார் அவர்களுக்கு நன்றி’ என்று ஒரு அறிவிப்பு. தொடக்கத்திலேயே ஒரு குதிரைப்பண்ணைச் சண்டை. யார் அவர்? ஒரு நிலப்பிரபுவாக மகாராஜா போல வாழ்ந்திருக்கிறார். 1972ல் எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது

அதைத்தொடர்ந்து சென்று இணைய ஆராய்ச்சி ஒன்றை நடத்தினேன்.இவர்கள் கொங்குவேளாளர் குடியினர் என்று தெரிந்தது.பயிர குடி என்று கோத்திரம்.இம்மரபினர் உத்தமக்காமிண்டன், சர்க்கரை, மன்றாடியார், பட்டக்காரர் என்ற பட்டங்களையும் சிறப்புப் பெயர்களையும் பெற்றவர்கள்.  ‘வளர் பயிரன்’, ‘நீடுபுகழ் பயிரன்’, ‘கியாதியுள பயிரன்’’என்று காணிப்பாடல்களில் புகழப்படுகின்றனர். ‘காராள ராமன்’’என்றும் புகழப்பட்டவர்கள்

கொங்குநாட்டு வரலாறு மயிலை சீனி வேங்கடசாமி

இணையக்குறிப்பு ஒன்று இப்படிச் சொல்கிறது.

*

பழைய கோட்டைப் பட்டக்காரர்கள் உத்தமக்காமிண்டன் எனும் கௌரவப் பட்டப் பெயர் பெற்றது மிகவும் சுவையான ஒரு வீர வரலாற்றுச் செய்தியாகும். முன்பு சந்துரு சாதன பாண்டியன் என்கிற பாண்டிய மன்னன் ஆட்சி செய்து வந்தான். அவனுக்கும் சோழநாட்டை ஆட்சிபுரிந்த உத்தமச் சோழன் என்பவனுக்கும் பகை ஏற்பட்டுப் போர் மூண்டது. பாண்டிய நாட்டின் மீது படையெடுத்த போரின் முனைகள் அனைத்திலும் சந்துரு சாதன பாண்டியன் கடும் தோல்வியடைந்தான். பாண்டியனின் படைத்தலைவர்கள் ஒருவன் பின் ஒருவராகச் சென்று சோழனிடம் தோற்று திரும்பினார்கள்.

இத்தோல்வியை அவமானம் எனக்கருதிய பாண்டிய மன்னன் பெரிதும் வருந்தித் துடித்தான். அப்பொழுது பாண்டியனின் படைத்தளபதியாக கொங்கு மண்ணைச் சேர்ந்த கரியான் என்கிற பிள்ளை சர்கரை முன்வந்து ‘அரசே நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம். தங்களுக்காக எதையும் செய்யும் என் போன்ற படை வீரர்கள் தங்களிடம் இருக்கையில் தாங்கள் கவலைப்படுவது எதற்கு? சோழர் படையை நான் வென்று, கொன்று, அடியோடு அழித்து வெற்றிவாகை சூடி வருகிறேன்” என்று சூளுரைத்து கடைசியில் போர்க்களம் புறப்பட்டான்.

முதலில் மித்திரன் என்பானைக் கொண்டு சோழன் ஏவியிருந்த பூதங்களை கரியான் அழித்தான். பின் கடும்போர் புரிந்து சோழனை வென்று அவனது சோழ நாட்டுக்கே அடித்துத் துரத்தினான். பாண்டியனின் படையில் தலைவனாக இருந்து பணியாற்றிய கரியான், உத்தமச் சோழனைப் போரில் வென்றான். அப்போது கரியான் உறந்தைப் பாக்கம் என்னும் இடத்தில் குடியிருந்தான். இவனது வெற்றியை ‘உறந்தைப் பாக்கம் குடியிருந்தோர் – முன்னோர் உத்தம சோழனை வென்று வந்தார்’ ‘ஆறெல்லாஞ் செந்நீர் அவனியெல்லாம் பல்பிணங்கள் தூறெல்லாஞ் சோழன் கரிகுஞ்சி – வீறுபெறு கன்னிக்கோன் ஏவலிலினாற் காரைக்கோன் பின்தொடரப் பொன்னிக்கோன் ஓடும்பொழுது’’என்ற பாடல்கள் தெரிவிக்கின்றன.

இதனால் பாண்டியன் மகிழ்ந்து, உத்தமச்சோழனை வென்றதால் “உத்தமக்காமிண்டன்””என்ற பட்டத்தைச் சூட்டி காரையூரை (ஈரோடு – காங்கேயத்திற்கு இடையில் உள்ள) தலைநகராகக் கொண்ட கொங்கு நாட்டிற்குத் தலைவனாக நியமித்தான். காரையூருக்குத் தென்கிழக்கில் உள்ள ஆனூர் என்ற ஊரில் அரண்மனையைக்கட்டி கொங்கு நாட்டின் ஒரு பகுதியை ஆண்டு வந்தான். இந்த ஆனூர் அரண்மனைதான் இன்று பழைய கோட்டை என்று அழைக்கப்படுகிறது.

சோழனைத் தன் வீரத்தால் வென்றதற்காக கரியானுக்குப் பாண்டியன் முடிசூட்டினான். இவ்வீரச்செயலை, ‘கலிஇரு நூற்றதில் விளம்பியின் மீனத்தில் கார்புரந்த மலிபுகழான கரியான் செயமாது வலிமையினால் புலிதுசன் உத்தமக்காச் சோழன் ஏவிய பூதாவலி தொலைவுசெய்து எரிபுகச் செழியன்தன்னால்முடிசூடினனே’’ என்ற பழம்பாடல் விளக்குகிறது.

பாண்டியனின் வேப்ப மாலையையும், மீன்கொடியையும் பரிசாக கரியான் பெற்றான். இவ்வீர வெற்றியின் நினைவுப் பரிசாக கரியான் சர்க்கரைக்கு காரையூர், வள்ளியறச்சல், முத்தூர், மருதுறை கிராமங்களும், பாப்பினியில் பாதிக்கிராமமும் அன்பளிப்பாகக் கொடுக்கப்பட்டது. பாண்டியனின் மகன்போல, வாரிசுகள் போல குமாரவர்க்கமாக பழைய கோட்டை மரபினர் கௌரவத்துடன் சிறப்பிக்கப்பட்டனர்.

உத்தமச் சோழன், உத்தமக்காச் சோழன் என்ற பட்டம் பெற்ற சோழனை வென்ற காரணத்தால் ‘உத்தமச் சோழன்’, ‘உத்த மக்காச் சோழன்’’என்ற பட்டப் பெயரை கரியான் பெற்றான். பின்னர் இப்பட்டம் ‘உத்தம சோழக்காமிண்டன்’’என்று மாறியதை நத்தக்காடையூர் செயங்கொண்டநாதர் கோயில் கல்வெட்டால் அறிய முடிகிறது. காலப்போக்கில் இப்பட்டத்தில் உள்ள சோழன் என்ற பெயர் மறைந்து ‘உத்தமக்காமிண்டன்’ என்று மாறிவிட்டது. காமிண்டன் என்றால் காப்பாற்றுவதில் வல்லவன் என்று பொருள். இக்காமிண்டன் என்ற பெயரே பின்பு கவுண்டன் என்று மருவியது.

கொங்குநாடு பல ஆண்டுகளாக சோழ வேந்தர் ஆட்சியில் இருந்தது. ஆடல், பாடல்களிலும் கணிகையர் வலையிலும் வீழ்ந்து கிடந்த பிற்காலச் சோழ அரசர்களால் சோழர் ஆட்சி நலிவுற்ற காலகட்டத்தில் பாண்டிய அரசன் ஜடாவர்மன் படைத்தளபதியாக கொங்கு வேளாளரில் பயிரகுல காரையூர் சர்க்கரை என்ற துடிப்பான இளைஞன் ஒருவன் இருந்தான். அக்காலகட்டத்தில் சோழர் படைவீரர்கள் அடிக்கொருமுறை கொங்குமண்டலத்தில் படையெடுத்துப் புகுந்துகொண்டு கொள்ளையடித்தும், கொலைசெய்தும் கொங்குநாட்டு மக்களுக்குப் பெரும் துன்பத்தையும், அச்சத்தையும் ஏற்படுத்தி வந்தனர்.

கொதித்தெழுந்து இதைத்தடுத்து நிறுத்த காரையூர் சர்க்கரை குதித்தோடி முன்வந்தான். பாண்டிய மன்னனின் அனுமதியுடன் சோழமன்னனை நேரில் கண்டு “அரசே, தங்களது முன்னோர்கள் பாதுகாத்துவந்த இக்கொங்குநாட்டை உங்கள் படைவீரர்கள் கொள்ளையிடுகிறார்கள். இது தருமம் ஆகாது, இது நீதியாகாது. அன்புகூர்ந்து, கருணை கூர்ந்து கொள்ளையடிக்கும் படைகளை கொங்கு மண்ணிற்குள் நுழையவிடாமல் திரும்பிப் போக வேண்டும் என்று ஆணையிட வேண்டும் என்று பணிவுடன் கேட்டுக் கொண்டான். இதை சோழ மன்னன் ஏற்றுக்கொள்ளாமல் கடும்கோபம் கொண்டான். இனிப்பொறுத்துக் கொள்ள முடியாது என்று எண்ணி தனது படையுடன் சென்று சோழர் படையை அடியோடு விரட்டித் துரத்தித் துரத்தி அடித்தான். கி.பி. 1251ஆம் ஆண்டு இச்சம்பவம் நடைபெற்றது.

வெற்றி பெற்றுத் திரும்பிய தனது தளபதியைப் பாராட்டி வாழ்த்தி பாண்டிய மன்னர் “நல்ல சேனாதிபதி” என்ற கௌரவப் பட்டம் அளித்துப் பாராட்டினான். இம்மரபினர் பழைய கோட்டையில் இன்றும் ‘நல்ல சேனாதிபதி’ என்ற பட்டத்துடனும், பெரும்புகழுடனும், மக்கள் செல்வாக்குடனும் வாழ்ந்து வருகின்றனர். இவ்வரலாற்றுச் செய்தியை மிகவும் இனிமையான பழம்பாடலில் இருந்து தெளிவாக அறியலாம்.

கி.பி.12-ஆம் நூற்றாண்டில் கொங்கு 24 நாடுகளுக்கும் தலைவராக இந்த சர்க்கரை மரபினர் பட்டம் சூட்டப்பட்டனர். அதிலிருந்து சர்க்கரை மரபினருக்கு “பட்டக்காரர்””என்றும் பெயர் வழக்கத்திற்கு வந்தது. 24 நாடுகளிலும் புகழ்கொண்ட கொற்றவேல் சர்க்கரை அரண்மனையில் அன்னக்கொடியும், மேழிக்கொடியும் கட்டி ஆட்சி அதிகாரம் செலுத்தியவர். ஆனூரிலிலிருந்த பழையகோட்டை பட்டக்காரர் மரபினர் தற்பொழுது நொய்யல் நதிக்கரையில் உள்ள அரண்மனையைக் கட்டிக் குடியேறியது இவர் காலத்தில் தான். அவர் பட்டாபிடேகப் பாடல் அவர் பெருமையையும், புகழையும் காட்டுகிறது.

நத்தக்காடையூர் செயங்கொண்ட நாதர் திருக்கோயிலில் பெரும் திருப்பணி செய்தவர். அரும்பாடுபட்டு அக்கோயிலில் சிவன் தீபத்தம்பத்தை நிறுவியர். இத்தீபத்தம்பத்தின் தென்மேற்குத் தூணில் இவர் உருவச்சிலை உள்ளது. இவர் தலைசிறந்த கவிஞர். இக்கோயில் அம்மன் நல்லமங்கை மீது இவர் ஒரு சதகம் பாடியுள்ளார். அச்சதகத்தின் சில பாடல்கள் கிடைத்துள்ளன. சடையபெருமாள், அருணாச்சல வாத்தியார், சம்புலிலிங்க ஒதுவார், கார்மேகக் கவிஞர் போன்றவர்கள் இவரைப் புகழ்ந்து பாடியுள்ளனர்.

இவர் மிகச்சிறந்த பக்தர். பழநியில் இவர் மடம் இன்றும் உள்ளது. சர்க்கரை மடம் என்று அதற்குப் பெயர். ஒரே நாளில் குதிரைச் சவாரி செய்து கொங்கேழு சிவாலய தரிசனம் செய்த பெருமை உடையவர். கருவூர், வெஞ்சமாங்கூடல், கொடுமுடி, அவினாசி, பவானி, திருச்செங்கோடு, திருமுருகன் பூண்டி என்பன கொங்கேழு தலங்களாகும். கால்நடை மருத்துவம் இவைகளில் மிகவும் கைதேர்ந்தவர், பயிர்காப்பு மருத்துவர். மிகச்சிறந்த தத்துவஞானி, சமரசநோக்கம் உடையவர். நாட்டுப்பற்று உடையவர். ‘கொங்கதன் மண்ணே சுகம் தரும்’ என்று பாடியுள்ளார்.

ஆனூர் சர்க்கரை மரபில் வந்த கொற்றவேல் சர்க்கரை உத்தமக்காமிண்ட மன்றாடியார் என்பவர் 1708-இல் பட்டத்துக்கு வந்தார். அப்பட்டக்காரரான இக்கொற்றவேல் சக்கரைக்கு இரண்டு மனைவிகள். இருவருக்கும் குழந்தைப் பாக்கியம் வாய்க்கவில்லை. ஒருநாள் பழநிக்கு சஷ்டி திருநாளுக்குச் சென்று பழையகோட்டை திரும்பி வரும்பொழுது வரும் வழியில் செலாம்பாளையம் என்ற ஊர் வழியாக வரநேரிட்டது. அவ்வூரில் தனது பங்காளிகள் முறையாகிய பயிர குலத்தவர்கள் வாழ்ந்துவந்தனர். தம் உறவினர் ஒருவர் வீட்டில் இரண்டு சிறுவர்களை நேரில் கண்டார். சுறுசுறுப்பும், துடிப்பும், புத்திக்கூர்மையும் மிக்க அச்சிறுவர் இருவரையும் சுவீகாரம் (தத்து எடுப்பதாக) செய்துகொள்ள ஆசைப்படுவதாகத் தெரிவித்தார். அதற்கு முறைப்படி சடங்குகள் செய்யப்பட்டன. குழந்தைகளின் பெற்றோர்களுக்கு வேண்டிய அளவு செல்வமும் நிலமும் அளிக்கப்பட்டன.

தத்தெடுத்த தனது பங்காளி வீட்டுப் பிள்ளைகளான, ஆண் மக்கள் இருவரின் வயதுகள் முறையே 5, 3 ஆகும். அப்படி சுவீகாரம் செய்து பழையகோட்டைக்கு அழைத்து வரப்பட்ட சிறுவர்களுக்கு அரண்மனை மரபுப்படி முறையாக மூத்தவனுக்கு சேனாதிபதி என்றும் இளையவனுக்கு இரத்தினம் என்றும் பெயர் சூட்டப்பட்டது. செல்வச்செழிப்புடன், சீரும் சிறப்புமாக இருவரும் வளர்க்கப்பட்டனர். மூத்தவர் சேனாதிபதியை மூத்த மனைவியும், இளையவர் இரத்தினத்தை இளைய மனைவியும் மிகுந்த அன்புகாட்டிச் செல்லமாக வளர்த்துவந்தனர். துவக்கக்கல்வியை படித்து முடித்தபின் அரண்மனைப் புலவர்களிடம் தமிழ் இலக்கண, இலக்கியங்களையும் கற்றுவந்தனர். அரண்மனைப் பிள்ளைகளுக்குண்டான வீர, தீர விளையாட்டுக்களிலும் தேர்ச்சிப் பெற்றனர்.

பிள்ளைகள் வளர்ந்து பெரியவர்கள் ஆனதும் அவர்களுக்கு முறைப்படி, மூத்தவர் சேனாபதிக்கு காங்கயம் செங்கண்ண குல பல்லவராயர் குடும்பத்திலும், இளையவர் இரத்தினத்திற்கு பெரிய ஆரியப்பட்டி ஒதாளன் குலத்து பத்துகுடி உடையாக் கவுண்டர் குடும்பத்திலும் பெண் எடுத்து மணம் செய்விக்கப்பட்டது. திருமணத்திற்குப் பின்னர் அரண்மனை மரபுப்படி மூத்தவரான சேனாபதிக்கு “நல்ல சேனாபதி சக்கரை உத்தமகாமிண்ட மன்றாடியார்””என்ற பட்டம் சூட்டப்பட்டு பழைய கோட்டை அரண்மனைக்கு 20ஆம் பட்டக்காரராக 08.02.1731-ஆம் ஆண்டு நியமிக்கப்பட்டார்.

பட்டக்காரர் மரபில் மூத்தமகனுக்குத்தான் நாடாளும் உரிமை. அதன்படி சின்னமலையின் பெரியப்பா மூத்தவரான சேனாபதி ஆட்சியை ஏற்று அரண்மனையில் தங்கினார். பழையகோட்டை அரண்மனையில் மூத்த மகனுக்கே பட்டக்காரராக, சமுதாயத் தலைவராகத் தகுதியுண்டு. அரண்மனை அதிகாரமும், நிர்வாகமும், சொத்துக்களும் மூத்தவருக்கே உரியது. இளையவர்கள் வாழ்க்கைக்கேற்ற பொன், பொருள், பூமி முதலானவற்றைப் பெற்றுக் கொண்டு அரண்மனைக் கிராமங்கள் ஏதேனும் ஒன்றிற்கு குடியேறி விடுவது அரண்மனை மரபு. அல்லது இளையவர்கள் பக்கத்தில் தாங்கள் விரும்பும் ஊரிலும், தங்களுக்குப் பிடித்த வசதியுடைய ஏதேனும் ஒரு ஊரில் குடியேறிவிடுவர். சிலர் தமது விருப்பப்படி தூரத்தில் உள்ள ஊர்களுக்கும் இடம்பெயர்ந்து செல்வதுண்டு. \

அப்படிக் குடியேறிய சிலர் கேரள மாநிலத்தில் பாலக்காடு மாவட்டத்தில் பாலக்காடு, சித்தூர், கொல்லங்கோடு, ஆலத்தூர் ஆகிய வட்டங்களில் “மன்னடியார்”’பட்டம் பெற்று இன்றும் வாழ்வதைக் காண்கிறோம். அவர்கள் தமது தமிழகத் தொடர்பை இன்றும் கூட பெருமையாக நினைவு கூறுகிறார்கள்.

அதன்படி, சேனாபதி பழையகோட்டை அரண்மனைக்கு பட்டக்காரராக முடி சூடியதும், இளைய மகனான இரத்தினம் (தீரன் சின்னமலையின் தந்தை) தனக்கு தேவையான பொன், பொருள், முதலானவற்றைப் பெற்றுக் கொண்டு தன் மனைவி பெரியாத்தாளுடன், அரண்மனைக் கிராமமான காங்கேயம் அருகில் உள்ள மேலப்பாளையம் என்ற ஊரில் குடியேறினார். காங்கேய நாட்டில் மன்றாடியார் மரபினுக்கு ஆனூர், பழையகோட்டை, நத்தக்காடையூர் போல மேலப்பாளையமும் உரிய ஊராகும். ஆனூருக்கு மேற்கே இருந்தமையால் பாளையம் அது மேலப்பாளையமாயிற்று.

மேலப்பாளையம் இலக்கிய வழக்கில் மேலைநகர் என்று சிறப்பிக்கப்படுகிறது. இன்றுள்ள மேலப்பாளையம் என்னும் ஊர் முன்பு இவ்விடத்தில் இல்லை. ஒரு பர்லாங்கு தொலைவில் கிழக்கில் கோட்டைக்காடு, ஊர்த்தோட்டம், நடுத்தோணி, குட்டைக்காடு என்றுள்ள பகுதிகளில்தான் பழைய ஊர் இருந்தது. கீழ்பவானி வாய்க்காலால் ஊர் இடம்பெயர்ந்து கொஞ்சம் மேற்கே வந்துவிட்டது.

பழைய கோட்டை பட்டக்காரர் மரபில் எல்லாப் பட்டக்காரர்களுக்கும் சர்க்கரை என்ற சிறப்புப் பெயர் இன்றளவிலும் அவர்களது பெயரின் கடைசியில் இணைந்து வருகின்றது. சர்க்கரை என்ற பெயர் தலைவர்களின் பெயரோடு வருவதால் முன்னாளில் பழையகோட்டையில் சர்க்கரைக்குச் சர்க்கரை என்று பெயரை யாரும் சொல்லுவதில்லை. ‘இனிப்புப் பொடி’ போன்ற வேறு பெயர்களையே சொல்லுவர். ஒருசிலர் சக்கரை என்றும் கூறுவர்.

இரத்தினச் சர்க்கரை பெரியாத்தா தம்பதியருக்கு 5 ஆண்மக்களும் ஒரு பெண் மகளும் பிறந்தனர். தமிழ் தாது வருடம் சித்திரை மாதம் 9-ஆம் நாள் 17.04. 1756 -ஆம் ஆண்டு மேலப்பாளையத்தில், பழைய கோட்டை பட்டக்காரர் மரபில், ஆனூர் அரண்மனையில் இரத்தின சர்க்கரை கவுண்டருக்கு இரண்டாவது மகனாக பிறந்தவன் தீர்த்தகிரி. மூத்த சகோதரர் கொளந்தசாமி, இளைய சகோதரர்கள் பெரியதம்பி, கிலேதார், குட்டிச்சாமி. ஒரே தங்கை பருவதம் ஆகியோர் உடன் பிறந்தவர்களாவர். சகோதரர்கள் இருவர் திருமணம் செய்து கொண்டு விவசாயத்தைக் கவனித்து வந்தனர். தீர்த்தகிரி, பெரியதம்பி, கிலேதார் மூவரும் திருமணம் செய்து கொள்ளவில்லை. இவர்கள் மூவரும் தேசத்தையும், கொங்கு நாட்டையும் மணந்ததனால் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை.

மூத்தவன் குழந்தைசாமி தாய் மாமனின் மகள் கெம்பாயியை மணம் கொண்டார். கடைசி தம்பியான குட்டிசாமிக்கு காங்கயம் சிதம்பர பல்லவராயரின் மகள் பகவதியை மணம் முடித்தார்கள். மற்றுமுள்ள மகன்கள் மூவரும் நாடு, நகரம், ஊர், உலகம் என்று சுற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இவர்களின் ஒரே தங்கையான பருவதத்தை உலகபுரம் சாத்தந்தை குலத்தைச் சேர்ந்த பழனியப்பனுக்கு திருமணம் செய்து கொடுத்தனர். இளம் பருவத்தில் தீர்த்தகிரியை தம்பாக்கவுண்டர், சின்னக்கவுண்டர் என்ற பெயராலும் செல்லமாக அழைப்பார். தீர்த்தகிரியின் தம்பிகளில் தம்பி என்பவர் மூத்த தம்பியாவார். எனவே அவர் பெரிய தம்பி என்று அழைக்கப்பட்டார். கிலேதார் என்றால் கோட்டைத் தலைவர் என்பது பெயர்.

கொங்கு நாட்டின் 19-ஆவது பட்டக்காரரான கொற்றைவேல் சர்க்கரை உத்தமகாமிண்ட மன்றாடியார் 1708-இல் இருந்து 1731 வரை சிறப்பாக நிர்வாகம் நடத்தி நாட்டை ஆண்டார். இவர்தான் சின்னமலையின் தாத்தா. பழைய கோட்டைப் பட்டக்காரர் தம் மரபில் 19ஆம் பட்டக்காரராக விளங்கியவர் கொற்றவேல் சர்க்கரை உத்தமக் காமிண்ட மன்றாடியார் ஆவார். காங்கயம் பகுதியில் நத்தக்காடையூர் அருகே உள்ள ஆனூர் அரண்மனைதான் இன்று பெரிய கோட்டை என்று அழைக்கப்படுகிறது.

 

*

பழையகோட்டை இன்றும் காங்கேயம் காளை வளர்ப்புக்குரிய மையமாக திகழ்கிறது. ராஜ்குமார் மன்றாடியார் அம்மரபின் வாரிசாக கால்நடை வளர்ப்பு மற்றும் ஆராய்ச்சிகளைச் செய்கிறார்.

அப்படியே கொங்குதேச பட்டக்காரர்கள் என்ற இணையப்பக்கத்தைச் சென்று பார்த்தேன். தகவல்களின் கருவூலம் கொங்கதேச புலவனார்கள் என்ற இணையப்பக்கமும் முக்கியமானது. பழைய கொங்குநாட்டு கல்விபற்றிய தரவுகள் செறிந்தது.

இவை ஒருவகை வட்டார வரலாறுகள். பெரும்பாலும் செவிவழிச்செய்திகள், நாட்டார்ப்பாடல்களை நம்பி எழுதப்படுபவை. வரலாற்றின் பெருஞ்சித்தரிப்புக்கு ஊடாக செல்லும் சிறுசித்தரிப்புகள். ஒருவகையில் அந்தப் பெருவரலாற்றுக்கு எதிரானவை., மாற்றுப்புனைவுகள் என்றும் சொல்லலாம்.

உதாரணமாக, சோழர்களை வென்று ஓடஓட விரட்டியதைப் பற்றிய கதையைப் பாருங்கள். அந்தப்போர் சங்ககாலம் முதலே நடப்பது. இருங்கோவேள் போன்ற வேளிர்மன்னர்களுக்கும் பெருமன்னர்களுக்குமான போர். அதில் பெருமன்னர்களின் வெற்றிக்கதைகள் மையவரலாறு. இவை துணைவரலாறுகள்.

ஆய்வாளர் செ.இராசு அவர்கள் கொங்குவரலாறு குறித்து மிகவிரிவான ஆய்வுநூல்களை எழுதியிருக்கிறார். இந்த இணையதளங்களில் இருப்பவை போல கட்டற்ற வரலாறுகள் அல்ல அவை, புறவயமான தெளிவான வரலாறுகள்.

செ.இராசு தமிழகத்தின் முக்கியமான ஆய்வாளர்களில் ஒருவர். இன்றிருக்கும் வரலாற்று ஆய்வாளர்களை இரண்டுவகையினராகப் பிரிக்கலாம். ஒருசாரார் கல்வித்துறையில் செயல்படுபவர்கள், ஆங்கிலத்தில் எழுதுபவர்கள். அவர்கள் நிதிக்கொடைகள், உலகப்பயணங்கள் வழியாக செயல்படுகிறார்கள்.

அவர்கள் கல்வித்துறைக்கு வெளியே முக்கியத்துவம் அற்றவர்கள். முனைவர் செண்பகலட்சுமி போன்ற ஒரு சிலர் தவிர பெரும்பாலானவர்கள் ஏற்கனவே நூல்களில் இருக்கும் செய்திகளையே திரும்பச்சொல்லும் வரட்டுக் கல்வியாளர்கள். ஆய்வாளர்கள் என்று அவர்களைச் சொல்வது பிழை.

இவர்கள் பெரும்பாலும் மையவரலாற்றையே ஆய்வுசெய்கிறார்கள்.  தமிழ்நாட்டு வரலாற்றாய்வில் கே.என்.நீலகண்டசாஸ்திரி முதல் கே.கே.பிள்ளை வரை ஓர் அலை அடித்து ஓய்ந்தபின் புதிய முன்னகர்வுகள் அனேகமாக ஏதுமில்லை.

இன்னொருவகை ஆய்வாளர்கள் களஆய்வு செய்பவர்கள். நேரடியாகவே மக்களுடன், வரலாற்று இடங்களுடன் தொடர்புடையவர்கள். கல்வெட்டுகளைப் பற்றி அவர்கள் சொன்னால் கல்வெட்டு அங்கே இருக்கிறது, அவர்கள் கண்டிருக்கிறார்கள் என்று பொருள்.

உதாரணமாக குமரிமாவட்டத்தில் வடுகச்சிக் கோட்டை என்ற கோட்டையை பற்றி பல ஆய்வாளர்கள் எழுதியிருக்கிறார்கள்.முதலில் எழுதியவர் திவான் வேலுப்பிள்ளை. அவர் அதன் இடிபாடுகளை நேரில் கண்டபின் எழுதியிருந்தார். மற்றவர்கள் நூறாண்டுகள் அதை அப்படியே நகல் செய்தனர். அ.கா.பெருமாள் நேரில் சென்றுபார்த்து கோட்டை முற்றாகவே மரைந்து எழுபதாண்டுகள் ஆகிவிட்டன என்று பதிவுசெய்தார்

இந்த இரண்டாவது வகை ஆய்வாளர்கள் பெரும்பாலும் தமிழில் எழுதுகிறார்கள். ஆகவே அவர்களுக்கு கல்வித்துறை ஏற்பு, நிதிக்கொடைகள் ஏதுமில்லை. அவர்கள் ஆய்வுசெய்வது பண்பாட்டு ஆர்வத்தால் மட்டுமே. அவர்களின் ஆய்வுகள் பெரும்பாலும் வரலாற்று மையவரைவுக்கு மாற்றானவை, எதிரானவை. நாட்டாரியல் , வட்டாரவரலாறு ஆகியவற்றை கருத்தில்கொண்டு ஆய்வுசெய்கிறார்கள். நுண்வரலாற்றுக்கூறுகளை கருத்திகொள்கிறார்கள்

என் பார்வையில் இன்று அவ்வண்ணம் ஆய்வுசெய்பவர்களில் நால்வர் முதன்மையானவர்கள்

அ.கா.பெருமாள்

குடவாயில் பாலசுப்ரமணியம்,

செ.இராசு

ஆ.சிவசுப்ரமணியம்.

இவர்களை தமிழ் அறிவுச்சூழலில் பெரும்பாலும் எவருக்கும் தெரியாது. இலுமினாட்டி கதை சொல்பவர்கள் போலி தமிழர்பெருமை பேசுபவர்கள் மட்டுமே இங்கே அறியப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

செ.இராசு

அ.கா பெருமாள்
ஆ.சிவசுப்ரமணியம்
குடவாயில் பாலசுப்ரமணியம்

இரவு முடியும் வரை இந்த நுண்வரலாற்றின் செய்திகள் வழியாகச் சென்றுகொண்டிருந்தேன். டாக்டர் எம்.ஆரோக்கியசாமியின் கொங்குநாடு வரலாற்றுநூலை ஆங்காங்கே வாசித்தேன். [M.Arokyasami,The Kongu Country, 1956] அந்நூல்தான் கொங்குவரலாற்றின் மூலநூல்.பெருவரலாற்றில் இன்றும் அதைக் கடந்து ஒன்றும் எழுதப்படவில்லை. ந.மு.வெங்கடசாமி நாட்டாரின்  கொங்கு வரலாறு அதற்குமுன் எழுதப்பட்ட எளிமையான முதல்நூல்.

இந்த துணைவரலாறுகளை மேலும் திரட்டமுடியும். குமரிமாவட்டத்தின் மாற்றுவரலாற்றை உருவாக்கியவர்களில் நாட்டாரியல் முன்னோடியான ஆறுமுகப்பெருமாள் நாடார் முக்கியமானவர். அவரைப்போன்ற ஒருவர் கொங்குநிலத்திலும் உருவாகவேண்டும்.

இந்த மாற்றுவரலாறுகள் எப்போதுமே சாதிப்பெருமை சார்ந்தவையாகவே உள்ளன. அது நம் வரலாற்றின் கட்டமைப்பைக் காட்டுகிறது. நாடு,அரசர்கள் என்பவை மைய ஓட்டங்கள். ஆகவே பெருவரலாறுகளாகின்றன. நாடுகளாகவும் அரசுகளாகவும் தொகுக்கப்பட்டவை குலங்கள்தான். ஆகவே அதற்குள் திகழ்பவை, அந்த பெருவரலாற்றுக்கு மாற்றாகவும் எதிராகவும் செல்பவை குலவரலாறுகள். ஒருவேளை குலவரலாற்றை ஊடுருவினால் குடிவரலாறுகளைச் சென்றடைய முடியலாம்

சாதிவரலாறு சாதிப்பெருமை வரலாறாகவே வெளிவரும். அ.கா.பெருமாள் அவருடைய கள அனுபவத்திலிருந்து ஒன்றைச் சொல்கிறார். நாட்டாரியல் ஆய்வில் கிராமத்துத் தகவலாளரிடம் எந்தக் கேள்வியைக் கேட்டாலும் அவர் முதலில் தன் சாதி, அதற்குள் தன் குடி, தன் முன்னோர்களின் பெருமையைச் சொல்லித்தான் தொடங்குவார். அது ஒரு தொன்மையான கூறுமுறை. இன்று இணையத்திலும் அதுவே நீட்சிபெற்றுள்ளது. அதிலிருந்து வரலாற்றுக்குச் செல்வது ஒட்டுமொத்த வரலாற்றுணர்வுடனும் சற்றே விலக்கத்துடனும் செய்யவேண்டிய பணி

இந்த தரவுகளின் உண்மைத்தன்மை என்ன, இவற்றை பெருவரலாற்றில் எங்கே பொருத்துவது என்பதெல்லாம் ஆய்வாளர்களின் பணி. ஆனால் இவை கதைக்களஞ்சியங்கள். உருவகங்களாகவும் வரலாற்றுச் செய்திகளாகவும் விரிபவை. உலகம்முழுக்க இன்று இவையே இலக்கியத்தின் மூலப்பொருட்கள்.

ஒரு நல்ல படைப்பாளி இவற்றையெல்லாம் கொண்டு பெரிய நாவல்களை உருவாக்கமுடியும். நாவல் என்பதே வரலாற்றுக்கு எதிரான வரலாறுதான்.  ஆனால் அப்படி ஒரு பேருருவ இலக்கியப்படைப்பை எழுதத்தெரிந்தவர்கள் கொங்குநாட்டில் எவருமில்லை. இப்போது கூட நம்பிக்கையூட்டும் எவரும் கண்ணுக்குப் படவில்லை. எதிர்காலத்தில் வரவேண்டும்.

தொட்டுத்தொட்டு வாசித்து நெடுந்தூரம் வரலாற்றில் உலவிவிட்டு வந்தேன். கங்கா படத்தை அந்த முதல் டைட்டிலுடன் நிறுத்திவிட்டேன். அது ஒரு நிழல்வெட்டு, வரலாற்றுக்குள் தடுக்கிவிழச் செய்வது மட்டுமே அதன் பணி.

கொங்குதேசப் பட்டக்காரர்கள்

கொங்க புலவனார்கள் (சேரகுல உபாத்திகள்)

கொங்கு இனம்

கொங்குசெய்திகள்