நஞ்சு [சிறுகதை]

அன்புள்ள ஜெ

இந்தக்கதைகளின் விதவிதமான கருக்கள், களங்கள் மட்டுமல்ல மட்டுமல்ல வாழ்க்கைப்பார்வைகளும் மாறிக்கொண்டே இருப்பது ஆச்சரியத்தை அளிக்கிறது. உங்களுக்கென வாழ்க்கைப்பார்வை ஏதுமில்லையா என்ற கேள்வி எழுகிறது. வாழ்க்கைப்பார்வை என்ற ஒன்றில் கட்டுண்டது அல்ல எழுத்தாளனின் எழுத்து. அது அந்தந்த தருணங்களில் இயல்பாக வெளிப்படுவது என்று நீங்கள் ஏற்கனவே அதற்கு விளக்கமும் அளித்திருக்கிறீர்கள்.

நற்றுணை போன்ற ஒரு கதையை வாசித்தவருக்கு நஞ்சு கதை அதிர்ச்சியையேதரும். அது மானுட மனதிலே உள்ள அழியாத நஞ்சைப் பற்றிச் சொல்வது. அந்தப்பெண் அவள் கணவனுக்கு அந்த நஞ்சை கொடுக்கிறாள். மிகக்கொஞ்சமாக. அப்போதுதான் அவன் நீண்டநாள் துடித்துச் சாவான். அந்த நோக்கத்தில் இவனுக்கும் நஞ்சை கொடுத்துவிடுகிறாள். அவள் குற்றவுணர்ச்சியை அடையவில்லை. அவளிடம் இருப்பது நஞ்சின் போதை. கசப்பின் சுவை. அதற்காகத்தான் அந்த இடத்திற்கு வருகிறாள்

அவனுக்கு ஒரு வாய்ப்பு வருகிறது, அவன் அவளை மன்னித்திருந்தால் அந்த தருணத்தை தாண்டி மேலே எழுந்திருக்கமுடியும். அதுதான் அமுதம் ஆனால் அவனால் முடியவில்லை. அந்த நஞ்சை இழக்க மனமில்லை. அதை அவன் பழகிவிட்டான். அந்த போதையை விடமுடியாது. அதை அவன் வளர்த்துக்கொண்டு திரும்பச் செல்கிறான்

நான் பலசமயம் இதை உணர்ந்திருக்கிறேன். உண்மையில் மனிதர்களுக்கு பொறாமை காழ்ப்பு பகைமை ஆகியவற்றை விட மனமில்லை என்று. விட்டால் அவர்களின் வாழ்க்கையில் ஒன்றுமே மிச்சமிருக்காது

ராஜசேகர்

***

அன்புள்ள ஜெ,

உங்களுடைய நஞ்சு கதை வாசித்தேன்.

‘நஞ்சு’ கதை தருணங்களை அபத்தமாக மாற்றுதல் என்ற வகையறாவாகவும், மௌனியின் நினைவுச் சுழல் போன்றதான ஒருவித கவித்துவம் மிக்க கதையாகவும் இருந்தது என்று நினைக்கிறேன்.

தூய வெறுப்புக்கும், யாரும் காணமுடியாத அந்தரங்கத்துக்கும் இடையேயான உரையாடல் என்றே நஞ்சு கதையின் மையக்கருத்தைக் கூறவேண்டும். அந்தப் பெண்மீது வெறுப்பு இரண்டு பக்கங்களில் இருந்து உண்டாகிறது. யாரும் காணமுடியாத அந்தரங்கச் சம்பாஷணையில் காணாமல் போகிறது தூய வெறுப்பு. மற்றையது வெறும் நஞ்சாகவே இருக்கிறது. அந்தரங்கம் இருவரையும் பற்றிக் கொள்கிறது. அவன் மட்டும் வெறுமையை உணர்கிறான்.

இந்தக்கதையின் சம்பவங்கள் போகன் சங்கருக்கு நடந்தது போலவே தோன்ற வைக்கிறது. ஏனென்றால் போகன் சங்கரின் போகப்புத்தகம் வாசிக்கும் ஒவ்வொருவரும் அதில் போகனின் குணாதிசயம் வெளிப்பட்டு நிற்கிறது என்பதை உணர்ந்து கொள்ளமுடியும்.

இந்தச் சந்தேகம் எனக்கு வலுத்தது நஞ்சு கதையில் வரும் இப்பகுதியில்தான்.

“பைக்கில் ஏறிக்கொண்டபோது முதலில் தோன்றிய எண்ணம் காரை துரத்திச் சென்று மறித்து அவனை இழுத்து கீழே போட்டு மிதிக்கவேண்டும் என்றுதான். ஆனால் அப்போது என் உடலே நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. எதையெல்லாமோ நினைத்து அஞ்சினேன்”. இந்த அச்சம் போகனுடையதுதான்!!.

அது ஒருபுறமாக இருக்கட்டும்.

எனக்கு மீந்திருக்கும் சந்தேகம் யாதெனில்,

“இளமை முதலே வளர்த்துப் பேணிவரும் ஒன்றை. நான் என்று எண்ணும்போதே திரண்டு வரும் ஒன்றை” அவனுக்குள் காட்டுவது அந்தப் பெண் அவனை அவமானப்படுத்தியது மட்டும்தானா?. அவன் இறுதியில் வெறுமையை உணர அவளது அணைப்பு மட்டும்தான் காரணமா?. எவ்வளவு அற்புதமான நஞ்சு என்றல்லவா உணரவைக்கிறது.

சுயாந்தன்

***

அன்புள்ள சுயாந்தன்

உங்கள் வாசிப்பு ஆச்சரியமளிக்கிறது. போகனுக்கும் இதற்கும் சம்பந்தமில்லை.அவர் இனிப்பை வினியோகம் செய்வதாகவே கேள்விப்பட்டேன்

ஜெ

காக்காய்ப்பொன் [சிறுகதை]

அன்புள்ள ஜெ

காக்கைப்பொன் ஒரு பேரபிள் போன்ற கதை. அதை ஓர் உரையாடலில் அமைத்து பலவழிகளை திறந்து புதியகதையாக ஆக்கியிருக்கிறீர்கள். தவம், மீட்பு ஆகியவற்றை பற்றிய கதையாக அதை ஆக்குவது அந்த உரையாடல்கள்தான்

காக்கை சதானந்தரை ஒரு மனிதர் என்று அடையாளம் காண்கிறது. அவருக்கு மனிதனுக்குரிய பொருளை அளிக்கிறது. நீ மனிதன் என்று சொல்கிறது. ஆனால் அவரால் அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. நான் துறவி நான் யோகி என்கிறார். தன்னை காக்கை சீண்டுவதாகவே நினைக்கிறார்

ஆனால் அந்த ஆணவம் அழிந்து தன்னை ஒரு மனிதன் என அவர் உணரும்போது கதை நிறைவடைகிறது. அதுவே அவருடைய வீடுபேறு

சாந்தகுமார்

***

அன்புள்ள ஜெ

காக்கைப்பொன் கதையை வாசிக்கும்போது ஞாபகம் வந்தது. பல சாமியார்கள், கிறிஸ்தவ பாதிரிமார்கள் அவர்களை நாம் ஐயா என்றோ சார் என்றோ அழைத்தால் கடுமையாக கோபம் கொள்வார்கள். அது அவர்களின் தனித்தகுதியை நாம் மறுப்பது என்று நினைத்துக்கொள்வார்கள். பொதுவாக தமிழ்நாட்டில் சில இடங்களில் பாதிரிமார்களின் உடை பழக்கமில்லை. அவர்களை சார் என்று சொல்லிவிடுவார்கள். அவர்கள் அப்படியே முகம்சிவந்துவிடுவதை கண்டிருக்கிறேன். அதேபோல தமிழக அரசின் பல உயரதிகாரிகள் சார் என்றால் கோபித்துக்கொள்வார்கள். ஐயா என்றுதான் சொல்லவேண்டும். நீதிமன்றத்தில் சார் என்று சொல்லக்கூடாது. ஐயா என்றுதான் சொல்லவேண்டும் என்று சொல்லி உள்ளே அனுப்புவார்கள். இந்த சுய அடையாளங்கள் எதையும் அறியாதது காக்கா. அது நீ மனிதன்தானே, வேறே என்ன என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறது

எம்.சரவணன்

***