Daily Archive: April 13, 2017

ஏன் எல்லாவற்றையும் பேசுகிறீர்கள்?




  நீங்கள் ஒரு மாபெரும் படைப்பாளிதான் , புனைவுலகில் அசைக்க முடியாத இடத்தை அடைந்துவிட்டீர்கள் , ஆனால் அந்த இடத்தில் இருந்து கொண்டு சமகால எல்லா விஷயங்களையும் பேச வேண்டுமா ? மருத்துவம்,குப்பை குறித்து எல்லாம் பேச நீங்கள் யார்? பீடத்தை நிறுவிக்கொள்ள முயல்கிறீர்களா ? உங்கள் படைப்பால் இழுக்க படுபவர்களை மற்ற அபுனைவுகள் மூலம் தொடர்ந்து தக்க வைத்துக் கொள்ள செயல்படுகிறீர்கள் , (என்னுடைய கேள்வியல்ல , சில நண்பர்களுடையது , பதில் அளிக்க வேண்டுமெனில் …

மேலும் »




Permanent link to this article: http://www.jeyamohan.in/38095

நிறம் கடிதங்கள்




அன்புள்ள திரு ஜெயமோகன்,  நிறம் வாசித்தேன் பல ஆண்டுகளுக்கு முன் எழுத்தாளர் ஸுநந்தா தத்தா ராய் (என நினைவு) ,நியூயார்க் நகரில் ஒரு கறுப்பின எழுத்தாளருடன் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார். ஹார்லம் கறுப்பின வட்டாரத்திற்கு செல்லவேண்டும். அமெரிக்கர் சொல்கிறார் “கவலை வேண்டாம். நம்மவர்களை தொந்தரவு செய்ய மாட்டார்கள்.” நம்மவருக்கு பொட்டில் அறைந்தது போல் இருந்தது. இவர் பால் நிறம். இவ்வளவு தான் நம் சிவப்பும், வெளுப்பும். உழக்கில் கிழக்கு மேற்கு போல. ஏமாற இசைபவர்கள் இருக்கும் வரை ஏய்க்கலாம். ராமாயணத்தில் …

மேலும் »




Permanent link to this article: http://www.jeyamohan.in/97228

குறளுரை -கடிதங்கள்




அன்புள்ள ஜெ திருக்குறள் உரையை பலமுறை கேட்டுவிட்டேன். நீங்கள் உரையாற்றுவதில் தங்குதடையில்லாத பொழிவு இல்லை. ஏனென்றால் அப்போதுதான் யோசிக்கிறீர்கள். புதியவற்றைச் சொல்கிறீர்கள். ஏனென்றால் அவை அப்போதுதான் சொல்வடிவமாகின்றன. ஆகவே அவற்றைக் கேட்பது உங்களுடன் சேர்ந்தே சிந்திக்கும் அனுபவத்தை அளிக்கிறது. குறள் உரை என்னில் ஏற்படுத்திய அதிர்வு என்னவென்றால் அதேபோல அதே தொனியில் நான் சிந்திப்பதுதான். சிலநாட்களுக்கு முன்பு பேருந்தில் சென்றுகொண்டிருந்தேன். ஒரு பெண் குழ்ந்தைக்கு தாய்ப்பால் ஊட்டிக்கொண்டிருந்தாள். அப்போது இந்தக்குறள் ஞாபகம் வந்தது ஈன்றாள் பசிகாண்பான் ஆயினுஞ் …

மேலும் »




Permanent link to this article: http://www.jeyamohan.in/97226

‘வெண்முரசு’–நூல் பதின்மூன்று–‘மாமலர்’–72




72. விதைத்துயில் வெளியே காலடியோசை எழுந்தது.  கதவை மெல்லத் திறந்து சம்விரதர் உள்ளே வந்தபோது சர்மிஷ்டை எழுந்து “வணங்குகிறேன், உத்தமரே” என்று முகமன் உரைத்து வணங்கினாள். சம்விரதரின் கால்கள் சிறியவை. முதுமையால் உடலும் குறுகி கூன்விழுந்திருந்தது. அவரும் நிழலும் இரட்டையர்போல ஓசையற்றவர்கள். அவர் அவளை நோக்கியபடி வாழ்த்த மறந்து திகைத்து நின்றார். கண்களில் மிக மெல்லிய துயரமொன்று வந்து மறைந்தது. பின்னர் முறைமைகளைக் கடந்து அருகணைந்து அவள் கைகளை பற்றிக்கொண்டார். அவர் கைகளும் மிகச் சிறியவை. அவை …

மேலும் »




Permanent link to this article: http://www.jeyamohan.in/97259