«

»


Print this Post

ஒரு வருட முடிவில்…


3

 

இனிய ஜெயம்,

கொஞ்சம் நெகிழலாம் என்று முடிவு செய்து விட்டதால்,கடலூர் சீனுவின்“Patented” வார்த்தையை உபயோகித்து கொள்கிறேன், அண்ணன் கோபித்து கொள்ள மாட்டார் என்ற உரிமையோடு.

இன்றிலிருந்து ஒரு வருடம் முன்பாக முகநூலில் உலாவிக் கொண்டு இருந்த பொழுது ஒரு சினிமா செய்தியை கிளிக் செய்வதற்கு பதில் தவறுதலாக வேறு ஒரு Linkயை கிளிக் செய்து விட்டேன். Network down ஆனதால் அதை பல முறை முயன்றும் close செய்ய முடியவில்லை. வேறு வழி இல்லாமல் அதை என்னவென்று படிக்க நேர்ந்தது. அந்த தளத்தில் கிரேஸி மோகனின் டிராமா ஆர்டிஸ்ட் போல இருந்த ஒருவரின் புகைப்படமும், “காந்தி ஒரு பனியா” என்ற தலைப்பும் இருந்தது. அந்த தளத்தின்  பெயர் www.jeyamohan.in என்று இருந்தது. அதற்கு முன்னால் ஜெயமோகன் என்ற பெயரை , “எம்‌ஜி‌ஆர் அவமதிப்பு” சர்ச்சையிலும், நான் கடவுள் படத்தின் வசனகர்த்தா என்ற முறையிலுமே அறிந்து இருந்தேன். அந்தக் கட்டுரையின் தலைப்பு என்னை எரிச்சல் அடைய வைத்தது. மறுபடியும் ஒரு காந்தி வசை கட்டுரையை படிக்க வேண்டுமா என தோன்றியது. என்னதான் எழுதி இருக்கிறார் என படிக்கத் தொடங்கிய அந்த கட்டுரை தன் இரண்டாம் மூன்றாம் வரியிலே என்னை உள்ளே இழுத்து கொண்டது.

கட்டுரை பாதி படிக்கையிலே அந்த தளம் முன்னர் செய்த முயற்சியால் மூட பட்டது. மறுபடியும் அந்த linkயை முகநூலில் தேட முடியவில்லை. கூகிளில் அந்த தளத்தை தேட முயற்சிக்கையில், “ஜெயமோகன் ஒரு ஆணாதிக்கவாதி” என்ற பல வசை செய்திகளுக்கு  நடுவில் தளத்தை மறுபடி கண்டு அடைந்தேன். ஏறக்குறைய ஒரு மணி நேர தேடலுக்கு  பிறகு அந்த கட்டுரையை மறுபடியும் கண்டு அடைந்து படித்து முடித்தேன். அடுத்த ஒரு நாளில் அங்கு இருந்த காந்தி பற்றியான அனைத்து கட்டுரைகளையும் படித்து முடித்தேன். படித்து முடித்தவுடன் ஒரு சிந்தனையற்ற மனநிலையில் தள்ளப்பட்டேன். அதற்கு முன்னால் “சத்தியசோதனை” “கஸ்தூரிபா காந்தி” பற்றியான இரு புத்தகங்கள் மட்டுமே படித்து இருந்தேன், காந்தி பற்றியான ஒரு உணர்வுபூர்வமான புரிதல் மட்டுமே இருந்தது. அந்த கட்டுரைகள் என்னை காந்தி பற்றியான வேறு ஒரு உலகத்துக்கு கொண்டு சென்றன. இவ்வாறாக தொடங்கியது உங்களுடனான என் பயணம்.

என் சிறு வயதில் இருந்தே கடவுள், பிரபஞ்சம் பற்றியான பல கேள்விகள் என்னை அலைக்கழித்து இருக்கின்றன. அந்த கேள்விகளுக்கு பதிலாக கிண்டல்களும், நான் “Bore” அடிப்பவன் என்ற உணர்வுகளும், பக்தி ரீதியான விளக்கங்களும், கம்யூனிச, நாத்திக நோக்கில்லான விளக்கங்களும் கிடைத்தன.  பக்தி நோக்கில் ஒரு மன திருப்தி கிடைத்ததே ஒழிய சரியான பதில் கிடைக்க வில்லை. கம்யூனிச, நாத்திக நோக்கிலான விளக்கங்களுக்கு உள்ளயே என்னால் செல்ல முடியவில்லை. அது ஒரு தாற்காலிக தள்ளிவைப்பு போல நான் உணர்ந்தேன். “கடவுள் நம்பிக்கை உண்டா”?, “நான் ஒரு இந்துவா” போன்ற கட்டுரைகள் என்னை மெதுவாக தத்துவ தளத்திற்கு கொண்டு சென்றன. ஆன்மீகம், தத்துவம் தொடர்பான அனைத்து கட்டுரைகளையும், கேள்வி பதில்களையும் தேடி தேடி படித்தேன். வெட்கத்தை விட்டு சொல்வது என்றால் “மூன்று தத்துவங்கள்”, “ஆறு மதங்கள்”, “ஆறு தரிசனங்கள்” என்பவை இருப்பதுவே அப்பொழுது தான் தெரிந்தது. முதலில் தாங்கள் எழுதுவது ஒரு மறைமுகமான நாத்திகமோ என்ற ஐயம் தோன்றியது. ஆனால் படிக்க படிக்க அது வேறு ஒரு தளத்திற்கு என்னை கூட்டி சொல்வது எனக்கு தெரிந்தது. “பிரம்மம்” என்ற கருத்து உருவில் எனக்கான விடை இருப்பது போல உணர்ந்தேன். உரைகளை கேட்பது, புத்தகம் படிப்பது போன்றவைகள் மூலம் ஒரு பொழுதும் ஆன்மீகத்தில் நுழைய முடியாது எனவும் அது ஒரு தன்வயப்பட்ட மனப்பயணத்தில் மட்டுமே கண்டு பிடிக்க முடியும் என்பதை நீங்கள் திரும்ப திரும்ப சொல்வதை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

அங்கு இருந்து மெதுவாக சமுதாய, அரசியல் சார்ந்த கட்டுரைகளை படிக்க ஆரம்பித்தேன். முக்கியமாக சாதி, மத, சடங்கு, மார்க்ஸிய இடதுசாரி, இந்துத்துவ வலது சாரி சார்ந்த கட்டுரைகளை படிக்க ஆரம்பித்தேன். சிறு வயதில் இருந்தே “துக்ளக்” படித்து கொண்டு இருப்பதனால், அந்த பாதிப்பில்  எனக்கு என ஒரு கருத்து நிலைப்பாடு வளர்த்து வைத்து இருந்தேன். அதற்கு எதிரான கருத்துகளை பெரும்பாலும் தவிர்த்து வந்தேன். ஆனால் தங்களின் “முரணியக்க” (dialetics) எனும் கருத்து நிலைப்பாடு என்னை மிக கவர்ந்தது. எந்த ஒரு கருத்துமே அதற்கு எதிரான கருத்துடன் விவாதித்து முன்நகர்ந்தால் மட்டுமே அந்த கருத்து தெளிவு அடைய முடியும் என்பதும், இதற்கு கிரேக்க, இந்திய பண்பாட்டில் இருந்த முக்கியத்துவமும் என்னை ஆச்சரியபட வைத்தது. நம் அடையாளத்தை, பண்பாட்டை காக்க வலதுசாரிகளின் முக்கியதுவத்தையும், அந்த பண்பாடு சமகால சவால்களை சமாளிக்க, பண்பாட்டை தற்காலிக நோக்கில்  மறு மதுப்பீடு செய்ய இடதுசாரிகளின் முக்கியதுவத்தையும்  என்னால் உணர முடிந்தது. இவ்விரு சார்புகளின் சரியான முன்நகர்வு மூலமாகதான் ஒரு நல்ல சக்திமிக்க சமுதாயம் (Healthy Society) உருவாக்க முடியும் என்ற தெளிவு பிறந்தது.

தங்கள் மூலம் பல தரப்பட்ட கருத்து நிலைப்பாடு கொண்டவர்களின் அறிமுகமும், அவர்களின் எழுத்துகளும் பரிச்சயம் ஆனது. அரவிந்தன் நீலகண்டன், ஒத்திசைவு ராமசாமி, ஜடாயு போன்ற வலது சாரிகளும், பி.ஏ.கிருஷ்ணன், ஞானி போன்ற இடதுசாரிகளின் எழுத்தும் அறிமுகம் ஆயின. இன்று வரை இவர்களை  (ஞானி தவிர) தொடர்ந்து பின்பற்றி (Follow) வருகிறேன்.   பண்பாடு எதற்கு, ஆன்மீகம் எதற்கு, இந்து மதம் அழிய பட வேண்டும் என்ற கருத்து உள்ள பெரியாரிய கருத்து உருவின் மீது பெரிய ஈர்ப்பு இல்லை என்றாலும்  , ஒரு தரப்பாக, அவர்கள் என்ன சொல்கிறார்கள் என்று அறிய அவர்களையும் (பரிக்ஷா ஞாநி etc.,) பின்பற்றுகிறேன்.   தமிழ் இந்து இணையதளமும், வினவும் தங்கள் மூலமாகவே அறிமுகம் ஆயின. ஒரு பிரச்சனையின் பல்வேறு கோணங்களை அறிய இவை மிகவும் உதவின.

தங்களின் சமுதாய, அரசியல், ஆன்மீக கட்டுரைகளையே படித்து கொண்டு இருந்தேன், இலக்கிய சம்பந்தமான கட்டுரைகளை தவிர்த்தே வந்தேன். ஏனோ என்னால் அதில் உள்ளே செல்ல முடியவில்லை. எல்லாமே எழுத்து தானே இதில் ஏன் வணிக இலக்கியம், மற்ற இலக்கியம் என்ற வேறுபாடு என்றுதான் நினைத்து கொண்டு இருந்தேன். ஒரு கட்டத்தில் தேதி வாரியாக, எல்லா வருட கட்டுரைகளையும் தளத்தில் படித்து முடித்து விட்டு இருந்தேன். கூடவே தமிழ் ஹிந்து, வினவு, சுனிலின் காந்தி இணையதளம், கவர்னர் சீனுவின்  நித்யாவின் பிளாக் எல்லாவற்றையும் படித்த பிறகு ஒரு வெறுமை வந்தது. அப்பொழுது ஒவ்வாரு நாளும் “வெண்முரசு” என ஒன்று தொடர்ந்து தளத்தில் வந்து கொண்டே இருக்கும். அதில் என்ன இருக்கிறது என ஒரு முறை படித்து பார்த்தேன். அது பிரயாகையில் வரும் “திரௌபதி சுயம்வர” பகுதி. இதையா இவ்வளவு நாள் விட்டு வைத்து இருந்தோம் என குற்ற உணர்வு மேலோங்கி வெண்முரசை முதலில் இருந்து படிக்க தொடங்கினேன். வெண்முகில் நகரம் 25ஆம் பகுதி வருவதற்குள் ஐந்து நாவல்களை  முடித்து மறுபடியும் அதில் சேர்ந்து கொண்டேன்.

படித்தேன் என்று சொல்வதற்கு பதிலாக அது என்னை முழுவதுமாக உள்ளே இழுத்து கொண்டது. எண்ணம் முழுவதும் பீஷ்மர், அம்பை,பாண்டு, விதுரன், துரியன், தர்மன், பீமன் இவர்களை சுற்றியே வந்தது. அது வரை வெறும் கல்கி, சாண்டில்யன்,பாலகுமாரன் (கொஞ்சம் சுஜாதா) போன்றவற்றை மட்டுமே படித்து வந்த எனக்கு இதன் வேறுபாடு புரிந்தது. வணிக எழுத்து புறவயம் ஆனவை. அவை எளிதில் படிக்கக் கூடியவை, விறுவிறுப்பாக செல்ல கூடியவை.அவைகளை மேலே இருந்தே படிக்கலாம்.  ஆனால் இலக்கியம் என்பது அகவயமானவை, அவை விறுவிறுப்பாக செல்வதில்லை, நமக்கு பிடித்தவற்றை அவை சொல்லவில்லை, மாறாக அவை என்ன சொல்கிறதோ அதை நமக்கு பிடிக்க வைக்கிறது. அவைகளை உள்ளே சென்று தான் படிக்க முடியும்.

வணிக இலக்கியம் என்பது கரையில் இருந்து ஆற்றை பார்ப்பது  போல, ஆனால் உண்மையான இலக்கியம் என்பது அந்த ஆற்றிலே உள்ளே விழுவது போல. ஆறு எந்த திசையில் செல்கிறதோ அத்திசையில் நாமும் அடித்து செல்லபடுவோம். அலை மேழே எழும் பொது நாமும் மேழே எழுவோம், அது அமைதியாக இருக்கும் பொழுது நாமும் அமைதியாய் இருப்போம்.வெண்முரசிற்கு பிறகு என்னால் இலக்கியம் சார்ந்த கட்டுரைகளை வாசிக்க முடிந்தது. ஊட்டி முகாம் எனக்கு பெரிய திருப்பு முனையாக இருந்தது. அதுகாறும் இலக்கியம், கவிதை என நான் நம்பி கொண்டு இருந்த அனைத்தும் இரக்கமே இல்லாமல் வெளியே தூக்கி வீசப்பட்டன.அங்கு வந்து இருந்தவர்களில் நான் மட்டுமே உண்மையமான இலக்கியம் எனவற்றை படிக்காமல் இருந்து இருந்தேன்.  இன்று கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவைகளை படித்து கொண்டு இருக்கிறேன்.

வெண்முரசு வாசிப்பு தொடர்பான சந்தேகங்களுக்காக அப்பொழுது தான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தங்களுடன் மெயிலில் உரையாட தொடங்கினேன். உப்பு வேலி விழாவில் தங்களை நேரில் பார்க்க வாய்ப்பு கிடைத்தது. இந்த குழுமத்தில் எப்பிடி சேர்வது என்று தெரியாமால் இருந்தேன். அன்றைய விழாவின் தொகுப்பாளரான செந்தில் குமார் தேவனை அணுகி என் விருப்பத்தை தெரிவித்தேன். அங்கு இருந்து தான் ஆரம்பித்தது நம் நண்பர்களின் பழக்கம்.

இந்த ஒரு வருடத்தின் முக்கிய அனுபவமாக கருதுவது இந்த நண்பர்கள் குழாமைத்தான். பத்ரியின் விழாவிற்கு வந்து இருத்த பொழுது சிவாத்மா தான் முதலில் என்னிடம்பேசினார். நெடுங்காலம் பழகியதை போல பேசினார். நீங்க ஜெவை சந்திக்க வரிங்களா என கேட்டார்? நண்பர்கள் சேர்ந்து ஹோட்டலுக்கு சென்றோம். அந்த அறையில் அன்று இருந்தவர்கள் தான் அடுத்த ஆறு மாதத்திற்குள் நெருங்கிய நண்பர்களாக மாறப் போகிறார்கள் என்பது எனக்கு அன்று தெரியாது. இங்கு எல்லாருக்கும் இலக்கியம் பிடிக்கும் என்பதால் ஒரு common wave length ஒன்று உள்ளது, அது நட்பை மேலும் பல படுத்துகிறது. ஊட்டி முகாம் முடிந்து இன்று வரை ஒவ்வொரு நாளும் விஷ்ணுபுர நண்பர்களை தொடர்பு கொள்ளாமல் தூங்க சென்றதில்லை.

ஊட்டி முகாமிலே மாத மாதம் வெண்முரசு கூடுகை நடத்துவது என்று முடிவு செய்தோம். இம்மாதிரியான கூடுகைகள் வாசிப்பு அனுபவத்தை அதிகரிக்க மட்டும் இல்லாமல் நட்பை மேலும் பல படுத்துகின்றன. மாத கூடுகைகள் தாண்டி சிறு சிறு சந்திப்புகள், சிறு பயணங்கள் நட்பை மேலும் வளர்த்தன. இது வெறும் சென்னை என்று மட்டும் இல்லை, கோவை, ஈரோட்டில் இருக்கும் நண்பர்கள், லண்டன் , ஆஸ்திரேலியா, அமெரிக்க நண்பர்கள் வரை இது பொருந்தும். வெகு இயல்பாக இந் நண்பர்களிடம் பொருத்திக் கொள்ள முடிகிறது. அனைத்தையும்  பகிர்ந்து கொள்ள முடிகிறது. இந்த நண்பர்கள் யாவரும் தங்களிடம் வெவ்வேறு வகையாக ஈர்க்கப் பட்டு உள்ளவர்கள். உங்கள் மொழியில் சொல்ல வேண்டும் என்றால் எங்களை இணைக்கும் பொன் பட்டு நூல் நீங்கள் தான்.

என்ன ஆச்சரியம் என்றால் இந் நண்பர்கள் யாவரும் வெவ்வேறு கருத்தியல் நிலைப்பாடு கொண்டவர்கள். சிலர் இந்துத்துவர்கள், சிலர் இடதுசாரி சார்பு சிந்தனை உள்ளவர்கள், சிலர் காந்தியவாதிகள், சிலர் பெரியாரியவாதிகள், பலர் என்னை போல எந்த நிலைப்பாடும் இல்லாதவர்கள். இவர்கள் தங்களிடமும் , மற்ற நண்பர்கள் இடமும் தங்கள் கருத்தியல் சார்பாக ஆழமாக விவாதிப்பவர்கள். ஆனால் விஷ்ணுபுர விழாக்களில் இந் நண்பர்கள், தங்களின் கருத்து நிலைப்பாடு வேற்றுமைகளை மறந்து  ஒன்று கூடி சேரும் பொழுது, ஒரே வரிசையில் சாப்பிடும் பொழுது, ஒன்றாக தூங்கும் பொழுது, ஒன்றாக இலக்கியத்தை அலசும் பொழுது  சிறுது பரவசமாகவும் இருக்கிறது. வெவ்வேறு மார்கங்கள் ஆக இருந்தாலும் பரஸ்பரம் அழித்து கொள்ளாமல் , விவாதித்து முன்னகர்ந்த இந்த பண்பாட்டு மண்ணில் தான் இது சாத்தியம் என்று தோன்றுகிறது.கூடவே இது இப்பிடியே நீடிக்குமா என்ற பயமும் இருக்கிறது.

நான் விஷ்ணுபுர குழுமத்தை சேர்ந்தவன் என்று எவ்வித தயக்கமும் இல்லாமல் எல்லா இடத்தில்லும் சொல்ல முடியும். எழுத்தாளனுக்கும் வாசகனக்குமான இவ்வாறான உரையாடல்கள் வேறு எங்கும் நடக்குமா என்று தெரியவில்லை. வெண்முரசு கூடுகைக்கு செல்லும் பொழுது ஜாஜா இரவு சீக்கிரம் வீட்டிற்கு செல்ல வேண்டும் என்று சொல்லுவார். ஆனால் கூடுகை முடிந்து சில மணி நேரம் பேசிய பிறகே பிரிந்து செல்லுவோம். அது என்னவோ தெரியலை சீக்கிரம் போக முடிவது இல்லை என்று சிரித்து கொண்டே சொல்லுவார். தன் கிரகப்பிரவேசம் அழைப்பிதழ் கொடுக்க சென்னை வந்த பொழுது ஒரு நண்பரிடம்  உரையாடலை முடித்து விட்டு அடுத்த நண்பரை பார்க்க செல்வதற்கு அரங்கா ரொம்பவே சிரமபட்டார்.

சரி. இந்த ஒரு வருடத்தில் அனைத்தும் தெளிவு அடைந்து விட்டதா என்றால், கண்டிப்பாக இல்லை இப்பொழுது மேலும் குழப்பமாகதான் இருக்கிறது. ஏன் என்றால் ஒரு விஷயம் தெரியாத பொழுது எந்த குழப்பமும் ஏற்படுவதில்லை, விஷயம் தெரிய தெரிய தான் அதிக குழப்பம் ஏற்படும். ஆனால் முழுவதுமாக தெளிய இந்த குழப்பங்கள் தேவை என்றே நினைக்கிறேன். இரக்கமே இல்லாமல் பல பிம்பங்கள் இந்த ஒரு வருடத்தில் உடைக்க பட்டு இருக்கிறது.

முதலாவதாக, காஞ்சி பெரியவர் பற்றியது. ஆசாராமான பிராமன குடும்பத்தில் பிறந்தவன் நான். என் மனைவி வழியில் காஞ்சி மடத்தில் நெருங்கிய தொடர்பு இருக்கிறது. தங்களையும், அரவிந்தன் நீலகண்டனையும் படித்த பொழுது அந்த பிம்பம் சுக்கு நூறாக சிதைக்கப்பட்டது. உங்களின் கருத்துக்கு எதிரான மாற்றுக்கருத்து எதுவும் என்னிடம் இல்லை. நீங்கள் சொல்வதின் உண்மை உரைத்தது. ஜாதிய நிலைப்பாட்டை ஏற்கும் ஒருவரை எப்பிடி ஞான குருக்கள் வரிசையில் வைக்க முடியும் என்பதை மறுக்க முடியவில்லை. இதை மட்டும் சொல்லி நீங்கள் நிறுத்த வில்லை. அடுத்த கட்டுரையில் ஏன் அவரை வெறுக்கக் கூடாது என்று எழுதி இருந்தீர்கள்? அது தான் என்னை முழுவதுமாக மாற்றியது. அதிலும் அந்த கடைசி வரி, “ஆணாதிக்க வாதியான என் தந்தையை என்னால் வெறுக்கவா முடியும் “ ?. இப்பொழுது எனக்கு அவர் மீது வெறுப்போ பற்றோ இல்லை. ஆனால் அவர் இடம் என்ன என்பதில் மிக தெளிவாக இருக்கிறேன்.

இரண்டவதாக, பாரதி பற்றியது. தாகூரையும் பாரதியையும் ஒப்பிட்டு எழுதியது. தாகூர் ஏன் மகா கவி என்பதை தர்க்கபூர்வமாக நீங்கள் நிறுவியதை என்னால் மறுக்க முடியவில்லை.

இப்பிடியாக பல பிம்பங்கள் பல கருத்து நிலைப்பாடுகள் உடைக்க பட்டே இருந்தன. அனைத்தையும் எழுத எனக்கு பொறுமை இல்லை. என்ன செய்வது?  உளியின் வலியை சகித்தால்தான் கற்கள் சிற்பமாக ஆக முடியும். அதே போல் என்னளவில் convince ஆகாத கருத்து நிலைகளை அப்பிடியே தான் வைத்து உள்ளேன்.

ஐந்து மணி நேரமாக type செய்து கொண்டு இருக்கிறேன். அனைத்தையும் சொல்லிவிட்டேனா என தெரியவில்லை?யோசிக்க யோசிக்க நிறைய வந்து கொண்டு இருப்பதால் இதுவே போதும் என நினைக்கிறேன். இவை அனைத்திற்கும் ஒரு பொழுதும் நன்றி என்று உங்களுக்கு சொல்லப் போவது இல்லை, ஏன் என்றால் இது ஒரு ஆசானின் கடமை என்று எனக்கு நன்றாகவே தெரியும்.

ரகுராமன்

அன்புள்ள ரகுராமன்

நேற்று ஆ. மாதவன் விருதுவிழா நிகழ்வுகளை நோக்கிக்கொண்டிருந்தபோது ஒரு பெரிய உள எழுச்சி ஏற்பட்டது. என் வாழ்க்கையில் கால்நூற்றாண்டு இலக்கியத்திற்காகவே செலவாகியிருக்கிறது. திரும்பிப்பார்க்கையில் மூன்று விஷயங்களைத்தான் இனியவை என்று சொல்வேன். ஒன்று வாசிப்பில் மூழ்கி வேறொரு வெளியில் வாழ்வது. இரண்டு எழுத்தில் புதியனவற்றை கண்டடைந்தபடியே இருப்பது. மூன்று நண்பர்களுடன் அளவளாவுவது

இந்த நட்புக்குழுமம் அந்த நட்பாடலுக்காக மட்டுமே உருவாக்கப்பட்டது. இதனுள் இதுவரை பெரிய அளவில்  பூசல்கள் கசப்புகள் ஏதும் வரவில்லை. ஆனாலும் கவனமாகவே இருக்கவேண்டியிருக்கிறது. ஏனென்றால் மனிதர்கள் எங்கு சென்றாலும் தங்கள் சொந்தக்கசப்புகளைச் சுமந்து செல்பவர்கள். அவற்றை மீறி ஒரு மகிழ்வான களமாக இதை அமைத்திருக்கிறோம்

அதன்மீது நின்றுகொண்டே இந்த சிறிய செயல்களைச் செய்கிறோம். நாளை இவை பெரியதாகத்தெரியும் என்பதையும் அறிந்திருக்கிறோம். மங்கலச்சொல் சொல்கிறீர்கள் என நான் அறிவேன். இக்குழுமத்திலேயே மிகச்சிக்கலான மனிதனாக நான் ஆகிக்கொண்டிருக்கிறேன். குறிப்பாக வெண்முரசு எழுதத் தொடங்கியபின். பெருங்கனவுகளுக்கு முன்னால் நிற்கையில் நாம் உணர்வது நம் சிறுமையை மட்டும் அல்ல, நம் ஆயுள் எந்த அளவுக்கு அற்பமானது என்பதையும்தான்

இந்தக் குழுமத்தில் நீங்கள் அடைந்த அனைத்தும் இதை உயிர்ப்புடன் நிறுத்தும் நண்பர்களால் வாய்த்தது. அவர்களுக்கு நன்றி சொல்வோம்

 

ஜெ

 

தொடர்புடைய பதிவுகள்

  • தொடர்புடைய பதிவுகள் இல்லை

Permanent link to this article: http://www.jeyamohan.in/81978