«

»


Print this Post

அங்காடி தெரு கடிதங்கள் 2


மதிப்பிற்குரிய ஜெ,  

 ஒரு நல்ல கதை; நல்ல படம்.

உங்கள் சிறுகதைகளை ஒப்பிட நாவல்களில் இருந்து என் மனசில் தங்கிநிற்கும் கேரக்டர்கள் குறைவு. வயசான காலத்தில் உங்கள் எழுத்துக்களை வாசித்து வாங்கினேன் என்பதையும் கணக்கில் எடுக்க வேண்டும். சற்றிப்போது கண்டதும் கேட்டதும் கற்றதும் மறந்துவிடும் பருவம்தானே? ‘காடு’ ஆனால் விதிவிலக்கு. அதன் சின்னச்சின்னக் கேரக்டர்கள் கூட நினைவின் அகலவில்லை. ‘ஏழாம் உலகம்’ நாயகனும் அப்படித்தான். அதனாலேயே ‘நான் கடவுள்’ படம் எனக்கு ரசிக்கவில்லை – உங்கள் வசனத்தைத் தாண்டி.

 

‘அங்காடித் தெரு’ அப்படி இல்லை. தெருவணிகப் பிழைப்பில் வருகிற சின்னச்சின்னக் கேரக்டர்கள்தாம் படத்தின் செறிவும் சுவாரஸ்யமும். வணிக வாய்ப்புக்கு மோப்பம் உள்ளவன் அத் தெருவில் தோற்பதற்கு வாய்ப்பில்லை என்பதற்கு அந்தக் கட்டணக் கழிப்பறை நாயகன் காட்டு! அவன் கையில் ஒரு ரூபாய் வரும்படி வந்த அக்கணமே, கதை மோப்பம் பிடிக்கத் தெரிந்த என்னைப் போன்ற நாய்மூளைகளுக்குக் கதைமுடிவின் அறிச்சி தட்டிவிடும் என்றாலும் தமிழ்ப்பட இயக்குநர்களை நம்பமுடியுமா சாமி என்று வேண்டுதலோடுதான் மீதிப் படம் பார்த்தேன்.

தங்கச்சிப் பாப்பா வயசுக்கு வருகிறது; நாயகியை நள்ளிரவில் ஆட்டோக் காரர்கள் வளைக்கிறார்கள்; தங்கச்சி அஸாமுக்கு அனுப்பிவைக்கப் படுகிறாள்; சாலை விபத்து என்று காட்டப் பட்டாலும் அது, நாயகன் நாயகி ப்ளாட்பாரத்தில் கைகோர்த்து நிற்பதை (வில்லனாகப்பட்ட) சூப்பர்வைசர் பார்த்ததற்கு அப்புறமாய் நிகழ்கிறது – தமிழ்ப்படம் பார்த்துப் பார்த்து ஐம்பதுக்கு மேல் வளர்ந்துகெட்ட ஓர் ஆளுக்கு டென்சன் வருமா வராதா? ‘நன்றி ஆண்டவரே’ என்று கடவுளையும் இயக்குநரையும் தொழுதுவிட்டுத்தான் தியேட்டரை விட்டேன்.

 

குறை என்று ஒன்றாவது சொல்ல வேண்டுமோ? ‘தீட்டு’ என்கிற கான்செப்ட் பாராட்டும் பிராமணாள் ஆத்துக் கிழவிக்கு மாற்றாக, இந்து வழிபாட்டில் இடம் உண்டு என்று காண்பிக்கிற கோவிற் காட்சியில், அந்த அம்மா முகம் – அந்தப் பூசாரி நிறம் – ‘casting’ பொருத்தமில்லை.

 

வசந்தபாலன் போலவே நல்ல நல்ல இயக்குநர்கள் உங்களுக்கும் ஏனை எழுத்தாளர்களுக்கும் வாய்க்கவேண்டும்; தமிழ்த் திரையுலகம் சிறக்கவேண்டும் என்பது என் ஆசை.

 

– ராஜசுந்தரராஜன்

 

அன்புள்ள ராஜ சுந்தரராஜன்

உங்களுக்கு படம் பிடித்திருந்தது அறிந்து மிகுந்த மனநிறைவு. பாராட்டுகளிலேயே சில பாராட்டுகளுக்கு அடிவரி உண்டல்லவா? அங்காடித்தெரு பரவலாக அனைவருக்கும் பிடித்திருக்கிறதென்பது செய்திகளாக வந்துகொண்டே இருக்கிறது. உண்மையான உணர்ச்சிகளை அழுத்தமாகவே காட்டலாம் ,எந்த அளவுக்கு நுட்பமாகச் சொன்னாலும் போய்ச்சேரும் என்பதற்கான உதாரணம் அது. நல்ல இயக்குநர்கள் நல்ல வாய்ப்புகள் அமையவேண்டுமென நானும் விரும்புகிறேன். கவி சொல் பலிக்கட்டும்.[[அது உண்மையான கோயில் உண்மையான பூசாரி ]

 உங்கள் பாராட்டும் வாழ்த்தும் வசந்தபாலனுக்கும் பெரிய  பரிசு . பெரிய பொறுப்பும் கூட

அன்புடன்
ஜெ

 

அன்புள்ள ஜெயமோகன்…

அங்காடித் தெரு, “உரையாடல் ஜெயமோகன்” என்கிற ஒரு காரணத்தால் முதல் நாளிலேயே பார்த்துவிட்டேன். படம் பற்றி நிறைய சொல்ல நினைத்தாலும், அதுவே ஒரு தனிக் கட்டுரையாகி விடும் என்பதால், கொஞ்சமாய் சுருக்கி, நான் அடைந்த சுகத்தை உங்களுடன் பகிர்ந்துக் கொள்கிறேன்.

எத்துனை முறை ரெங்கநாதன் தெருவில் சுற்றி அலைந்திருந்தாலும், சத்தியமாய் அங்கே விற்பனை பிரிவில் இருக்கும் இவர்களைப் பற்றி யாருமே சிந்தித்திருக்க வாய்ப்பில்லை. வசந்தபாலனுக்கு முதல் சபாஷ். ஆனால் அவர் மட்டுமே இந்தக் கதையை சிந்திருத்திருந்தால் இதன் அழுத்தம் வேறு மாதிரியாகத்தான் இருந்திருக்கும். உரையாடல் மட்டுமே நீங்கள் செய்திருக்க வாய்ப்பில்லை. பலக் காட்சிகளை பார்க்கும்போது அதில் உங்கள் எழுத்தின் வீரியத்தை தான் என்னால் உணர முடிந்தது. இருந்தாலும் படம் நெடுக வசனகர்த்தாவாகிய நான் தெரிய வேண்டும் என்று பாடுபடாமல் கதைக்கேற்றவாறு உரையாடலை மாற்றி கதையோடு ஒன்றிப் போயிருக்கும் உங்களை எப்படிப் பாராட்ட…?

அந்தக் குள்ள மனிதனுக்கு குழந்தை பிறந்ததும் அவன் மனைவி பேசும் வசனங்கள்.. ஜெயமோகன் டச். கனி எனும் கதாபாத்திரம் துடுக்காக பேசும்போது வளைந்து நெளிந்து செல்லும் உரையாடல், அறை சூப்பர்வைசர் என்ன செய்தார் என்பதை விளக்கும்போது நெஞ்சில் தைக்கிறது.

இப்படியே இன்னும் நான் எழுதிக் கொண்டே போகலாம். ஆனால் அது இந்தப் படைப்பிற்கு தேவையில்லை. உரையாடல் என்றால் இனி ஜெயமோகன் தான் என்று ஆழப்பதிந்து விட்டீர்கள். வாழ்த்துகள் சொல்லமாட்டேன். வணங்குகிறேன்.

படம் பார்த்த இரவு என் நெஞ்சத்தை கணக்க செய்து விட்டது. படத்தை பார்க்கும்போது எனக்குள் நான் செய்துக் கொண்ட சத்தியம் இனி இதுப் போன்ற பெரியக் கடைகளில் பொருட்கள் வாங்குவதில்லை.

குறிப்பு: இருந்தாலும் ஆரம்பக் காட்சிகள் மட்டும் கொஞ்சம் யதார்த்தத்தை மீறியதாக இருந்தது. உதாரணமாக அவர்கள் உண்ணும் அறை, மற்றும் முறை.)


மோ. அருண்
அன்புள்ள ஜெயமோகன்…

அங்காடி தெரு மிகச்சிறப்பான படம். அதன் கதையோட்டத்திலே வரக்கூடிய நுட்பங்களை ஏற்கனவே  கடிதங்களிலே பலர் எழுதிவிட்டார்கள். ஒரு நண்பர் பத்து தொழிற்சங்கங்கள் செய்யாத வேலையை செய்த படம் என்று சொன்னார். உண்மைதான். மனசு கனத்துவிட்டது. படம் முடிந்தபின்னாலே எதையுமே பேசாமல் தனிமையிலே நடந்து வருகிறோம். அதுதான் இதன் வெற்றி சார். வசந்தபாலனை தமிழில் இப்போது இருக்கக்கூடிய இயக்குநர்களிலே முதலிடத்துக்குக் கொண்டு போய்விட்டது இந்தப் படம். இதுவரையிலான மிகச்சிறந்த தமிழ் சினிமா இயக்குநர்களின் வரிசையிலேயே முக்கியமான ஒரு இடத்துக்குக் கொண்டுசென்று விட்டது. அவருக்கு வணக்கம் தெரிவிக்கிறேன்.

படத்திலே உள்ள மூன்று முக்கியமான விஷயங்கள். லிங்குவும் கனியும் கேரக்டர் வளர்ச்சி அடைவது முதலிலே சொல்ல வேண்டிய விசயம். லிங்கு கனியை கருங்காலி அவமானப்படுத்தியசெய்தி கேட்கும்போது வருத்தம்தான் படுகிறான். ஆனால் கனி மீது காதல் வந்தபிறகு அந்த செய்தியைக் கேட்டதும் மிருகமாகவே மாறிவிடுகிறான்.  அதேமாதிரி கனி லிங்குவை காதலிக்கும் முன்னாடி கருங்காலி செய்வதற்கு சம்மதிக்கிறாள். பிறகு முடியலை என்று சொல்லி கதறி அழுகிறாள். அந்த மாற்றம்தான் கதையே. அந்த காதல் வந்தபிறகு அவர்கள் ரெண்டுபேரும் மெச்சூர் ஆகிவிடுகிறார்கள். எது வந்தாலும் சமாளிக்கலாம் என்ற நிலை வந்துவிடுகிறது. அதன் பின்பு அவர்கள் அடிக்கடி கைகோர்த்துக்கொள்வதை நாம் காண்கிறோம். அந்தக் காட்சிகளுக்கெல்லாம் இயக்குநர் குளோஸப் வச்சிருக்கிறார்.

அதேமாதிரி வயசு வந்தபெண்ணை குப்பை மாதிரி போட்டு வைக்கிறார்கள் ஒரு வீட்டிலே. அது ஒரு சாதி மீது உள்ள விமர்சனமாக சிலர் சொன்னார்கள். அப்படி இல்லை. அவர்கள் தங்கள் வீட்டுப் பெண்ணையே அப்படித்தான் போட்டு வைப்பார்கள். அது ஒரு மனசு அவ்வளவுதான். அதேசமயம் அதே தீட்ட்டன பெண்ணை ஏற்றுக்கொள்கிறது என்பது இன்னொரு ஆசாரம். அங்கே தீட்டான பெண்ணுக்குத்தான் முதல் இடம். சாமியே தீட்டு உள்ள சாமி. சிலர் இந்து மததை கேவலப்படுத்துகிறது என்று சொன்னார்கள். அப்படி இல்லை. இந்துமதத்திலே எதுவுமே விதி என்று இல்லை என்றுதான் சொல்கிறது. அப்படி ஒரு பக்கம் இருந்தால் இப்படியும் ஒரு பக்கம் இருக்கிறது இல்லையா? அது இந்துமதத்துக்குப் பெருமைதானே?

அதேமாதிரி கருங்காலியை வில்லன் மாதிரி டெவெலெப் செய்யாமல் ஒரு கதாபாத்திரமாகவே காட்டியிருக்கிறதும் நன்றாய் இருக்கிறது. லிங்கு கனி இருவரையும் இடமாற்றம் செய்ததும் கருங்காலி படத்தில் வராமலாகிவிடுகிறான். ஆனால் இங்கே இன்னொரு ஆள் அதேமாதிரி நடந்துகொள்கிறான். அதாவது கருங்காலி என்பது ஒரு மனுசன் இல்லை. ஒரு பதவிமட்டும்தான். அண்ணாச்சிகூட வில்லன் இல்லை. அவருக்கு வியாபாரம் மட்டும்தான் முக்கியம். அதுக்கு பிரச்சினை வருமென்றால் விட்டுவிடுவார். ஆகவே அந்த நிறுவனம்தான் வில்லன். அதையும் நன்றாக காட்டியிருக்கிறார்

உள்ளத்தை உருக்கும் படம் ஜெ சார். நன்றிகள்

நேரிலே பார்க்கிறேன். நிறைய பேசவேண்டும்.

சண்முகம் 

 

அங்காடித்தெரு கடிதங்கள்

அங்காடித்தெரு இன்று

தொடர்புடைய பதிவுகள்


Permanent link to this article: http://www.jeyamohan.in/6976

21 comments

3 pings

Skip to comment form

  1. ஜெகதீசன்

    ஜெ,

    படம் பிரமாதம். இணையதளம் போலவே நீங்கள் பணிபுரிந்த திரைப்படங்களும் வித்தியாசமாய் தரமாய் இருந்தன. இனியும் அவ்வாறே இருக்கக் கோருகிறேன்.

    ஜெகதீசன்

  2. vijayan

    படத்தை pvr இல் பார்த்தஉடன் பாவண்ணனிடம் படம் ரொம்பவும் disturb செய்துவிட்டது என்று சொன்ன உடன் உரையாடல் நமது jeymo என்று சொன்னார். வசனம் kb படங்களை போல் துருத்தி கொண்டு இராமல் இயல்பாக இருந்தது. நல்ல படத்தை படைத்த வசந்தபாலனுக்கு ம் உங்களுக்கும் வாழ்த்துக்கள்.

  3. பிரேம் குமார்

    அன்புள்ள ஜெயமோகன்

    தாங்கள் வசனம் எழுதிய அங்காடி தெரு படத்தை பார்ப்பதற்க்கு ஆவலாய் காத்திருந்து படம் வெளியானதும் பார்த்தேன். அதை பார்த்தவர்களின் விமரிசனங்களையும் படித்தேன். அவர்கள் தவறவிட்டதாக நினைப்பதை சுட்டுகிறேன்.

    படத்தில் காட்டப்படும் குப்பை கதைக்கு சரியான படிமானம். அதுவும் அடிக்கடி காட்டப்படுகிறது. பிளாஸ்டிக் குப்பைகள் காற்றில் பறக்கின்றன அதை தரையோடு வைத்த கேமிரா வழியாக அங்காடி தெரு காட்டப்படுகிறது.
    பண்டல் அட்டைகள் பயன் தீர்ந்தபின் தெருவில் குப்பையாக கொட்டப் பட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன கெட்ட ரத்தம் சேர்ந்து கால் நோய் ஏற்பட்ட முன்னாள் தொழிலாளியும், சொளந்திர பாண்டியனும் இறுதியில் நாயகனும் நாயகியும் குப்பையாக மாறி தெருவில் நிற்கிறார்கள்.

    படம் பார்த்த அனைவரும் தவறாமல் இந்த காட்சியை கூறுவார்கள் என நினைத்தேன்.
    ராணி பேசும் அந்த உக்கிராமான காட்சி என்னை ஆழமாக உலுக்கியது. உங்கள் எழுத்துக்களில் அடிக்கடி நிகழ்த்தும் உச்சம் போன்றதே அது. அது ஒரு தாவல். சடாரென்று படம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் நிலை மறக்கடிக்கப் பட்டு உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பான இடத்திற்க்கு கொண்டு சென்றது. அந்தப் பெண்ணின் கண்கள், அந்த கோபத்தில் தெரியும் தீவிரம், காதலன் வாங்கிக் கொடுத்த வளையல்களை உடைத்துக் கொண்டு பேசும் வார்த்தைகள்…கண்ணகி நினைவு வந்தது. கண்ணகி போல் இருந்திருந்தால் நிச்சயமாக ரங்கநாதன் தெருவை எரித்திருப்பாள். அதில் குப்பைகளும் எரிந்து தீர்ந்திருக்கும்.

    படம் முடிந்தவுடன் எழுந்த சிந்தனை….ஒரு தெருவிலேயே எத்தனை விதமான வாழ்வு கொப்பளித்துக் கொண்டிருக்கிறது எனில் இந்த உலகம் முழுவதிலும்…………….

  4. Kumasami perumal

    அன்புள்ள ஜெயமோகன் சார்

    அங்காடி தெரு அற்புதமான படம். இதுபோல ஒரு படம் வந்து எத்தனை நாள் ஆகிறது. வழக்கமாக படங்களை பேசிப்பேசி உண்டுபண்ணி எடுப்பார்கள் போல. கதை எந்தூரிலே நடக்குறது என்று கேட்கலாம். இந்தக்கதை இதோ இங்கேயே நடக்குறது முடிந்தால் போய் பாருய்யா என்று சொல்லுவது மாதிரி இருக்கிறது படம்.

    நான் ஒரு விளம்பர எழுத்தாளன். போர்டு எழுதுகிறேன். நான் ஏழு வருசம் இந்த கடை அருகே உள்ள இன்னொரு கடையிலே வேலை பார்த்தேன். இதே மாதிரி கடைதான். நான் அறிந்து அனுபவிச்ச வாழ்க்கை இந்தப்படத்திலே இருக்குறது. நான் படத்தை பார்த்து நேற்று ராத்திரி முழுக்க நினைத்து நினைத்து அழுதுகொண்டே இருந்தேன். இன்னும் நிறைய தடவை இந்த சினிமாவை பார்ப்பேன்.

    இன்றைக்கு பிரவுசிங்குக்கு வந்தபோது நிறைய பேரிடம் பேசினேன். பார்த்தவர்கள் ஒன்று ரெண்டு பேர்தான். அதிலே கொஞ்சம் படித்த்து பெரிய நிலையில் இருக்கிறவர்கள் சிலர் சேச்சே இதெல்லாம் ஓவர் என்று சொன்னார்கள். கொஞ்சம் ஜாஸ்தியாக சொல்லிவிட்டார் என்று சொன்னார்கள்.ஆனால் ரொம்ப கம்மியாகச் சொல்லியிருக்கிறார் என்றுதான் எனக்கு தோன்றுகிறது. ரொம்ப அடக்கி வாசித்தது மாதிரி இருக்குறது.

    இந்தமாதிரி கடைகளிலே வேலை பார்க்க போகிறபோது சர்ட்டிபிகெட் ஒரிஜினல் கேட்பார்கள். அதை அவர்கள் வங்கி வைத்துக்கொள்ளுவார்கள் கடையிலே துணி விக்க போவதற்கு எதுக்கு ஒரிஜினல் சர்ட்டிபிகெட் என்று யாருமே கேட்க மாட்டார்கள். அந்த சர்டிபிகெட்டை திரும்ப வாங்கவே முடியாது. அதனாலே வேலையை விட்டு விலக முடியாது. மேலே படிக்க முடியாது. படத்திலே இதைக் காட்டியிருக்கலாம். நான் எம் எல் ஏ சொல்லித்தான் வாங்கினேன்.

    அதேமாதிரி பெண்கள் மேலே கை வைப்பது ரொம்ப அதிகம். எல்லாருமே கை வைப்பார்கள். நீங்கள் காட்டிய இந்த கடையிலேயே ஒரு வயசான அண்ணாச்சி உண்டு. கருங்காலி மாதிரி. மூக்குப்பொடி போடுவார். அவர் காலையிலே வந்ததுமே மீட்டர்கம்பால் பையன்களை சும்மாவே அடிப்பார். பெண்களை பப்ளிக்காகவே பிடிப்பார். இந்த படத்திலே ஹீரோயினை கற்பாக காட்டுவதற்காக கொஞ்சம் கம்மி பண்ணியிருக்கிறார்கள்.

    அதே மாதிரி சாப்பாடு. சாப்பாட்டுக்காக இப்டி சண்டை போடுவார்களா என்று ஒருத்தர் கேட்டார். பின்னாடி வரக்கூடிய சீன்களிலே சண்டையை காணுமே என்று ஒருத்தர் சொன்னார். அது தெளிவாக படத்திலே இருக்கிறது. முதல் நாள் லிங்குவும் மாரியும் சமாதானமாக லேட்டாக போகிறார்கள். லேட்டாகப்போனால் அப்டித்தான் இருக்கும். ஆனைவாந்தி என்று சொல்லுவோம். சரியாக நேரத்திலே போனால் சாப்பிட்டுட்டு வரலாம். ஆனால் அந்த அரைமணிக்கூர் நேரத்தில்தான் நாம் எல்லா சொந்த வேலையையும் பாக்கணும். ஊருக்கு போன் பேசணும். இன்லண்ட் லெட்டர் வாங்கணும். வேற நேரமே இல்லியே. அதனால்தான் அப்படி சண்டை.

    அதேமாதிரி மூத்த பையன்கள் மற்ற விஷயங்களுக்கு கட்டாயப்படுத்துவார்கள். கங்காணிகளும் கூப்பிடுவார்கள். அது பெரிய கஷ்டம். குளிக்கிற இடத்திலே வந்து நின்று பார்த்துக்கொண்டே இருப்பார்கள். அதெல்லாம் கொடுமை சார்.

    எல்லாவற்றையும் நல்லா காட்டியிருக்கிறீர்கள். கருங்காலி அந்த ஸ்கிரீனை இழுத்து விடுவது பயங்கரமாக இருக்கிறது. அந்த ஸ்டைல். ரொம்ப நல்லா நடிச்சிருக்கார். ஒரஞினல் ஆளையே தெரியும்போல.

    நல்ல படம் சார். நெஞ்சிலே ஈரம் உள்ளவனுக்கு இந்த படம் பிடிக்கும். சும்மா விஜய் படம் பாக்கும் ஆட்களுக்கு பிடிக்காது.

    ஒரே ஒரு விசயம் மட்டும் உறுத்தல். அண்ணாச்சிக்கடைகள் மட்டும் அப்டி இல்லை. நானும் அதே சாதிதான். மத்த சாதிக்கடைகளும் இதே லெச்சணம்தான். மார்வாடிப்பையன்கள் படுகிற பாடு ரொம்பக் கொடுமை. ஆனால் வடசென்னை பையன்களை ஒண்ணுமே செய்ய முடியாது

    அப்ப்றம் கடைசியா ஒரு விசயம். இங்கே இருந்து பையன்களை கூட்டிட்டு போகும்போது வீட்டிலே அம்மா அப்பாவை கூப்பிட்டு ஒரு லம்ப் தொகை கொடுத்து வட்டிபோட்டு எழுதி வாங்கித்தான் கொண்டு போவார்கள். அதை வட்டியோடே கட்டாமல் மீள முடியாது

    இந்த மாதிரி பல விசயங்கள் படத்திலே இல்லை. கொஞ்சம் கம்மியாகச் சொல்லி இருக்கிறீர்கல். ஆனால் சினிமாவிலே இந்தளவுக்கு சொன்னதே பெரிசு சார்

    ரொம்ப நன்றி. டைரக்டர், நீங்க ரெண்டுபேர் காலிலேயும் விழுந்து கும்பிடவேண்டும் போல இருக்கிறது. பிரவுசிங் பண்ணும் இடத்திலேதான் நீங்கதான் வசனம் என்று சொல்லி இந்த சைட்டை காட்டினார்கள். நான் நிறைய படித்தேன். கீதை நனறாக இருக்கிறது. நான் தியானம் செய்து வருகிறேன்

    குமாரசாமி

  5. sivaramkathirveel

    அன்புள்ள ஜெமோ சார்

    ஒரு கேள்வி கேட்டிருந்தேன். நீங்கதான் ரேனிகுண்டா படத்துக்கு முதல் டிராஃப்டை எழுதினீர்களா// அதைப்பற்றி பேசவேண்டும்

  6. மஞ்சூர் ராசா

    பா. ராகவன் எழுதியுள்ள விமர்சனத்தில் இருக்கும் கீழ்கண்ட வரிகளுக்கு மேல் நான் என்ன சொல்ல…:
    வசந்தபாலன் வன்முறையைப் பெரிதும் நம்பாமல் வார்த்தைகளை இதில் நம்பி முதலீடு செய்திருக்கிறார். ஆணியடித்த மாதிரி சில இடங்களில் நெஞ்சில் இறங்கும் ஜெயமோகனின் வசனங்கள், ஒரு நல்ல எழுத்தாளன் உடனிருந்தால் ஒரு திரைப்படம் பெறக்கூடிய இன்னொரு பரிமாணம் எத்தகையது என்பதைத் துல்லியமாகக் காட்டுகிறது. உதாரணமாக எந்த ஒரு வசனத்தையும் இங்கே எடுத்துக்காட்ட நான் விரும்பவில்லை. படம் பார்க்கும்போது அவை உண்டாக்கக்கூடிய நியாயமான, அவசியமான அதிர்ச்சியை அது தடுத்துவிடும் என்று கருதுகிறேன்.

  7. ஜெயமோகன்

    தமிழ்ஹிந்து தளத்தில் இன்று வந்துள்ளது –

    http://www.tamilhindu.com/2010/03/angadi-theru-film-review/

    அன்புடன்,
    ஜடாயு


    My blog: http://jataayu.blogspot.com/

  8. ஜெயமோகன்

    ஒவ்வொரு காட்சியிலும் இது படமல்ல வாழ்க்கை என்பதை நம் மனதில் அழுத்தமாக பதியவைத்திருக்கிறார் வசந்தபாலன். அதனால்தான் இட்டமொழி கிராமத்தின் தேரி வாழ்க்கையையும் சென்னையின் குரூர வாழ்க்கையையும் நேர்கோட்டில் அவரால் படைப்பாக்க முடிந்திருக்கிறது.

    http://www.nilaraseeganonline.com/2010/03/blog-post_29.html

  9. ஜெயமோகன்

    http://www.envazhi.com/?p=௧௭௧௮௮
    துயரத்துக்கு வாழ்க்கைப்பட்டு அங்காடித் தெருக்களில் பல நூறு கால்களில் மிதிபட்டாலும், நம்பிக்கை என்ற சின்ன நூலையே கயிறாகக் கட்டி மேலே எழுந்து நிற்க முயலும் சாமானிய மக்களின் கதை இது.

  10. V.Ganesh

    ஜெயமோகன்
    நான் இன்னும் படம் பார்க்கவில்லை. பொதுவாக நான் படம் பார்ப்பது கிடையாது. படங்களில் இருக்கும் சில நிஜங்களை மனது ஏற்று கொள்ள மறுப்பதால். அதிலும் சோகங்கள் மிக கஷ்டமாக இருக்கும். ஏனெனில் அது ஒரு சிலருக்கு நிதர்சனம். என் வாழ்க்கை போல் அல்ல உமது வாழ்க்கை. காலம் முழுதும் உமக்கு கடிதம் எழுதலாம். ஆனால் அந்நேரத்தில் நீர் எங்கோ இன்னும் எட்டாத உயரத்தை அடைந்திருப்பீர். எத்தனையோ வாசர்களை உமது ரயில் பயணத்தில் கடந்திருப்பீர். ஆனால் இந்நிலையை அடைய நீர் கடந்த வழி மிக கடினமாக இருந்திருக்கலாம். நான் அதில் ஒரு துளி கூட பார்த்திருக்கமாட்டேன். ஆக சினிமா என்பது ஒருவரின் வாழ்க்கை / ஒரு கற்பனை என்பதின் கூட்டு முயற்சி. இதை பார்த்து சோகம் அடைவதில் என்ன பயன். என்னை பொறுத்தவரை எதையுமே ஒரு பொழுது போக்கு சாதனமாக நினைக்க முடியாது. ஆனால் எனக்கு உம்மிடம் இருக்கும் மதிப்பால் இப்படம் பார்க்க வேண்டும். நல்ல ஒரு சிந்தனையாளர் ஒருவர் பாராட்டு பெறுவது மிகவும் மகிழ்வாக இருக்கிறது.
    இன்னும் உம புகழ் உயர வாழ்த்துக்கள்.

  11. ஜெயமோகன்

    http://neydhal.blogspot.com/2010/03/blog-post_29.ஹ்த்ம்ல்
    போகிற போக்கில் சொல்லப் படவேண்டிய வாழ்க்கை துணுக்குகள் கூட அத்தனை அதி உணர்ச்சியுடன் அரங்கேறுகின்றன

  12. tdvel

    உண்மைபோல் அல்ல, உண்மைமட்டும்தான் என்று விளக்கும் குமாரசாமியின் விமர்சனம் மேலும் நெஞ்சை கனக்க வைக்கிறது. இந்த விஷயத்தில் அந்த கடைக்காரர் பக்கம் நம் மனக்கோபத்தை திருப்பிவிட்டு நாம் நழுவி விடக்கூட்டாது. மற்ற கடைகளைவிட குறைந்த விலை என நாம் வாங்கும் போது கிடைக்கும் அந்த சிறிய லாபம் அந்த சிற்றேவல் பணியாளர்களின் உழைப்பில் திருடப்பட்ட பணம்தான் என்பதை நாம் உணர்வதும் அவசியம்.
    த.துரைவேல்

  13. ramji_yahoo

    http://ayyanaarv.blogspot.com/2010/03/blog-post_29.html

  14. john

    அன்புள்ள ஜெயமோகன்

    அங்காடிதெரு பார்த்தேன். மனிதன் மேல் அக்கறை கொண்ட சினிமா. ஒவ்வொரு பிரேமிலும் கவனமாக எடுக்கப்பட்ட சினிமா. என்னால் ஆரம்பத்தில் ஏற்பட்ட துக்கத்தில் இருந்து மீளவே முடியவில்லை. எப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையிலே சிக்கிக்கொண்டிருக்கிறோம். பத்துமடங்கு அதிகம் சம்பளம் வாங்கினாலும் நானும் கொத்தடிமைதான் . மானம் ரோஷம் எதற்குமே இடமில்லை. அந்த யதார்த்தம் தான் இந்தப்படத்தின் பலம். அதைக் காட்டியிருக்கும் நுட்பத்தைத்தான் நான் கொண்டாட விரும்புகிறேன். படம் ஒரு வாழ்க்கையை நமக்கு அளித்துவிடுகிறது

    இணையத்தில் சில விமர்சனங்களை வாசித்தேன். மனசுக்குள் தங்களையும் ஒரு பெரிய சினி மேக்கர் என்று கற்பனை செய்துகொள்வார்கள் போல. கொஞ்சம் கூட மனசிலே இரக்கமும் ஈடுபாடும் இல்லாமல் டெக்னிக்கலாக ‘அலசி’ அபத்தமாக எழுதியிருக்கிறார்கள். உண்மையில் சினிமா எடுப்பவர்கள் இப்படி இருக்க மாட்டார்கள். அவர்கள் உண்மையான உணர்ச்சிகளுடன் படம் பார்க்கக்கூடியவர்களாகவே இருப்பார்கள். இவர்கள் இப்படி மடத்தனமாக பேசத்தான் லாயக்கு . இவர்கள் வாழ்க்கை அனுபவமோ மக்கள் மேல் அனுதாபமோ இல்லாமல் படித்து முடித்து எங்காவது மாசச்சம்பளம் வாங்கும் பையன்களாக இருப்பார்கள். நல்லவேளையாக நூறு நல்ல விமர்சனங்களை வாசித்தால் ஒன்றுதான் இந்த ரேஞ்சிலே இருக்கிறது

    சாதாரண மக்கள் முதல் கலைஞர்கள் வரை அத்தனை பேரும் படத்தை கொண்டாடுகிறார்கள். இந்தபப்டம் தமிழ் சினிமாவிலே ஒரு சாதனை சந்தேகமே இல்லை

  15. srikan2

    எழுத சோம்பேறித்தனப்பட்டு, வீடியோ பதிவு:

    http://www.youtube.com/watch?v=2Vn_LqDql_Y

  16. ஜெயமோகன்

    http://www.ithutamil.com/content.aspx?type=1&postid=7c8fcd69-cd1c-4a11-83e3-1022d90f7340
    தொழில்நுட்பத்தை நேர்த்தியாக உபயோகிப்பதோடு நல்ல கதையும் இருக்க வேண்டுமென நினைப்பவர் வசந்த பாலன். அந்த நினைப்பின் பலம் காரணமாய் பலன் பெற்றிருப்பது தமிழ்ப்பட ரசிகர்கள்.

  17. ஜெயமோகன்

    http://sajayravee.blogspot.com/2010/03/blog-post.html
    குறைகளும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. மோசமான பின்னணி இசை உட்பட சில குறைகள் இருந்தாலும், நாம் கொண்டாட ஒரு படம் கிடைத்தாகி விட்டது. தமிழ் சினிமாவில் எப்போது வரும் நல்ல படங்களில் ஒன்று இந்த அங்காடித்தெரு.

  18. ஜெயமோகன்

    http://mathavaraj.blogspot.com/2010/03/blog-post_28.html
    படத்தைப் பார்த்தவர்கள் இனி ரெங்கநாதன் தெருவுக்குள், அடுக்குமாடி ஸ்டோர்களுக்குள் செல்லும்போது புடவைகளையும், சட்டைகளையும், பாத்திரங்களையும் தாண்டி, அவைகளை எடுத்துத் தருகிற மனிதர்களை உற்று பார்ப்பார்கள்.

  19. ஜெயமோகன்

    http://nareshin.wordpress.com/
    எந்த ஒரு விமர்சனத்தையும், விளம்பரக் காட்சிகளையும் கவனிக்காமல் தைரியமாக அங்காடித் தெரு படத்திற்குச் செல்லுங்கள்!!! ஏனெனில், மிகப் புதிதாய் படத்தின் காட்சிகளைக் காணும் போது ஏற்படு(த்து)ம் அதிர்வுகள் வார்த்தைகளில் விவரிக்க முடியாதவை!!!

  20. Kamaraj C

    வெயிலுக்கும், அங்காடித் தெருவிற்கும் இடையே மூன்று வருடம் எடுத்துக் கொண்டார் இயக்குனர் வசந்தபாலன். காத்திருத்தலை நியாயப்படுத்தியிருக்கிறது அதன் தரம். படச்சுருள்களும், சில நடிகர் கூட்டமும், பல கோடிகளும் கொடுத்தால் “சினிமா எடுக்கிறேன்” பேர்வழி என்று அழிச்சாட்டியம் செய்யும் பலர் சூழ இருக்கும் ஒரு சந்தையில் வெகுவாக அறியப்படாத கலைஞர்களைக் கொண்டு அருமையான படைப்பு கொடுத்திருக்கிறார். இயக்குனராக இவரது ஆளுமை படம் முழுக்க அசரவைக்கிறது.

    “என் தங்கச்சி உன்னை யாருன்னு கேட்டா?”

    “அதுக்கு நீ என்ன சொன்ன?”

    “ம்ம்ம்.. சிரிச்சேன்”

    – எத்தனை அழகான காதல் காட்சி.

    அப்பட்டமாக, பதற்றத்துடன், ஆர்ப்பரிக்க கதை சொன்னால் தான் புரியும் என்று பார்வையாளர்களின் ரசிப்புத் திறனை குறைத்து மதிப்பிடாமல் மேலே சொன்ன வசனம் போல எத்தனை நிறைவாக இருக்கிறது படம் நெடுக. திரைப்படத்தின் முக்கிய பலமே வசனங்கள். “உள்ளேன் அய்யா” என்று இருப்பை நிரூபிக்கும் தவிப்பு இல்லாமல், அந்தந்த பாத்திரங்களின் மொழியிலேயே வெளிப்படுகிறது வசனம். அதனால் தான் “சவட்டு மூதி” என்று பழிக்கும் முதலாளியின் கடைக்கு சில அடி தொலைவிலேயே இன்னொரு முதலாளி “மனுஷனை நம்பி கடை விரிச்சேன், ஒரு குறையுமில்லை” என்று மனிதம் வளர்க்கிறார். அறைக்குள் நிகழ்ந்த பாலியல் கொடுமையை நாயகனிடம் நாயகி விவரிக்கும் போது “பக்” என்று திகைப்பு வருகிறது நமக்கும். துளி ஆபாசமில்லை, சம்பவத்தின் வீரியமும் குறையவில்லை.

    கதையை பலமாக்கி காட்டியிருப்பது அதன் பாத்திரங்களே. சேர்மக்கனியின் முதல் காதல் தோல்வியிலேயே அவளது இயல்பு அழகாக வெளிப்படுகிறது. காதலை மறுதலிப்பதாக காதலியிடம் நண்பன் சொல்லிவிட்டான் என்ற காட்சியில் நண்பனிடம் பொங்கிவரும் காட்சியிலேயே அசத்துகிறார் ஜோதிலிங்கமாக வரும் மகேஷ். முகத்தில் பரிதாபம் அப்பிக்கொண்டு, இயல்பாக திரியும் அந்த வாலிபனை எங்கே கண்டுபிடித்தீர்கள் பாலன் சார். பாண்டியின் நடிப்பில் அதீத ஆர்வம் இருப்பது சற்று சினிமாத்தனம், அவரைத் தவிர வேறு யாரும் தங்களை ஒரு கேமரா பதிவு செய்வதாக காட்டிக்கொள்ளவில்லை. நாயகியும், அவர் தோழியும் துணி துவைத்துக்கொண்டு காதலனை குறித்து பேசும் காட்சி தமிழ் சினிமாவிற்கு கிட்டத்தட்ட புதுசு. நமக்கு எழும் கேள்வியை அவளது தோழி கேட்க அதற்கு நாயகியின் பதில் அவர் மேல் ஒரு மரியாதையையும், பரிதாபத்தையும் தருகிறது.

    நல்ல பாடல்கள் இருந்தும், “ஐயையோ.. பாட்டு வந்துவிடக்கூடாதே” என்று பரிதவிக்கும் போதே நாம் கதையோடு ஒன்றி விட்டு வெகுநேரமாகிவிட்டது புரிகிறது. குறையே இல்லாத படம் சாத்தியம் இல்லை என்று நினைப்பதால் பின்னணி இசை குறித்து அதிகம் பேச விரும்பவில்லை. “பன்ச்” வசனங்களில் இருக்கும் அபாயம், “அட்வைஸ்” மொழி பொழிவதிலும் உண்டு என்று உணர்ந்து தன் பார்வையில் கதை சொல்ல முனையாமல் வெறும் நிகழ்ச்சிகளை காட்சிப்படுத்தி காட்டியிருக்கிறார். (பேரரசுகளும், விக்ரமன்களும் கவனிக்க). தனிமை சூழ்ந்த நிசப்த இரவில் மனதிற்கு பிடித்த நாவல் படித்தால் ஒரு பரவசம் ஏற்படுமே… மழைக்கு ஒதுங்கி இருக்கும் தருணங்களில் எங்கிருந்தோ கிளம்பி வந்த மண் வாசம் நம் நாசியை நிறைத்து ஒரு வித சுகம் தருமே… பரபரத்து இரயிலில் பயணிக்கும் சில நிமிட இடைவெளியில் ஒரு சிறுமி வண்டியில் நுழைந்து குட்டிக்கரண ஆட்டம் போட்டும் பாரத்தால் மனதை நிறைப்பாளே.. அந்த சுகமும், பரவசமும், பாரமும் இந்த அங்காடித்தெருவில் நிச்சயம்.

  1. அங்காடித் தெரு – மினி விமர்சனம் « அவார்டா கொடுக்கறாங்க?

    […] ஜெயமோகனுக்கு வந்த கடிதங்கள் பகுதி 1, பகுதி 2 ஜெயமோகனின் விளக்கம் <a […]

  2. அங்காடித் தெரு – மினி விமர்சனம் « அவார்டா கொடுக்கறாங்க?

    […] ஜெயமோகனுக்கு வந்த கடிதங்கள் பகுதி 1, பகுதி 2 ஜெயமோகனின் விளக்கம் எழுத்தாளர் அ. […]

  3. அங்காடி தெரு,கடிதங்கள் 3

    […] அங்காடி தெரு கடிதங்கள் 2 […]

Comments have been disabled.