«

»


Print this Post

முதுமை


jemo

சுந்தர ராமசாமி அவரது அறுபது வயது வாக்கில் முதுமை பற்றி நிறைய கவிதைகள் எழுத ஆரம்பித்தார். காதலைத் தேடிச்செல்லும்போது முதுமை வந்து அணைத்துக்கொள்வது பற்றிய கவிதை பிரபலம். அந்த வயது வரை மாய்ந்து மாய்ந்து தேடிக்கொண்டிருந்தால் வராமல் என்ன செய்யும்?

முதுமையைப்பற்றிய பழமொழிகளை தொடர்ச்சியாக உருவாக்கிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். அதில் ஒன்று இளைஞர்களின் அருகாமை, வாய்ப்பிருந்தால் இளைஞிகள். முதுமையை அகற்றும் என்பது. அனேகமாக இப்படிச் சொல்பவர்கள் இளமையில் முதியவர்களின் அருகாமையை அதிகம் நாடியமையால் அப்படிச் சொல்லும் நிலைக்கு ஆளாகியிருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

இம்மாதிரி கவைக்குதவாத அருவமான விஷயங்களை நம்பாமல் கோத்ரெஜ் முடிமையைத் தேடிச்செல்பவர்களே நம்மில் அதிகம். மைமுடியர்கள் இளமையிலேயே முதுமைகொண்டவர்கள் என்ற மாற்று வாசிப்புக்கு வாய்ப்புள்ள முகம் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதற்கு முதுமையிலும் இளமை என்ற யதார்த்தவாதம் எவ்வளவோ மேல்

இவர்கள் காலை எழுந்ததுமே இளமையாக இருப்பதற்கான எத்தனங்களை ஆரம்பிக்கிறார்கள். சந்திக்கும் ஒவ்வொருவரிலும் அதற்கான நிரூபணங்களை தேடுகிறார்கள். இதற்கு காலையிலேயே தனக்கு வயதாகிவிட்டது என்ற கவலையை அடையவேண்டியிருக்கிறது. அந்தக் கவலை மேலும் வயதாக ஆக்குவதென்பதனால் மேலும் கவலை கொள்ளவேண்டியிருக்கிறது.

எதற்காக முதுமையை ஒத்திபோடவேண்டும் என்றுதான் எனக்குப் புரியவில்லை. அது பாட்டுக்கு வந்து ஓரமாக அமர்ந்திருந்தால் என்ன தப்பு? நான் முதுமையை விரட்ட நினைக்கவில்லை. விரட்டுவதற்கு நேரமில்லை, இளமை புயல்வேகத்தில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. கரைந்துவிடப்போகிறது. அதற்கு அப்புறம் ஒட்டுமொத்தமாகச் சேர்த்து ஏதாவது செய்துகொள்ளலாம்.

அதைவிட முக்கியமான ஒரு கேள்வி, ஏன் அறுபது வயதில் முதுமை அடைந்துவிடுவதாக திடீரென்று தோன்ற ஆரம்பிக்கிறது? முடிமை நோக்கிச் செல்வதா வேண்டாமா என்ற ஆழமான தத்துவக்குழப்பம் வரும் வயதை இளமையின் முடிவு என்றும் இதன் பிறகு எதற்கு முடிமை என்று தோன்றும் வயது முதுமையின் ஆரம்பம் என்றும் சொல்லலாம். இந்த நடுக்காலகட்டம் சிலருக்கு முப்பது நாற்பது வருடங்கள்கூட நீண்டுவிடுகிறது. இந்தக் காலகட்டத்தில் முதுமையையும் இளமையையும் தேவையானபோது எடுத்துக்கொள்ளலாம் என்ற வசதி இருக்கிறது. நாம் எடுத்துக்கொள்வதை அதேபோல பிறர் எடுத்துக்கொள்வார்களா என்ற சிக்கலும்.

எனக்கெல்லாம் முதல்நரை வந்தது ஏழெட்டு வருடங்களுக்கு முன்பு. கன்னங்களின் ஓரமாக வெண்ணிறக் கீற்று. அதிகமாக வெட்டப்பட்ட அல்லது மழிக்கப்பட்ட முடிதான் முதலில் நரைக்கிறது. பிறந்தது முதல் முடிகளையாமல் இருந்தால் எழுபதில்தான் நரைக்கும் என்றார் ஒரு சித்த மருத்துவர். அறுபதில் இளமையோடிருக்க இருபதில் கிழக்கோலம் கொள்ள பலர் முன்வருவார்கள் என நான் நினைக்கவில்லை.

என் முகத்தை தினமும் கண்ணாடியில் பார்ப்பதை கைவிட்டு பத்து வருடமாகிறது. குளித்து தலைதுவட்டி கையாலேயே ஒரு இழுப்பு இழுத்து சீவிச் சாய்த்துவிட்டால் முடி படியும். எப்போதுமே முகச்சுண்ணம் வழக்கமில்லை. அது நாடகக் கலைக்கு இட்டுச்சென்று நல்ல நாயருக்குரிய போர்க்கலை — மனைவியுடன்தான் — யிலிருந்து விலக்கும் என்று அப்பா நினைத்திருந்தார். நான்குநாட்களுக்கு ஒருமுறைதான் மழித்தல். அதை வள்ளுவர் சொல்லியிருக்கிறார், மழித்தலும் நீட்டலும் வேண்டா நடுத்தாடியே நலம் என

எப்போதாவது துணிக்கடைக் கண்ணாடிகளில் பார்க்கும்போது ஒரு நடுவயதான ஆள் என்னுடன் வருவதைக் காண்பேன். அவர் என்னுடனேயே எப்போதும் இருந்துகொண்டிருக்கிறார். நான் உண்மையில் யாரோ அது எப்போதும் என்னுடன் வருவதென்பது பெரிய சங்கடம்தான். முகம் மழிக்க கண்ணாடியில் பார்க்கும்போது — அப்போது செல்பேசியில் பேச நேர்ந்தால் அதுவும் பார்ப்பதில்லை,பிரெயிலி முறைப்படி சவரித்தல்தான் — அந்த முகம் மாறிக்கொண்டே இருப்பது தெரியவருகிறது. யாரோ மும்முரமாக இருக்கிறார்கள்.

முதல் விஷயம் தலைமுடியின் மாற்றங்கள். வருடக்கணக்காக முடி கொட்டிக்கொண்டே இருக்கிறது. இத்தனை கொட்ட எத்தனை முளைத்திருப்பேன் என்பதே பீதியூட்டுகிறது. நெற்றி மேலேறி கன்னத்துக்கு மேல் முடியில்லாமலாகிறது. பின் இரு ஓடைகளாக தலைநோக்கி வெறுமை விரிந்து செல்கிறது. முடிவெட்ட கடைக்குச் சென்று என்பிம்பத்தைப் பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடியில் – பிரதிபிம்பம்? – பின் நவீனத்துவ தலையை பார்க்கும்போது அங்கே வட்டமான சொட்டை அல்லது வாசகஇடைவெளி தெரிகிறது. தொட்டுப்பார்த்தால் பெரிதாக ஒன்றும் தெரிவதில்லை. கடைக்காரரின் கத்திரி அங்கே வரும்போது தயங்குவது ஓசையால் தெரியும்.

me 7

என் அண்ணாவுக்கெல்லாம் இருபதுவருடம் முன்னாடியே முடி கொட்டிவிட்டது. அவர் கங்கையையும் காவிரியையும் இணைக்கும் தொழில்நுட்பத்துடன் காதோரமிருந்து எடுத்து மறுபக்கம் கொண்டுவந்து அங்குள்ள பிசுறுகளுடன் பி¨ணைப்பார். ஆனால் சிறப்பாக வளர்த்த நீள்முடி காற்றில் சிலசமயம் தூக்கி வீசப்பட்டு இடக்காதருகே ஒரு சிறகு போல படபடக்கும். அந்தக்காலத்தில் இதனால்தான் முண்டாசு பிரபலமாக இருந்திருக்கிறது.

முடிக்கு இணையானது தொப்பை. எதைத்தின்றாலும் சதைபோடாத ஒரு காலம் இருந்தது. அப்போது உள்ளே இயங்கிய எந்திரமே எல்லா எரிபொருளையும் குடித்துக்கொண்டிருந்தது. இப்போது எதுவுமே சாப்பிடாவிட்டாலும் வயிறு கனத்துச் சரிகிறது. பாதி நடுவயது தொப்பையர் ‘நான் ஒண்ணுமே சாப்பிடறதில்லை சார்’ என்றுதான் சொல்கிறார்கள். ‘தொப்பை இலல சார், எல்லாமே கேஸ்…காலம்பற வீட்டுக்கு வாங்க..அப்டியே சப்பையா இருக்கும்’ என்று துணிபவர்களும் உண்டு. தொப்பை பெரிதானால் துணைக்கு மார்புகளும் சரிய ஆரம்பிக்கின்றன.

கன்னங்களில் தசைகள் கன்ன எலும்பில் இருந்து கொஞ்சம் கழன்று கீழிறங்கியிருந்தால் , தாடைக்குக் கீழே தவளைச்சதை தொங்கினால் ஐம்பது நெருங்குகிறது என்று பொருள். ஒன்றும் செய்யமுடியாது, வழக்கமாக எல்லாரும் சொல்வதுபோல ‘எங்கப்பாவுக்கு முப்பதிலேயே இப்டித்தான் இருந்திச்சு. குடும்பவாகு சார்’ என்று சொல்லிக்கொள்ளலாம். அதைவிட எளிய வழி பொதுவாக குனிந்தே பேசுவது.

மனம் உடலையா உடல் மனத்தையா முதுமை நோக்கிக் கொண்டு செல்கிறது என்று தெரியவில்லை. ஆனால் மனத்தில் வரும் முதுமையை பிறர் சொல்லித்தான் நாம் அறிகிறோம். பதின்பருவத்துப் பிள்ளைகள் நம்மை முதியவர்களாக்குவதற்காக கடுமையாக உழைக்கிறார்கள். அவர்கள் செய்வதெல்லாமே தவறாகத் தோன்ற ஆரம்பிக்கும்போது முதுமை வந்துவிட்டது என்று அர்த்தம்

கழிப்பறைக் கதவை காலால் உதைத்து திறப்பது, குளித்து துவட்டிய ஈரத்துண்டை உடைமாற்றிய இடத்திலேயே மிதிபட விட்டுவிடுவது, சட்டையை கழற்றி புத்தகப்பையுடன் சேர்த்தே வீசுவது, சாப்பிட்ட தட்டை அங்கேயே உலரவிட்டுச் செல்வது, படுக்கையை தட்டாமல் நாள்கணக்கில் அதிலேயே தூங்குவது, சாத்தியமான உச்ச ஒலியில் சங்கீதம் கேட்பது என்பதெல்லாம் நாமே செய்தவைதான் என்பதை நாம் மறந்து விடுகிறோம்.

ஓர் எளிய அறிகுறி, பாண்டை ஒருகால் உள்ளேயும் மறுகால் வெளியேயும் இருக்கும்படி கழற்றி கழற்றிய இடத்திலேயே விட்டுவிட்டு பாய்ந்தால் நீங்கள் பதின்பருவம். இருகால்களும் வெளியே இருக்க கழற்றி கட்டிலிலோ மேஜையிலோ போட்டால் இளமை. கழற்றி கச்சிதமாக மடித்து வைத்தால் முதுமை.

ஆண்களுக்கு எத்தனையோ சுயசோதனைகள் இருக்கின்றன. கல்யாணங்களில் காகிதக் கவரில் நூறு ரூபாய்த்தாளை செருகி மொய் வைப்பதில் , வளைந்த குடையை கையில் வைத்திருப்பதில் கூச்சமில்லாதிருத்தல் போன்றவை நடுவயதுக்கான அடையாளங்கள். வீட்டுக்குள் நுழையும்போது கனைத்துக்கொண்டோ செருப்பைத் தேய்த்துக்கொண்டோ உள்ளே செல்கிறீர்கள் என்றால் முதுமையின் அடையாளம். ‘இந்த சொம்ப இங்க வச்சது யாரு?’ என்பது முதல் கேள்வி என்றால் நீங்கள் குடுகுடு கிழவர்.

வழக்கமான ‘அந்தக்காலத்திலே சரோஜாதேவி இப்டித்தான்…’ என்ற மலரும் நினைவுகள், ‘இவ யாரு?’ என்று புது கதாநாயகியை கேட்டு தெரிந்துகொள்ளும் மசமசப்பு போன்றவை உருவாக இப்போதெல்லாம் கொஞ்சம் தாமதமாகிறது. அதைவிட முக்கியமான பல தடையங்கள் இருக்கின்றன. இன்று செய்தித்தாள்களின் முதல்பக்கத்தை வாசிக்க ஆரம்பிப்பதுதான் முதலில் வந்துசேர்கிறது. சினிமா விளையாட்டுப்பக்கங்களை அப்படியே கழற்றி கீழே போட்டுவிடுவதில் முடிகிறது.

இப்போதெல்லாம் நான் என் முதுமையை உணரும் தருணங்கள் அவ்வப்போது நிகழ்கின்றன. கல்லூரிகள் பள்ளிகளில் இருந்து பையன்கள் சிருடைக்குவியல்களாக வந்து பேருந்தில் ஏறி உற்சாகமாக சலம்பிக்கொண்டிருக்கும்போது இவர்களுக்கெல்லாம் வேலை வாய்ப்பு இருக்கிறதா என்று எண்ணிக்கொள்கிறேன். பேருந்தில் ஒரு பையன் ஒற்றைக்கை பிடியில் தொங்கிவந்தால் அவனை உள்ளே வந்து விடும்படி அதட்டும் இச்சையை ஐம்புலன்களாலும் அடக்கிக் கொள்கிறேன்.

அதைவிட எதிரே வரும் இளம்பெண்களில் எல்லாம் அழகிகளைத் தேடிப் பரபரத்த கண்களுக்கு என்ன ஆயிற்று என்றே தெரியவில்லை. இன்றும் அழகிகள் அழகிகள்தான். அழகிகள் அளிக்கும் பரவசம் மேலே போனாலும் தொடரும் என்று கடவுளுக்குத் தெரியும், இல்லையேல் ரம்பை ஊர்வசி மேனகைகள் எல்லாம் எதற்கு? ஆனால் இரவு ஒன்பது மணிக்கு பேருந்து நிலையத்தில் பெரிய புத்தகங்கள் மற்றும் வரைபடக்கருவியுடன் நின்றிருந்த அழகியைக் கண்டு இவள் எப்போது வீடு போய்ச் சேருவாள், கூட்டிப்போக வீட்டில் யாராவது வருவார்களோ என்று மூளை ஓடியபோது அதை அறிந்தேன், சரிதான்.

சமீபத்தில் ஒருகல்லூரியில் ஒரு கரியநிற அழகியைக் கண்டு பரவசம் கொண்டு ‘நீங்க ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க’ என்றேன். ”தாங்க்ஸ்” என்று அவள் முகம் சிவந்து சிரித்தாள். அதன்பின் எண்ணிக்கொண்டேன், பத்துவருடம் முன்பு அதை பத்தாயிரம் தடவை மனசுக்குள் சொல்லிக்கொள்வேன் வாயால் சொல்ல முடியாது. இப்போது வாயால் சொல்லி அடுத்தக்கணம் தாண்டிச்செல்லும் விஷயம் அது. அப்படிச் சொல்லக்கூடியவன் சொன்னால் அவர்கள் ஒன்றும் தப்பாக எடுத்துக்கொள்ள மாட்டார்கள் போல.

: மறுபிரசுரம் முதற்பிரசுரம் Jan 24, 2010

தொடர்புடைய பதிவுகள்


Permanent link to this article: http://www.jeyamohan.in/6338

13 comments

Skip to comment form

  1. uthamanarayanan

    எல்லார் மனதிலும் ஏதோ ஒரு கால கட்டத்தில் எழும் மனோ நிலை தான்.உங்கள் எழுத்து கண்ணாடியாக பிரதி பளிக்கிறது.நன்று.
    நன்றி.
    உத்தம்.

  2. S. Krishnamoorthy

    அன்புள்ள ஜெயமோகன்!
    முதுமை என்பது இப்படித்தான் இருக்கும் என்று நீங்கள் கற்பனை செய்து எழுதி இருக்கிறீர்கள் என்று எனக்குப் படுகிறது.
    நானும் ஒரு முதுகிழவன் தான். (குடுகுடு கிழம்) என்று சொல்லுவதற்குக் கூச்சமாய் இருக்கிறது அவ்வளவுதான்.
    முடி உதிர்வது ஒரு கிழவர்களுக்கு ஒரு பிரச்னை இல்லை. வெளுப்பதும் அப்படியே.
    தினந்தோறும் கர்நாடக இசைக் கச்சேரிகளுக்குச் செல்வது என் வழக்கம். சபாக்களில் இசைகேட்க வருபவர்களில் 95விழுக்காடு முது கிழவர்களே. டென்னிஸ் மைதானம் போன்ற தலைகள். பால்நிலா போல வெண்மை ஒளிவீசும் முடிகள். சுருக்கம் விழுந்த முகங்கள். இவை நாள்தோறும் நான் காணும் காட்சி. ஆயினும் என்ன? எல்லா முகங்களிலும் ஒரு அலாதியான திருப்தி. அக்கடா என்ற மனச் சந்துஷ்டி. இசைகேட்பதில் ஒரு ஆனந்தப் பரவசம். இதைவிடக் கிழவர்களுக்கு வேறு என்ன வேண்டும்?
    நான் ‘ரெடி’; பஸ்ஸுக்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். எப்போ வருமோ தெரியவில்லை – இம் மாதிரியான எதிர்பார்ப்புடன் கூடிய விட்டேற்றியான (விரக்தியின் எல்லையாகவும் இருக்கலாம்) பேச்சு.
    ஆனால் கவலை இல்லாத முகப்பொலிவு.
    இந்த முதுமைச் சித்திரம் நான் தினந்தோறும் காணுவது.
    அன்புடன்
    கிருஷ்ணமூர்த்தி

  3. kuppan_yahoo

    நல்ல கட்டுரை, இதே போல விடலை பருவம் வருவது குறித்தும் எழுதுங்களேன்.

    திருமணம் முன்பு, திருமணம் பின்பு, குழந்தை பிறப்பு பின்பு மன அளவில், சிந்தனை அளவில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் குறித்தும் முடிந்தால் எழுதுங்களேன்.

  4. selventhiran

    ஜெ,
    முதுமையின் அடையாளங்கள் அனேகமாக 27வது வயதில் துவங்கி விடுகின்றன’ என்றொரு ஆய்வுக்குறிப்பை மையமாக வைத்து முதுமையின் சுவையான அடையாளங்களை சுஜாதா ஒரு முறை பட்டியலிட்டு இருந்தார் (ஜுனியர் போஸ்டில்). தங்களது ‘பேண்ட்’ உதாரணம் அக்கட்டுரையை நினைவு படுத்தியது.

  5. Dondu1946

    ரொம்ப நாளைக்கு எனக்கு வயதாகி விட்டது என்ற எண்ணமே வரவில்லை. என் மன நிலை 25 வயது வாலிபனாகவே என்னை நடக்கச் செய்தது. தினமும் போகவர 40 கிலோமீட்டர் சைக்கிள் விட்டதும் இதற்குக் காரணம்.

    அவ்வப்போது சில நிகழ்ச்சிகள் நடந்தன. என்னிடம் கணிதம் கற்றுக் கொண்டிருந்த ஒன்பதாம் வகுப்பு மாணவி என்னை அங்கிள் என்று அழைப்பார். ஆனால் ஒரு நாள் அப்பெண்ணின் அன்னையே என்னை அங்கிள் என அழைக்க எனக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. அப்போது எனக்கு வயது 45. அதே போல பாக்கிஸ்தானின் பிரதம மந்திரியாக பேனஜீர் புட்டோ பதவியேற்றப் போது அவர் என்னை விட 8 வயது இளையவர். இப்போதும் அதே வயது வித்தியாசமே:)) ஆனால் முதலில் அது ஷாக்கிங்காக இருந்தது. அவருக்கு அடுத்தப் பிரதமர் நவாஜ் ஷரீஃப் என்னை விட இரண்டு வயது இளையவர். ஜான் மேஜர், டோனி ப்ளேர் மற்றும் பில் க்ளிண்டனும் என்னை விட வயதில் குறைந்தவர்கள். அதே போல தெருவில் போகும்போது நான் காணும் போலீஸ் அதிகாரிகள் கூட சிறுவர்களாக என் கண்ணுக்குப் பட்டனர்.

    இது பற்றி நான் போட்ட பதிவு பார்க்க: http://dondu.blogspot.com/2006/09/blog-post_30.ஹ்த்ம்ல்

    அன்புடன்,
    டோண்டு ராகவன்

  6. Brahmabhootham

    ஜெயமோகனுக்கு சில கேள்விகள்:

    – எங்கள் நாவிதர் ஒருமுறை கேட்டார்: “வீடுகள் இல்லாமல் தெருவில் வாழும் நரிக்குரவர்களில் வழுக்கை விழுந்தவர்களைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா தாத்தா?” “நான் பார்த்ததில்லை” என்றேன். நீங்கள் பார்த்ததுண்டா?

    – இந்த வயதிலும் கண்ணைமூடி என் வயதை உணர முயன்றால் வயதானதே தெரியாத உணர்வுதான் ஏற்படுகிறது. உங்களுக்கும் அப்படித்தானா?

  7. sivagnanam

    அன்புள்ள ஜே எம்
    முதுமை அது பாட்டுக்கு வந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. அது எவ்வளவு முன்னேறி இருக்கிறது என்று அறிந்து கொள்ள முடியாத வண்ணம் வாழ்க்கையும் பிசி ஆக உள்ளதுதானே?
    ஆனால் அவ்வப்போது எடுக்கும் புகைப்படங்களில் நம் முதுமை அதன் முகத்தை காட்டுகிறதே ; இருபது வயதில் போட்ட அதே முக பவுடர், கண்மை, புருவ வளைவு, முன்மண்டையில் மேட்டு நெற்றி தெரியாத வண்ணம் நெளிய விட்ட கூந்தல், எல்லாம் இருந்தும் பழைய ‘வதனமே சந்திர பிம்பமே’ காணோமே!!??
    அதை விடவும் ஒரு புதிர். இருபது வருடம் கழித்து பார்க்கும் ஒரு தோழி ‘ நீ மாறவே இல்லைடி ‘ என்று ஏன் சொன்னாள் என்று இன்றும் என் மூளை அரித்து கொண்டு இருக்கிறது. இளமை மாறாமல் இருக்கிறாய் என்று அர்த்தமா, இல்லை, இன்னும் பழைய முட்டாள் ஆகவே இருக்கிறாய் என்று அர்த்தமா?

    எதுவாய் இருந்தாலும், என் முன்னால் தினம் கூடி இருக்கும் கல்லூரி மாணவர்கள் என் இளமை உணர்வை திருப்பி கொண்டு வருவார்கள். அதே நாள் மாலை என் இணைய தபாலில் வரும் செய்தி, என்னுடன் படித்த தோழி ஒருத்தி பாட்டி ஆகி விட்டால் என்று!!
    சிவா sakthivel

  8. padma

    முதுமை அழகு .அதை வைத்து இருப்போர் உணருவதில்லை .
    கோத்ரேஜ் கருமையை விட உப்பும் மிளகுமாய் உள்ள தலை எத்தனை அழகு தெரியுமா ?நம் இயல்பே அந்த வினாடியை அனுபவிக்காமல் பின்னால் அதற்காக ஏங்குவது தான்

  9. V.Ganesh

    சார்,
    என் முதுமை ஐ தாண்ட நான் ஒரு வழி கண்டுபிடித்தேன். சற்றே காதை கொடும். அது ” என் வயசில் இருப்பவர்களை கடலை போடுவது தான் “. குமரிகள் uncle என்கிறார்கள். நம்மை விட பெரியவர்களை நாம் மதிக்கிறோம். எனவே நான் கண்டுபிடித்த formula இது. மனசும் சந்தோஷமாக இருக்கும். கொஞ்சம் அதிகமாகவே கடலை போனாலும் கவலையில்லை. மனைவியிடமும் சொல்லலாம். அவளுக்கும் தெரியும் கழுதை எங்கும் போகாது என்று.
    முதுமை மனம் தானே. தலை வழுக்கை, கண்ணாடி என்பதெல்லாம் இன்று முப்பது வயசுக்கே வருவது. இல்லையெனில் நீங்கள் இவ்வளவு shampoo ads பார்க்க முடியாது.

  10. ஜெயமோகன்

    முடிமை நோக்கிச் செல்வதா வேண்டாமா என்ற ஆழமான தத்துவக்குழப்பம் வரும் வயதை இளமையின் முடிவு என்றும் இதன் பிறகு எதற்கு முடிமை என்று தோன்றும் வயது முதுமையின் ஆரம்பம் என்றும் சொல்லலாம்.
    ஓ! இதற்கு இப்படியும் ஒரு குறியீடு இருக்கா?

    எனக்கு 30 வயதில் 90% நரைத்து விட்டது (இப்போது வயது 38). . நரையைத் தடுக்க சில ஆயுர்வேத தைலங்களை முயன்றும் பலிக்கவில்லை. முதலிலிருந்தே முடிமை எதுவுமே பயன்படுத்துவதில்லை. மிகவும் இளமையாக இருக்கிறேன் + அப்படி நினைத்துக் கொண்டுமிருக்கிறேன். இந்த முடிமையிலி தோற்றம் அநேகமாக நேர்மறையான விளைவுகளையே ஏற்படுத்துவதைக் காண்கிறேன் – நான் சந்திக்கும் எல்லா வயதுக் காரர்களிடத்தும். ”முடிச் சோதியாய் உனது முகச் சோதி மலர்ந்ததுவோ” என்று ஆழ்வார் எனக்காகவே சொல்லியிருக்கிறார் என்று தோன்றுகிறது :))

    செயற்கைத் தனத்தைவிட உண்மை வசீகரமானதவே இருக்கும், எப்போதும்.

    அன்புடன்,
    ஜடாயு


    My blog: http://jataayu.blogspot.com/
    முடிவெண்மை என்பது அதைப்பற்றிக் கவலைப்படாதவர்களுக்கு முக்கிய்மான அழகு. நாம் இருவரும் அவ்வகையில் ‘ஒரே தூவல் பட்சிகள்’
    ஜெ

  11. ஜெயமோகன்

    அன்புள்ள பூதம்

    பொதுவாக பழங்குடிகளில் வழுக்கை இல்லை. இது ஒரு இன அடையாளம் என நினைக்கிறேன்.
    ஜெ

  12. K.R அதியமான்

    மதுரையை சேர்ந்த ஒரு மிக துடிப்பான மூத்த பதிவர் (60 வயதை தாண்டியவர்) ஒருவர், ஒரு முறை, (40 வயதை நெருங்கிய ஒரு பதிவரை, ஒரு மாணவி ’அங்கிள்’ என்று அழைத்தது பற்றி புலம்பியதற்கு) சொன்னது :

    “……..அங்கிளுக்கே அழுதா எப்படி ? நாங்க தாத்தனுக்கே அசரதில்லையே !!”

    :)))))))

  13. samyuappa

    எனக்கு இப்போதெல்லாம் புது பாட்டு, புது படம் எல்லாம் புடிக்கவே மாட்டேங்குது, என்னா பாட்டோ…என்னா படமோ?”. ……..15 -20 வருஷத்துக்கு முன்னால எங்க அப்பாவும் இதையேதான் சொன்னாரு.

Comments have been disabled.