«

»


Print this Post

மை நேம் இஸ் பாண்ட்


இயக்குநர்,நடிகர் அழகம்பெருமாள் என்னுடைய நண்பர் அ.கா.பெருமாளின் மருமகன். பொதுவாக நிமிர்ந்த தலையுடன் கம்பீரமாக இருக்கும் அழகம்பெருமாள் மாமா முன்  பவ்யமாக இருப்பது வேடிக்கையாக இருக்கும். அவரும் ‘டேய்’ என்று ஓர் அழைப்புக்குப்பின் ஒன்றும் பேசமாட்டார். அழகம்பெருமாள் அவரது திருமண அழைப்பிதழை 10 வருடம் முன்பு எனக்கு அனுப்பியிருந்தார். அதன்பின் அவரை சந்தித்தேன். மணிரத்தினத்தின் உதவியாளாராக இருந்தவர். அப்போது ‘டும்டும்டும்’ முடிந்து ‘ஜூட்’ தயாராகிகொண்டிருந்தது.

அழகம்பெருமாளின் வீட்டுக்குச் சென்று இரவு தங்கியபோதுதான் பாண்ட் அறிமுகமானான். கம்பீரமான ஜெர்மன் ஷெப்பர்ட். அகிம்சையில் நம்பிக்கை கொண்டவன். சடை சிலும்ப வந்து வரவேற்று குதிரை வால் போன்ற வாலை ஆட்டி கொஞ்சப்பட்டபின் நாம் வீட்டுக்குள் நுழைவதற்குள்ளாகவே பாய்ந்து உள்ளே ஓடி சோபாவில் தன்னுடைய இடத்தை காபந்துசெய்துகொண்டான். பாண்ட் பொதுவாக இலக்கியம் அரசியல் சினிமா விஷயங்களை கேட்க விரும்புபவன்

அதன்பின் அழகம்பெருமாள் வீட்டுக்குச் செல்லும்போதெல்லாம் பாண்டை சந்திப்பதுண்டு. மே மாதத்தில் குளிர்சாதனப்பெட்டி அருகே வாழ்க்கை. ஐஸ் வாட்டரை அடிக்கடி பெருமாள் ஊற்றி வைப்பார். தூக்கம் வந்தால் ஏஸி அறையை திற என்று கைகளால் பிராண்டி கூப்பிடுவான். அழகம்பெருமாளின் வீட்டில் நான் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும்போது நள்ளிரவில் என் மூக்கில் ஒரு சில்லிடல். கண்ணைத்திறந்தால் மாபெரும் சிங்க முகம். ‘என்னது நரசிம்மமா’ என்று பதறினேன், அயம் பாண்ட் என்ற பின் என்னருகே படுத்துக்கொண்டான்.

அழகம்பெருமாள் காரின் சாவியை கையால் தொட்டால் பான்ட் ஓடிப்போய் கார்க்கதவருகே நிற்பான். கிளம்பச் சொன்னால் மறுத்துவிடுவான். பாண்டை தண்டிக்க அழகம்பெருமாள் ஒன்றுதான் செய்வார். கட்டிப்போடும் சங்கிலியை கையில் எடுப்பார். பவ்யமாக போய் மூலையில் சுருண்டுகொண்டு ஏறிட்டுப் பார்ப்பான்.

சினிமா சர்ச்சைகளை கவனித்தல்

சென்ற டிசம்பர் 20 ஆம் தேதி அழகம்பெருமாள் வீட்டுக்குச் சென்றிருந்தேன். பாண்ட் மாடியிலேயே என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டு வருக வருக என்றான். உள்ளே போய் அவனை தட்டி தடவினேன். பாண்டை பார்த்து ஐந்து வருடம் இருக்கும். கொஞ்சம் வயதாகிவிட்டிருந்தான். ஒரு நிதானம் பக்குவம் வாழ்க்கையைப்பற்றிய சமரச நோக்கு எல்லாம் வந்திருந்ததாக பட்டது.

கொஞ்ச நேரத்தில் ஓவியர் ஜீவா வந்தார். அய்யோ நாய் நாய் என்று பதறினார். சும்மா இருங்க, அவன் நாய்னு அவனுக்கு இன்னும் தெரியாது என்றார் பெருமாள். ஐந்து நிமிடங்களில் ஜீவாவுக்கு அது பரிணாமத்தில் மனிதனை கொஞ்சம் தாண்டிச் சென்று விட்ட விவேகி என்று புரிந்து விட்டது.

ஜீவா நாஞ்சில் நாடனுக்கும் எனக்கும் இன்னும் பலருக்கும் நண்பர். திரை விமரிசகர். ரசனையில் அவர் எழுதி வரும் கட்டுரைகள் தான் தமிழில் சினிமா பற்றிய கட்டுரைகளில் சிறந்தவை என்று நான் எழுதியிருக்கிறேன். ஒளிப்பதிவாளர் மணிகண்டனின் அண்ணா.

குலாவலை ஏற்றுக்கொள்ளுதல்

பாண்ட் கொஞ்சம் நொண்டினான். என்ன என்றேன். நடை கூட்டிச்சென்றபோது காரில் கால் தட்டுபட்டுவிட்டது, சின்ன அடிதான் என்றார் அழகம்பெருமாள். உள்ளே போய் காயத்திருமேனி எண்ணை கொண்டு வந்து தேய்த்து உருவி விட்டார். நாய்கள் இத்தனை ஆவலாக மருந்து போட்டுக்கொள்ளாதே, இந்த அளவுக்கு முதிர்ச்சியா என எண்ணி வியந்தேன்.

எண்ணைபோட்டுக்கொள்ளுதல்

ஆனால் பெருமாள் கையை எடுத்ததுமே மொத்த எண்ணையையும் சுத்தமாக நக்கிவிட்டு இன்னும்போடு என்றான் பாண்ட். பலமுறை போட்டு எண்ணை பிடித்து போய் விட்டிருந்தது. புட்டியை திறந்து குடித்தாலும் ஆச்சரியமில்லை.

ஜீவா கிளம்பினார். விடைபெறும் போது பாண்ட் சம்பிரதாயமாக வாலை ஆட்டினான். ஜீவா எதையோ எடுக்க உள்ளே காலடி எடுத்து வைத்ததும் அவரை முந்தி பாய்ந்து போய் தன் சோபாமூலையில் படுத்துக்கொண்டான்.

சரிதான் பாண்ட்டுக்குள் அந்த நாய்க்குட்டி இன்னமும் இருக்கிறது என எண்ணிக்கொண்டேன். நாய்க்குள் இருக்கும் அந்த அழியாத நாய்க்குட்டியைத்தான் நாம் ஓயாமல் கொஞ்சுகிறோம்

தொடர்புடைய பதிவுகள்


Permanent link to this article: http://www.jeyamohan.in/6086

9 comments

Skip to comment form

  1. Dondu1946

    பாண்டுக்குள் இருக்கும் நாய்க்குட்டி பற்றி குறிப்பிட்டதும் நோபல் பரிசு பெற்ற மிருகன்ஙளின் பழக்கவழக்கங்க்aளை அதிகம் எழுதியுள்ள Konrad Lorenz எனது நினைவுக்கு வ்ந்தார்.

    ம்னிதன் ந்நய்களுடன் நட்பு கொண்டது பற்றிப் பேசும்போது அவர் கூறுகிறார், ஓநாய் குட்டிகள் இருக்கும் மனநிலையிலே நாய்கள் எப்போதும் இருக்கும் என. மனிதனுடன் ஒட்டிப் பழக அவற்றுக்கு இதைத்தவிர வேறு வழியில்லை.

    அன்புடன்,
    டோண்டு ராகவன்

  2. ஜெயமோகன்

    அது ரு மகத்தான அவதானிப்பு டோன்டு சார். கால்நடை மருத்துவரான james herriat சுயசரிதையும் அபாரமானது

  3. ஜெயமோகன்

    ஜெமோ

    மன்னிக்கவும். உங்களுடன் பேசிக்கொண்டிருந்த பொழுது உறங்கிக் கொண்டிருந்த என் குழந்தை எழுந்துவிட்டாள். அதனால் செல்ல வேண்டியதாகிவிட்டது.

    30,000 ஆண்டுகளாக மனிதனுக்கு மிருகங்களின் உறவு தேவையாக இருக்கிறது என்று சொல்லி இருந்தீர்கள். ஆனால் 30,000 ஆண்டுகளாக மனிதனின் வாழ்க்கை முறை அதே போலவா இருக்கிறது. மாறிக் கொண்டேதானே இருக்கிறது. இவனுடைய மாற்றங்களுக்கு எல்லாம் அந்த மிருகங்களை ஆட்படுத்துவது என்பது சரியா?

    என் மனதில் இருக்கும் சில விஷயங்களைச் சொல்கிறேன்.

    இன்று நகரத்தில் சிறிய மாடி வீடுகளில் கணவனும் மனைவியும் வேலைக்குச் சென்றுவிட கான்க்ரீட் கூண்டில் அடைபட்டுக் கிடப்பதா நீங்கள் சொல்லும் லிவிங் டுகெதர்? நீஙகள் சொன்ன பாண்ட் குடிப்பதற்கு ஐஸ்வாட்டரும் படுப்பதற்கு ஏசியும் தேடுகிறதே, அதுவா அதன் இயற்கை குணம்? இப்படி குடிப்பதற்கும் உணவிற்கும் உடற்பயிற்சிக்கும் கழிப்பதற்கும் கூட மனிதனை எதிர்பார்த்து நிற்பதா இவற்றின் இயற்கையான வாழ்வு? மனித குழந்தைகளைப் போல் என்று சொன்னாலும் அந்தக் குழந்தைகள் வளர்ந்து அவர்களுடைய வாழ்வைப் பார்த்துக் கொண்டு சென்று விடுகின்றனரே. ஆனால் இவை வாழ்வு பூராவும் ஒரு மனிதனின் கையை அல்லவா எதிர்பார்த்து நிற்கின்றன. இப்படி இவற்றின் இயற்கை குணங்களையே அழித்து அல்லவா நம் வாழ்வுக்குத் தேவைப்படும்படி அவர்களை மாற்றுகின்றோம்.

    நம் விருப்பப்படி, இவற்றின் வாலை வெட்டிவிடுவது, காதைக் கிழித்து விடுவது, அல்லது நம் வீட்டு பர்னீச்சர் கெடக் கூடாது என்பதற்காக இவற்றின் நகங்களை எடுப்பது, பறக்கவிடாமல் சிறகுகளை கத்தரிப்பது என நம் இஷ்டத்திற்கு இவற்றை பின்னப்படுத்துவது எந்த விதத்தில் நியாயம்? அடுத்து இவற்றின் இனபெருக்கம். நமக்கு இவைகள் இனப்பெருக்கம் செய்யக் கூடாது என்று இவற்றின் இனபெருக்க உறுப்புகளை கட்டிப் போடுகின்றோம். இது அந்த மிருகங்களின் உரிமையை பறிக்கும் விஷயமில்லையா? இப்படிச் செய்யாதவர்களினால் உருவாகும் பிரச்சனை வேறு. இவர்களில் பலர் சரியான கவனிப்பு இல்லாமல் விட்டுவிட அதனால் தெருவில் அலையும் நாய்கள் பூனைகளின் எண்ணிக்கை அதிகமாகிறது. இவற்றினால் வரும் பிரச்சனைகள் ஏராளம். அவற்றை நான் இங்கே பட்டியலிடத் தேவையில்லை.

    இப்படிப்பட்ட பிராணிகளை உற்பத்தி செய்து விற்பது என்பது ஒரு பெரிய வியாபாரமாகவே நடக்கிறதே. ஒன்று அசெம்ப்ளி லைனில் தயாரிக்கப்படும் எந்திரங்கள் போல தயாரிக்கப்படும் நாய்களும் பூனைகளும் அல்லது காட்டிலிருந்து பிடித்து விற்கப்படும் அரிய விலங்குகள். பிறந்த பின் தன் குட்டி எனத் தெரிந்து பாதுகாக்க முனையும் தாயிடம் இருந்து குட்டிகளைப் பிரித்து காசுக்கு விற்பது எந்த விதத்தில் நியாயம்? அதனை வாங்க ஆட்கள் இருப்பதால்தானே விற்க முன் வருபவர்கள் இருக்கின்றனர்? இப்படி இவற்றை நம் வீட்டில் வளர்க்க நமக்கு எப்படி உரிமை கிடைக்கிறது? நாம் மனிதர்கள், இவற்றிற்கு மேலானவர்கள் என்ற நினைப்பா? நமக்குத் தேவை என்பதற்காக இரு வேறு வகையான நாய்களையோ பூனைகளையோ கலப்பு செய்து புதிய வகைகளை உருவாக்குவது இயற்கையா? நாம் மாமிசம் சாப்பிடுவதில்லை என்பதற்காக வளர்க்கும் நாய்க்கு தயிர்சாதத்தை உணவாகப் போடுவது இயற்கையான ஒன்றா?

    பெயர் வைத்து குடும்ப உறுப்பினராகவே நடத்துகிறோம் என்பதும் ஒரு சரியான வாதமே அல்ல. பெயர் வைத்து நம் வீட்டு உறுப்பினராகவே வளர்த்த ஆடு ஒன்றை விசேட தினமொன்றில் பிரியாணியாக மாற்றி சிறிது நேரத்தில் ஏப்பம் விட்டு செரிப்பதில்லையா? இங்குள்ள மிருக வதை தடுப்பு பற்றிப் பேசுபவர்கள் பெரும்பாலும் இப்படி உணவுக்காக கொல்லப்படும் விலங்குகள் பற்றிப் பேசுவதே இல்லை. ஆனால் நாயை அடித்தால் மட்டும் கொடி பிடித்துப் பேரணி நடத்துவார்கள். இது மற்றொரு நாள் பேசப்பட வேண்டிய ஒரு விஷயம். இன்று இதற்குள் செல்ல வேண்டாம்.

    இதை எல்லாம் பார்க்கும் பொழுது வீட்டில் மிருகங்களை வளர்ப்பது என்பது முற்காலத்தில் சரியான செயலாக இருந்திருந்தாலும், தற்பொழுது உள்ள வாழ்வியல் முறைகளைக் காணும் பொழுது சரியான ஒன்றாகத் தோன்றவில்லை என்பது என் எண்ணம். இது பற்றிய உங்கள் கருத்துக்களை அறிந்து கொள்ள ஆசைப்படுகிறேன்.

    அன்புடன்

    இலவசக்கொத்தனார்.

  4. ஜெயமோகன்

    அன்புள்ள இலவசக்கொத்தனார்

    நீங்கள் சொல்லும் கோணமே நியாயமானதாக படுகிறது. உணர்வு சார்ந்து மனிதனுக்கு பிராணிகள் தேவைப்படுகின்றன என்பதற்கு அப்பால் நியாயம் ஏதும் இல்லையோ என நீங்கள் எழுதியதை வாசித்தபோது தோன்றியது

    ஜெ

  5. aravndchockan

    அன்புள்ள் ஜெ

    அறிவாய்வியல் குறித்து தமிழில் உள்ள நூல்களை அறிமுகப்படுத்த வேண்டுகிறேன்,அத்துறை குறித்து உங்களின் புலமையை கட்டுரையாக படிக்க ஆவல்.

    அன்புடன்
    அரவிந்தன் சொக்கன்

  6. ஜெயமோகன்

    அன்புள்ள சொக்கன்

    என்னுடைய வாசிக்கு உள்ள வட்டம் இதற்குள் புரிந்திருக்கும். வரலாறு, தத்துவம்,இலக்கியம் மட்டுமே…

  7. KannanV

    ”பொதுவாக நிமிர்ந்த தலையுடன் கம்பீரமாக இருக்கும் அழகம்பெருமாள் மாமா முன் பவ்யவமாக இருப்பது வேடிக்கையாக இருக்கும்” நாமும் பல சமயம் வளர்ப்பு பிராணிகளாகத்தானே இருக்கிறோம் !!!!

  8. Ramachandra Sarma

    பல தற்கொலைகள் நிகழாமல் தடுத்த பெருமை நாய்களுக்கு மட்டுமே உண்டு. நாய்கள் நமக்கு அடிமையாக இருக்கும். பூனைகளோ எஜமான்கள். என் வாக்கு பன்றிகளுக்குத்தான். :) ஏனெனில் பெரும்பாலும் நாமும் அதுவும் சமமாகவே இருக்கிறோம்… :)

  9. ஜெயமோகன்

    திரு.ஜெயமோகன் அவர்களுக்கு

    பாண்ட் குறித்து தாங்கள் எழுதியிருந்த கட்டுரையை ரசித்தேன்.அதே பாண்ட் என்றுதான் நினைக்கிறேன். அதுவும் கம்பீரமான ஜெர்மன் ஷெப்பர்டுதான். ஒருவேளை நீங்கள் குறிப்பிடும் பாண்ட், அதுவாகவே இருந்தால் அதோடு எனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவம்.சினிமா வாய்ப்புக்காகத் தீவிரமாக அலைந்துகொண்டிருந்த நேரம்.அழகம்பெருமாள் ‘டும்டும்’ முடிந்திருந்தார். அவரிடம் பாடல் எழுதுவதற்கு வாய்ப்பு கேட்க முடிவு செய்து ‘பிரபலங்கள் விலாசங்களில்’ இருந்த முகவரியைப் பார்த்துவிட்டு போனேன். அந்தத் தெருவின் பெயர் இப்போது சரியாக நினைவில் இல்லை.காசி திரையரங்கம் பின்புறம் இருந்தது என்று மட்டும் நினைவு இருக்கிறது. குறிப்பிட்ட அந்த முகவரியில், இரும்பு கேட்டை திறந்துவிட்டு உள்ளே போய்விட்டேன். கீழே கார் இருந்தது. ஆனால் ஆட்கள் யாரும் இல்லை. மேலே மாடியில்தான் இருப்பார்கள் என படியில் ஏறினேன். அவ்வளவுதான் ஷெப்பர்டு எங்கிருந்து வந்தது என்று தெரியவில்லை.அதன் கம்பீரத்தையும், அதன் குரைத்தலையும் கண்டு மிரண்டு போய்விட்டேன். வியர்வை கொட்டத் தொடங்கிவிட்டது. யாராவது வருவார்களா என்று பார்த்தேன். ஒருவரும் வரவில்லை. நான் ‘ஸார்…ஸார்…’ என்று அழைக்கத் தொடங்கினேன்.அப்போதுதான் ஷெப்பர்டு அமைதியானார். இதிலும் ஒரு வேடிக்கை என்னவென்றால் இப்போதுதான் வேடிக்கையாகத் தெரிகிறது. அப்போது உயிரே என்னிடம் இல்லை.’ஸார் ஸார்’ என்று நான் அழைப்பதை நிறுத்திவிட்டால்,உடனே அருகில் தாவி வந்து குரைக்கத் தொடங்கிவிட்டது. பின்னர் என்ன செய்தேன் என்றால், ‘ஸார் ஸார்’ என்றபடியே பின்னால் வந்தேன். இந்த இடத்தில் என் மீதே எனக்குக் கோபம் வந்தது. சரியான அணுகுமுறை என்ற பெயரில் உள்புகும்போதே இரும்பு கேட்டை மூடிவிட்டு வேறு போனேன்.கேட்டைத் திறந்து வெளியேறும் வரை ‘ஸார்…ஸார்…’ என்கிற என்பதை நிறுத்தவே இல்லை. இப்போது எங்கு ஷெப்பர்டுகள் பார்த்தாலும் இந்த நினைவு வரும். அதுவும் இந்த பாண்ட்டிடம் ஏற்பட்டதாகத்தான் இருக்கும் என்கிறது என் அடி மனசு பயம்.

    நன்றி

    த.அரவிந்தன்

    அன்புள்ள அரவிந்தன்,
    அதே பான்ட்தான். அப்போது இன்னமும் சின்னவயசாக இருந்திருப்பான். இப்போது கனிந்துவிட்டான்.

    நீங்கல் கதைகள் எழுதும் த.அரவிந்தன் தானே? சொல்வனத்தில் உங்கள் கதை ஒன்றை வாசித்தேன். குறிப்பிடத்தக்க கதை…பகற்கனவுகள் ஓர் எல்லையை அடைந்ததும் மேலே செல்ல முடியாது திகைக்கின்றன நம் அகங்காரத்தின் எல்லை அது

    ஜெ
    http://solvanam.com/?p=4451
    http://solvanam.com/?p=2133

Comments have been disabled.